'Dunkie' blikt vooruit op Ardennes Megatrail

Op 29 december zit ik om een paar minuten voor middernacht achter mijn laptop. Op de site van de Ardennes Megatrail staat dat de inschrijving op 30 december open gaat en ik wil niet achter het net vissen. Bang gemaakt door discussies op fora over snel volgeschreven wedstrijden ververs ik de pagina telkens weer tot ik een biertje of drie verder en een lamme arm van het F5-en besluit ik naar bed te gaan. De volgende dag kom ik laat uit mijn nest, start de computer op en schrijf me zonder problemen in... De voorbereiding op de Ardennes megatrail kan beginnen!

Na een paar goede klasseringen in lange trails in het najaar van 2011 ben ik uitgenodigd voor een trainingsweekend om de mogelijkheden tot het formeren van een wk-ploeg voor het wk ultratrail te bekijken. De afstanden die genoemd worden voor zo’n wk zijn langer dan wat ik tot nu toe gelopen heb. Om dus niet alleen te dromen van een wk maar ook daadwerkelijk kans te maken op deelname besluit ik aan het einde van 2011 om deze zomer deel te nemen aan een lange trail. Technische trajecten en veel hoogtemeters dat is waar mijn hart figuurlijk maar zeker ook letterlijk harder van gaat kloppen. De 88 km en 4800 hoogtemeters samen met de filmbeelden van rotsblokken en supersteile paadjes maken me enthousiast en snel staat vast dat dit mijn doel voor de komende maanden wordt.

Niets zo mooi als lang ergens naar toe werken. Om elke dag wel een paar keer weg te dromen en, al is het maar voor een paar seconden, te rennen en klauteren in de Franse Ardennen. Niets zo mooi als training na training te bedenken, te plannen en uit te voeren met maar één doel voor ogen: niet alleen 88 km uitlopen maar ook nog eens een goede prestatie neer te zetten. Niets zo mooi om je gedurende zes maanden telkens sterker en fitter te voelen. Niets zo mooi om jezelf keer op keer af te vragen waar je uberhaubt aan begint, om een stap in het onbekende te zetten. Over precies één week zal na 69,5 km alles nieuw zijn.

De eerste maanden van het jaar staan nog in het teken van 'tussenstap' Cretes de Spa. Een vrij simpele maar leuke trail van 50 km. De weken voorafgaand aan Spa wisselen korte zeer intensieve intervaltrainingen zich af met lange onverharde duurlopen met een sterk “fartlek” karakter. Dit komt grotendeels door de trainingsomgeving: In Nijmegen hoef je nooit vlak te lopen :-) en deels door de mensen met wie ik deze trainingen afwerk. We don’t believe in Long Slow Distance! ;-)

Het resultaat in Spa is goed en tevreden kan ik na een paar dagen rust dan ook uitkijken naar het volgende station: De Ardennes Megatrail.

Al meer dan eens ben ik gewezen op het ontbreken van (zeer) lange (zeer) rustige duurtrainingen in mijn trainingsprogramma. Tot nu toe ervaar ik het gelijk aan mijn kant gezien mijn uitslagen in steeds langere trailruns, waarbij tempo en intensiteit steeds hoger worden. Toch laat ik me na Spa overtuigen van de noodzaak ervan. Op 15 april sta ik dan ook zeer vroeg naast mijn bed om te beginnen aan mijn eerste lange duurtraining in jaren. Ik begin met lopen over asfalt en in de Betuwe en eindig 3 uur en 40 minuten later en een ruime marathon later weer thuis. Gezien de nieuwigheid van de training was het asfalt een leuke ervaring, maar veel meer nog: het voelt goed om met groot gemak uur na uur te lopen zonder dat het tempo zakt of de hartslag stijgt. Na mijn eigen marathon staat de rest van de dag in het teken van de marathon van Rotterdam en het mooiste sportevenement van het jaar: Parijs-Roubaix: Top Zondag!

In de weken die volgen wisselen zeer intensieve en lange intervaltrainingen op de MTB of lopend af met krachttraining en zeer rustige duurtrainingen. Begin mei gooien twee valpartijen op de MTB vlak na elkaar bijna nog roet in het eten, maar met het nodige ongemak kan ik redelijk doortrainen. Op 23 mei heb ik een dag vrij gepland om te testen of ik klaar ben voor de AMT. Ik heb een lift geregeld naar het Reichswald bij Kleve (video) en ruim 63 km later spring ik in het zwembadje van mijn jongste dochtertje. Het lopen ging goed, de 29 graden en brandende zon maakten de laatste kilometers tot een redelijke verzoeking. Het goede nieuws: twee dagen later voel ik me alweer uitgerust en hervat de trainingen zonder enig probleem.

In de eerste helft van juni neem ik al iets meer rust tussen mijn trainingen maar voer de intensiteit nog verder op: hoe lang de race ook is, een echte trailrun is één continue schommeling van intensiteit. Op de 69 km van Olne-Spa-Olne benaderde ik een aantal keer mijn maximale hartslag en bij de 88 km van de AMT zal dat waarschijnlijk niet anders zijn.

In deze periode begin ik ook al mijn materiaal op orde te maken. De laatste weken loop ik bijna alleen nog maar op mijn rood oranje Salomons. De belangrijkste keuze is dus al gemaakt, daar loop ik op! Qua rugzakje heb ik lang lopen dubben tussen het Enduro + rugzakje van TNF en de tweede huid van Salomon. De grootste reden van twijfel: krijg ik alles wel in die kleine salomon: bij de verzorgingsposten is alleen water te verkrijgen en iets aannemen onderweg is verboden. Alles zelf meenemen dus! Gideon Zadoks nuchtere kijk op de zaak biedt uitkomst, hij stelt dat er bijna geen verplichte materialen zijn en dat alles makkelijk in de kleinste van de twee tasje past. Opgelost!

De grootste “zorg” is mijn horloge. Ik vind het altijd prettig om te zien wat mijn snelheid is en heb vaak behoefte om te kunnen uitrekenen hoeveel km ik nog moet lopen, maar mijn huidige GPS horloge houdt het hooguit 7 uur vol. Optie één: mijn tempo aanpassen aan de batterijcapaciteit overweeg ik, maar is waarschijnlijk net niet haalbaar ;-) Dan maar optie twee: Contact gezocht met Garmin Nederland. Hun nieuwste Forerunner 910 XT heeft een batterijcapaciteit van 20 uur, ruim voldoende voor de AMT. Ik krijg een exemplaar van ze om uit te testen, een testverslag kunnen jullie van de zomer dan ook tegemoet zien!

De laatste twee weken voor de race doe ik niet veel meer. Ik ben superfit en voel me supersterk. Alle spullen liggen klaar om ingepakt te worden. In deze weken droom ik de nodige uren weg boven de stafkaart van het wedstrijdgebied. Ik heb het idee dat ik de dorpjes op de route al ken en weet zeker dat delen van het parcours al in mijn hersenen ingeslepen zijn, voorpret!

Nog vier nachten en dan mag ik starten. Ik ben er klaar voor en heb er zin in.