Cortina Trail 2012

Mijn eerste bergkilometers van het jaar maak ik een dag na aankomst in Cortina d’Ampezzo met nog 17 dagen op de teller voor de start van mijn eerste officiële ultratrail. Vanaf onze camping loop ik naar rifugio Croda da Lago op 2066 meter hoogte. Het is nog vroeg in het seizoen en de rifugio is nog niet open. Terwijl ik wat sta te drinken, komen er drie wandelaars aan die me ongelovig aankijken… of ik het niet koud heb. Ik ben niet extreem luchtig aangekleed vind ik zelf, met een korte broek en T-shirt, maar de Italiaanse heren, die zelfs tijdens hun bergwandeling zeer goed (en warm) gekleed gaan, denken daar toch anders over. Pas als ik in mijn beste Italiaans heb uitgelegd dat ik omhoog ben komen rennen, begrijpen ze het. Dat ik het niet koud heb dan, want dat rennen dat blijft toch een beetje raar.

Ik twijfel nog even of ik verder zal lopen naar de Forcella Ambrizzola die vlakbij lijkt, maar ik besluit verstandig te zijn en het een beetje rustig aan te doen vandaag met naar boven rennen. Dat scheelt weer spierpijn denk ik nog. Ik dender naar beneden en kom na in totaal twee en een half uur draven tevreden terug bij de tent. Niet te hard van stapel gelopen, enorm genoten van de prachtige omgeving en vol met adrenaline van het afdalen.

Mijn man Jasper loopt tijdens deze eerste dag wel onbedoeld wat hard van stapel. Op zijn geplande route (wel via de Forcella Ambrizola) gooit een kudde wilde ezels roet in het eten en verspert het pad waarover hij naar beneden wil. Bijna vijf uur en 36 kilometer later zwalkt hij hongerig het campingterrein weer op. Twee dagen later hebben we allebei (!) zo’n spierpijn in de bovenbenen dat we geen trede of rots af kunnen stappen zonder pijnlijke grimas op het gezicht.

Na deze “seizoensopening” doen we nog een huttentocht van een week (wandelend!) en gebruiken we het weekend voor de wedstrijd, nu de spierpijn weer weg is, om stukje bij beetje de route te verkennen. De laatste twee dagen voor de race doen we (bijna) niets meer, wat niet eenvoudig is in zo’n mooie omgeving. We draaien de Ultrarunner en Trail Runner Nation podcasts grijs op onze iPod en proberen zoveel mogelijk van de tips en verhalen te leren. Aan de hand van Amerikaanse ultra- en trailgoeroes en ons eigen gezonde verstand tellen we koolhydraten, eiwitten en elektrolyten, meten Isostar en last-minute gekochte Italiaanse sportdrank af en stoppen het in ziplock-zakjes voor onderweg. (We lijken wel drugsrunners…). Bij het ophalen van de startnummers blijkt dat de lijst met vereiste kleding om mee te nemen ingekort is vanwege het goede weer. Dat is maar goed ook want een shirt met lange mouwen en een broek over de knie had niet meer in mijn kleine Nathan rugzakje gepast. Als de gelletjes en reepjes er eenmaal ingepropt zijn passen de Tucjes (bedacht voor zware momenten op het laatst en in geval van totale aversie tegen zoete troep) er niet meer in zonder tot kruimels vermalen te worden. Jammer, maar we zijn in Italië dus ze hebben vast wel iets zouts bij de verzorgingsposten.

Op vrijdagavond gaan we kijken bij de start van de Lavaredo Ultratrail, het “echte” evenement. We zetten deelnemer Wilbert Vlassak, die we op de camping hebben ontmoet, af en struinen een tijdje door de hoofdstraat van Cortina. We hebben er bijna spijt van dat we niet aan deze race meedoen, wat een sfeer en wat een publiek!

De volgende ochtend zijn wij eindelijk aan de beurt! De sfeer in Cortina is er ondanks het vroege uur niet minder om, er is aardig wat publiek en ook de speakers zijn net zo enthousiast als de avond ervoor. Om vijf over negen klinkt het startschot, voorafgegaan door muziek van Ennio Morricone waar je kippenvel van krijgt als je zo met 600 man aan de start staat.

De route van de Cortina Trail is 46.2 kilometer lang en heeft 2520 positieve hoogtemeters. Toen we ons in maart inschreven voor deze race stond er op de website dat de route 50 kilometer zou zijn. Een paar weken voor de wedstrijd werd echter de website geüpdate met een GPS track en hoogteprofiel en bleek het toch wat minder te zijn.

Het eerste uur klimmen we vanuit Cortina op 1200 meter richting de Posporcora pas op 1720 meter. Nadat we Cortina uit zijn duiken we het bos in en gaan over een breed pad zigzaggend omhoog. Een heel fijn begin want hier kan iedereen makkelijk zijn eigen tempo vinden zonder anderen in de weg te zitten. Dit stuk heb ik een week eerder verkend en ik doe het rustig aan. Mijn Garmin horloge is twee weken eerder gestorven waardoor ik nu geen snelheid of hartslag kan meten. Best lastig, maar gelukkig lopen er genoeg lopers om mij heen die iedere kilometer luidruchtig piepen zodat ik toch redelijk in kan schatten hoe hard het gaat. Mijn doel is om niet te verzuren tijdens de eerste helft van de race… dat betekent dat ik bijna alles wandel op de eerste lange klim, maar iedere meter die iets minder steil is probeer ik toch te rennen. Dit voelt goed! Het is net of ik aan een elastiek hang bij de andere deelnemers maar uiteindelijk kom ik, niet verzuurd, tegelijk bovenaan de klim uit als de mensen die heel de tijd hardgelopen hebben.

Er volgt een vlak stuk van een paar kilometer naar de echte pas en daarna gaat het steil naar beneden richting het begin van Val Travenanzes. Halverwege het vlakke stuk staat een waterbak waar ik mijn drinkzak bijvul die ik maar half gevuld had voor de start. Een kilo minder op je rug scheelt heel wat kracht als je zo ver moet! Het lange stuk klimmen van het begin van de Val Travenanzes (1500 m) naar de Col dei Bos (2331 m) hadden we niet verkend en ik vrees met grote vrezen. Het pad is hier smal en slingert eerst nog door het bos, maar al snel wordt het bos dunner en lopen we alleen nog maar tussen rotsblokken en struiken met aan weerszijden de typische bleke kalksteen rotswanden van de Dolomieten. De vallei buigt af naar zuiden en wordt na een paar kilometer ook wat breder. Het pad is niet zo steil als ik had verwacht en ik kan een goed tempo aanhouden. Na 16 kilometer is er weer een waterbak waar het dringen is bij één straaltje water. Ik wil geen tijd verliezen, pak mijn vouwbeker en hoos gauw mijn drinkzak vol met water uit de bak. Ik gooi er nogal wat naast en de volgende kilometers voel ik het water uit mijn rugzak op mijn benen druppelen. Kauwend op een mueslireepje loop ik in een rustig tempo door.

In de podcasts werd gesproken over het nut van een hoog beentempo en ik probeer korte snelle passen te maken. Dit lijkt vruchten af te werpen want ik haal constant mensen in en voor ik het weet ben ik op de Col dei Bos. Vanaf de Col dei Bos slingert een breed pad naar beneden naar de provinciale weg die naar de Passo Falzarego leidt. Je kan de motoren die zich op deze weg uitleven al horen. Bij de weg is echter ook de eerste verzorgingspost en zijn we op de helft van de race! Ik heb 3 uur 10 minuten nodig gehad voor de eerste helft… veel sneller dan het schema wat ik berekend had, maar ik voel me goed en besluit in hetzelfde tempo door te gaan. Ik vul mijn drinkzak weer bij want het is een warme dag, haal de steentjes uit mijn schoenen en ren weer door. Ik weet precies wat er komen gaat… een klim van ongeveer 35 minuten naar het hoogste punt van de race, rifugio Averau op 2413 meter, dan een lastige afdaling over een breed pad op een skihelling met grote losse stenen en dan een technisch maar redelijk vlak stuk van een kilometer met veel rotsen waar je niet echt lekker door kan lopen. Mijn doel hier is om alles heel te houden en dat lukt. Ik blijf maar mensen inhalen, zelfs onze Italiaanse buurman van de camping die ik er voor de start heel snel uit vond zien. Het gaat dus echt goed denk ik, hoewel ik ook nog wel een beetje bang ben voor de man met de hamer. Ik probeer iedere twintig minuten iets te blijven eten, een gelletje of een stukje mueslireep en tot nu toe kan ik alles goed verteren.

Na de venijnige, maar laatste echte klim van de wedstrijd naar de Forcella Giau op 32 kilometer begin ik die zoete rommel wel echt zat te worden en krijg ik visioenen van de stukjes kaas die ze hopelijk bij de laatste verzorgingspost hebben. Een half uur na de Forcella Giau sta ik op de Forcella Ambrizzola (2277 m)en zie ik Cortina liggen in de verte. Vanaf hier is het nog 10 kilometer met 1000 meter afdalen. Maar eerst op naar rifugio Croda da Lago waar ik bij de zeer goed gevulde verzorgingspost mijn felbegeerde stukjes kaas verorber en dan snel verder ga met afdalen. De afdaling valt me zwaar maar ik denk aan alles wat ik gelezen, geluisterd en gezien heb over afdalen en probeer een snelle, lichte tred te houden. Ineens hoor ik hele snelle voetstappen achter me en word ik ingehaald door twee mannen die zich met doodsverachting naar beneden storten. Zelfs op het stukje waar de organisatie vrijwilligers heeft neergezet om te waarschuwen dat het erg steil is houden ze niet in en voor ik het weet zijn ze alweer uit het zicht verdwenen. Daar kan ik nog wat van leren!

Dan ineens zie ik de markante witte kerktoren van Cortina, ik ben er bijna! De finish is naast de kerk in de hoofdstraat van Cortina en ondanks mijn vermoeide benen krijg ik weer nieuwe energie. Vanuit het laatste dorpje slaan we rechtsaf, door een weiland en linksaf het wandelpad op dat van onze camping naar de stad loopt. Mijn klokje staat op 6 uur 25 minuten, misschien kan ik nog onder de zes en een half uur blijven?! Als ik de bocht om kom zie ik ineens Jasper staan met z’n camera. Hij blijkt als 12^e gefinisht te zijn in 5 uur 25 minuten en had na het omkleden nog tijd (en energie!) om mij tegemoet te lopen. We lopen langs een tuin waar een vrouw met een tuinslang me vragend aankijkt. De verkoeling van het water is heerlijk maar de laatste kilometer is er niet minder zwaar door. Nu ben ik echt in het centrum en als ik de laatste twee gemene trappen gehad heb kom ik onder daverend applaus de Corso Italia op. Wat een ontvangst! De laatste meters gaan licht naar beneden en ik pers er nog een eindsprint uit. Ik finish als 6^e vrouw in een tijd van 6 uur 32 minuten.

Na de finish krijgen we nog een The North Face hesje waar “Finisher of the Cortina Trail” opgedrukt staat en is er behalve sportdrank ook bier verkrijgbaar zoals dat blijkbaar hoort bij ultratrails. Met uitzondering van de late aanpassing van het aantal kilometers wat wij een beetje teleurstellend vonden omdat het met 46 kilometer echt maar net een ultra is, was de organisatie van de Cortina Trail uitmuntend!

Tekst: Susan van Duijl | Foto's: Jasper van de Reep en Susan van Duijl

De totale uitslagen zijn te vinden op de website Lavaredo en Cortina UltraTrail

Wilbert Vlassak zou de Lavaredo UltraTrail 120km uiteindelijk uitlopen in 29u11. De winnaar bij deze zware 120km bergtrail is de ultratrail topper Iker Karrera uit Spanje voor de Fransman Sebastien Chaigneu. Zij liepen respectievelijk 12u26 en 12u42.