Gran Trail Peñalara 2012 Sweat, sweat and trails…

De drie opties binnen het trailrunning-evenement waren 110, 80 en 60 km. Mark de Boer – onder andere bekend als trainer en van zijn betrokkenheid bij Ultraplatform.nl en MudSweattrails.nl – en ondergetekende waren twee van de 650 deelnemers die zich eraan waagden, de ‘korte’ versie om precies te zijn. We verbleven in het relaxte Bed & Breakfast van Nederlander Frank Diephuis, na ruim 20 jaar een heuse Spanjeveteraan die enige jaren geleden besloot zijn carrière bij Phillips om te gooien en in Sevilla en Miraflores (Madrid) B&B’s te openen. Gelukkig maar, want we zaten er bij als een koning in… juist, Spanje!

Laatste avondmaal

Na Mark en zijn vrouw vrijdag te hebben opgehaald van Madrid Barajas streken we neer in Miraflores. Daar vonden we moeiteloos een terrasje waar we ‘het laatste avondmaal’ konden nuttigen om vervolgens voldaan uit te rusten. De volgende ochtend moesten we namelijk om 6.15 uur op om de auto bij de finish te parkeren en met de bus van de organisatie richting start te rijden. Die rit gaf alvast een voorproefje van wat ons te wachten stond: 2.500 meter stijgen (en dalen) verspreid over zestig prachtige kilometers door een gebied waarvan Mark beetje bij beetje de schoonheid begon te ontdekken. De Gran Trail Peñalara leidt je dan ook langs enkele van de meest karakteristieke plekken van de ‘Sierra de Guadarrama’.

Eenmaal aangekomen in het dorpje Rascafría, waar we startten, was er nog tijd zat om een bar in te duiken voor het verplichte toiletbezoek en een flesje water. Maar om 09.00 uur luidde dan echt het startsignaal. ‘Succes he!’, ‘Ja, jij ook. Geniet ervan’, wensten we elkaar toe terwijl we de stopwatches indrukten. En daar gingen we dan. Ieder zijn eigen weg. Zonder pardon begonnen we gelijk aan de eerste beklimming, richting de bergpas ‘La Morcuera’. Daar vandaan zouden onze vastbesloten stappen ons meenemen naar de parel van de Madrileense bergen, de hoogste van de 12 tweeduizenders die er te vinden zijn: ‘Peñalara’ (2.429 m.).

(Klik hier voor het profiel van de race...)

Wolkenkrabbers

Zigzaggend werken we ons een weg omhoog over het brede bospad. Het is nog vroeg, maar de zonnestralen voelen al verdacht warm aan op het lijf. Gelukkig komen we al snel hogerop waar een briesje en de lagere temperaturen ervoor zorgen dat het nog is uit te houden. Het landschap waar we ons al 5 minuten na de start in wanen, doet écht niet vermoeden dat we ons op een uurtje rijden van Madrid bevinden. Daar worden we aan herinnerd wanneer we de vier wolkenkrabbers in de verte zien staan vanaf ons bevoorrechte uitkijkpunt.

Maar geen tijd voor romantisch in de verte staren! Even over de schouder kijken is genoeg. Ik heb me na de start bij het kopgroepje aangesloten en loop nu derde. Nummer één en twee zie ik op minder dan een minuut voor me lopen en ik heb me voorgenomen hen (nog) niet in te halen én niet ingehaald te worden. Concentratie dus terwijl ik de granieten rotsblokken van Peñalara steeds groter zie worden. We gaan de top op via de zogehete ‘Risco de los Claveles’ (de Anjerklip, vraag me niet waarom die zo heet…).

Behoedzaamheid… Hoor wie het zegt!

Laat de naam je niet afleiden; Risco de los Claveles is waarschijnlijk het meest gevaarlijke stukje berggebied van de hele Madrileense siërra, of in ieder geval het meest risicovolle (niet tijdens de race, maar meerdere levens zijn er verloren gegaan). Het bestaat uit kunstig op elkaar gestapelde rotsblokken die een klip van nog geen twee meter breed vormen met een afgrond van ruim 400 meter aan iedere zijde. Natuurlijk is dat leuk! Maar het vereist wel wat behoedzaamheid.

Hoe behoedzaam ook. Eenmaal veilig en wel de top van Peñalara bereikt hebbende, begint dé afdaling van onze race: zo’n 500 m. in amper een kilometer. Ik vind het voordeel van nummer één en twee net iets te groot worden dus ik neem me voor om vlot af te dalen. Wanneer ik echter van een hogere rots afspring, komt mijn rechtervoet niet terecht zoals ik dacht dat -ie dat ging doen en ga ik door mijn geliefde enkel. Dat voelde natuurlijk niet prettig, maar ook niet per se heeel ernstig aan. Na een paar meter geklaagd, gevloekt en gehinkt te hebben, neem ik het Ibuprofentje dat ik bij me had (dát dan weer wel…) en ga weer ‘vrolijk’ verder.

Waar is Bambi?

Het paadje daalt en daalt en daalt en daalt en ik denk aan Mark en hoe hij me gisteren vertelde dat dit stuk hem de meeste zorgen baarde. ‘Terecht’, denk ik bij mezelf. Na de helse afdaling leiden de roodwitte linten ons door een flink stuk bos met kabbelende beekjes en weiden die rechtstreeks uit een Disneyfilm getrokken lijken. Een van die gebieden die je volop doen beseffen waarom we toch keer op keer weer in de val trappen en ons inschrijven voor dit soort wedstrijden… De kraakheldere smeltwaterstroompjes stellen zich vrijwillig beschikbaar om me regelmatig op te frissen. Ik denk dat dit het stuk is geweest waar ik het meest van het genoten.

Eenmaal uitgedaald, komen we aan in La Granja de San Ildefonso. Het oude Koninklijke zomerpaleis dat ik vanuit het bos onder me had zien liggen, begint al achter me te verdwijnen wanneer ik de hoek om ren en eindelijk de drankpost van km. 30 zie staan. De helft zit er alweer op!

Drukverbandje?

‘Zo, jij ziet er nog fris uit’, merkt de goedlachse vrijwilligster op. ‘Je liegt’, denk ik. ‘Dankjewel’, zeg ik. ‘Gaat het goed, geen last van blaren ofzo’, vraagt ze attent. Blaren, voeten…. Enkel! Ik was het vergeten, maar er steekt inmiddels wel een ‘ei’ boven mijn sok uit. ‘Nee, geen blaren, wel door mijn enkel gegaan’, vertel ik haar. ‘Maar het doet geen pijn hoor.’ De arme vrouw trekt bleek weg wanneer ze het resultaat van mijn onhandige sprong ziet. ‘Wacht, ik haal de arts er wel bij!’, roept ze bezorgd. ‘Hoeft, niet’, stel ik haar gerust. ‘Ik moet weer verder.’ De arts roept me nog na dat –ie heus wel een drukverbandje aan wil leggen, maar ik doe even of ik ‘m niet hoor en ren de volgende hoek om…

Niet zonder enige zorgen begin ik aan de tweede helft. Ik voel wat moeheid opdoemen en het wordt natuurlijk steeds warmer. Dát en het feit dat de komende twintig kilometer gestegen moet worden, vergt even alles van mijn concentratie. En dat is nog lastig terwijl ik langs en door de talloze families loop in een van de mooiste recreatiegebieden die ik ken (‘Boca del Asno’, Ezelsmond). Wat is het moeilijk om fris door te rennen terwijl iedereen om je heen lekker aan het badderen is in de rivier, met kinderen, de hond, een lekker stuk watermeloen in de hand… En ik maar ploeteren!

Tweede beklimming

Gelukkig duurt dat luchtkasteel maar even, want al snel ren ik me de zaterdagdrukte uit en begin ik aan een van de zwaarste beklimmingen van de Sierra de Guadarrama: 400 m. in anderhalve kilometer. Behalve de vliegen die rond mijn hoofd suizen, loop ik al deze tijd compleet alleen, iets wat me nog nooit eerder was overkomen. Ik kijk zo nu en dan achterom, maar geen spoor te bekennen van nummer vier. Inmiddels zijn één en twee uitgelopen. Ik denk dat mijn enkel mij stiekem toch parten speelt (dat blijkt overigens vooral een dag later, wanneer mijn linker dijbeen aanvoelt als een plank door de geleverde compensatie).

Na deze helse beklimming, de laatste lange van het traject, ben ik zó opgelucht dat ik weer hernieuwde krachten vind en me klaar kan maken voor de laatste 15 km. Nog een paar heuveltjes en dan is het alleen nog dalen tot de finish, een heerlijk idee! Het dalen gaat lang niet zo soepel meer als normaal, maar dat hoeft ook niet, denk ik bij mezelf. Ik hou het tempo gewoon net hard genoeg om niet ingehaald te worden, maar niet zo hard dat ik mijn enkel écht nog bezeer. Het laatste steile bergpaadje is daar namelijk nog technisch genoeg voor.

Ik laat de bergen nu achter me en na het eeeiiindeloze, brede bospad te hebben afgerend, komt Navacerrada in zicht, het dorp waar de finish me opwacht. Ik ben een paar kilo armer en een ervaring rijker.

Het is gelukt. De derde plek is van mij!

De enkel na de wedstrijd...

En zo zag de enkel er de volgende dag uit...

Mark de Boer's deelname en verblijf werd verzorgd door www.madridtrailrunning.com. Via MudSweatTrails.nl zijn deze wedstrijdarrangementen én alle andere trailrunningreizen van Madrid Trailrunning met 10% korting te reserveren. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is een mail sturen naar info@mudsweattrails.nl

Lees ook het verslag van Mark de Boer van de Penalara op zijn eigen website.