Mountain Man 80km - De Krijger op pad!

Hierbij een verslag van mijn eerste Alpen ervaring.

Na de Highland Fling in april gelopen te hebben kwam ik thuis met de ambitie om mezelf te meten aan een nieuwe uitdaging. De MountainMan ultramarathon leek goed in te passen te zijn met een gecombineerde vakantie. Niet geaarzeld en meteen ingeschreven.

De wedstrijd bestaat uit een lus van 80km met 5000 D+ en 4600 D- hoogtemeters. Dat het zwaar zou worden was dus al vanaf het begin duidelijk. Echter naarmate de dag dichterbij kwam en ik, onder andere op MST diverse verslagen van andere berg ultra's las, begon ik me wel eens af te vragen hoe ik ooit gedacht had hiervoor klaar te zijn.

De wedstrijd was op zaterdag en woensdag waren we op een camping in de buurt aangekomen. Hier sprak ik ook een Zwitserse deelnemer aan de marathon, een van zijn eerste vragen en tevens advies aan mij was of ik ook stokken had. Nee die had ik niet. Hij was vorig jaar als 2e gefinished op de marathon en ik nam dus aan dat hij wel wist waarover hij sprak. De dag voor de wedstrijd dus een set stokken gekocht met het idee van "beter mee verlegen dan om verlegen".

Donderdagavond nog een trainingsrondje gemaakt en geconstateerd dat mijn Camelbak een minuscuul lekje had, helemaal aan de onderkant. Nergens een nieuwe zak te scoren en uiteindelijk een nieuwe rugzak van Deuter met waterzak gekocht. Ik begon de race dus met het breken van een ongeschreven wet om niet met materiaal te starten waar je niet mee getraind hebt.

De start van de race was om 06.30h. Met de kabelbaan vanaf Engelberg naar ca. 1800 meter en hier werden de lopers door middel van het afsteken van een vuurpijl "afgeschoten". Er volgde meteen al een klim naar 2300 meter over de Jochpass. Hier liep iedereen nog in een lange file achter elkaar en was het tempo nog laag, de effecten van de ijle lucht waren echter al wel merkbaar, of verbeeldde ik me dit? Het was die dag heel helder (en warm, temperatuur was 32 graden) dus de panorama's onderweg waren spectaculair.

De eerste 15 km liep ik zonder stokken, maar toen ik ze eenmaal had geprobeerd heb ik ze niet meer losgelaten. Het maakte mijn loophouding meer rechtop wat een betere ademhaling gaf plus dat ik meer steun had. Tussen de 25 -40 km was de Bruningpass. Hier daalden we van 2000 meter tot onder de 1000 meter waarna we weer zeer steil, over een berg richel naar 2200 meter klommen. Dit was een zware klim in de brandende zon, zonder schaduw op de heetste uren van de dag. Ik was blij met de verzorgingspost die ons hierna te wachten stond en heb hier wel de nodige minuten gepauzeerd en voldoende gedronken. Verzorging was zonder meer prims te noemen. Voldoende in aantal en uitgebreide selectie.

Na 60 km waren we in Langis, hier zou het nu nog maar een km of 20 zijn waarvan 10 door een bos. Van te voren had ik gedacht hier wat sneller te kunnen gaan, immers schaduw en minder extreme hoogtes. Dit klopte niet helemaal met de werkelijkheid kwam ik achter. Het was onmogelijk, vanwege het terrein, om ook maar ergens snelheid te ontwikkelen. Dit waren 10 hele zware kilometers.

Voor de start had ik voor mezelf een eindtijd gedacht van tussen de 12-13uur. Nu was ik alleen maar met doorgaan bezig, eindtijd was niet relevant meer. Ook wist ik dat me nog een pittige klim te wachten stond. De finish was namelijk op de berg Pilatus. Dezelfde berg waar het steilste tandrad treintje ter wereld rijdt. Hetzelfde treintje welke de lopers na de finish weer omlaag zou brengen. Uiteindelijk ook het bos weer achter me gelaten en begonnen aan de laatste 5 km met 900 hoogtemeters.

De organisatie had voor de laatste 10km nog extra verzorgingsposten gepland zodat een ieder goed voorzien Pilatus op kon. Het eerste gedeelte van de klim was min of meer een weg en het laatste stuk was een zigzag pad met zicht op de finish boven ons. Hier stond ook mijn gezin me op te wachten, wat me inspireerde tot een laatste krachtinspanning, en ik zowaar nog enkele lopers inhaalde. Uiteindelijk gefinished in 14h 9 minuten. Van de 220 inschrijvers waren er197 gestart en slechts 118 gefinished. Denk dat ook te temperatuur te maken had met de vele uitvallers.

Ik heb nu dus mijn eerste loop in de Alpen volbracht en hoop op nog veel meer Alpen/berg kilometers.

Groeten,

Peter (red: Peter de Krijger)