Rialp Matxicots Extrem (82km 7000m d+)

Verslag Rialp Matxicots Extrem (82km 7000m d+)

Het is vrijdag avond 14 september 2012 en de meeste lopers komen nu pas aan in het kleine bergdorpje Rialp, gelegen midden in de Spaanse Pyreneeën. Bij het afhalen van de startpakketten merk ik voor het eerst dat er hier iets staat te gebeuren. Geen mens spreekt Engels, maar iedereen is even vriendelijk om me zo goed als kan te woord te staan. Ik ben overigens de enige niet Spaanse deelnemer bij deze derde editie van de Rialp Matxicots, die drie afstanden kent: een 82km, een marathon en een 15km.

Nadat ik mijn startpakket heb opgehaald wandel ik terug naar het hotel, waar ik het hoogteprofiel goed bestudeer en de verversingsposten markeer. Het voedingsschema dat ik in gedachten had voor de wedstrijd past bijna perfect met de posten die de organisatie heeft gepland.

Als het hoogteprofiel, de drankposten en de kilometerpunten waarop deze zich bevinden goed in mijn geheugen staan begin ik aan het prepareren van mijn Salomon trail runninggear Drank met een snufje zout, 28 gelletjes (een per half uur), 7 zakjes ORS (een per twee uur), pijnstillers, reddingsdeken, een rolletje tape, hoofdlampje, mobiele telefoon, walking poles, iPod, startnummer, kleding en schoenen (Salomon Speedcross vanwege de losse ondergrond op de route)

Zaterdag 15 september 2012, raceday!!!! Om vier uur gaat de wekker, aankleden, twee bananen eten en op naar de eetzaal. Ik arriveer 20 minuten voor de start bij de gearcheck en daarna sluit ik halverwege het startveld aan bij de overige deelnemers, want als ik een ding heb geleerd van de 4Trails is dat een te snelle start je in de bergen nog duurder komt te staan dan bijwegwedstrijden.

De start is bijzonder voor me, het is namelijk mijn aller eerste echte ultra trail en dan ook nog in het donker in de bergen. Ik ervaar meteen hoe bijzonder het lopen in het aarde donker is; alleen de hoofdlampjes van de lopers, die als een honderden meters lange slang de berg op slingeren. Je gezichtsveld is beperkt tot datgene dat door je lamp verlicht wordt, waardoor je voortdurend en de ondergrond recht voor je in de gaten moet houden en wanneer het veld zich spreid ook nog de lintjes in de bomen. Hoewel dit voor het eerst is gaat het eigenlijk wel lekker zo in het donker, de tijd vliegt voorbijen ik hou me rustig gedurende de volledige eerste klim.

Die klim overigens is iets meer dan 15 kilometer waarbij al ruim 2300 positieve hoogtemeters worden overwonnen. Heel vreemd, want in het begin is de klim grotendeels hard te lopen. Maar zodra we boven de 2100m veranderd dat snel, vanaf daar is de berg veranderd in een muur. In minder dan twee kilometer stijgen we bijna 800m naar het hoogste punt van de wedstrijd. Gelukkig ben ik rustig gestart, want dat laatste stuk van die eerste berg is echt killing. De website gaf aan dat er een stuk van 64% stijgingspercentage in zit, maar dat het betreffende stuk meer dan een halve kilometer lang was hadden ze er niet bijgezet.

Ook was al snel in de beklimming het verschil met de Alpen te merken, geen mooie groene bossen met prachtige single trails, boven de 1000m waren er alleen maar dorre weides en losse stenen en rotsen. Boven op de berg werd er dan ook vaak geschreeuwd, omdat er gesteente naar beneden rolde door de zwetende lopers die de berg aan het bedwingen waren. Ondanks het verschil met de Alpen is het een feest van de meest prachtige vergezichten en daar waar ik heb geleerd niet om te kijken was het ditmaal de moeite waard.....en prachtige zonsopkomst in onze rug; een bijna poëtisch aangezicht! Bijna even poëtisch, maar dan op een macabere manier, zijn de karkassen van overleden koeien, paarden en andere kleinere dieren die we passeren.

Boven stop ik even om een paar foto's te nemen en de hartslag weer even de kans te geven weer te dalen, wat niet meevalt op bijna 2900m hoogte. Snel de afdaling in en daar waar dat bij de 4Trails het grote pijnpunt was, ging het vandaag heerlijk. Ik vind veel grip in het losse gesteente en doordat de afdaling erg steil is kun je soms gewoon 'skiën' naar beneden. Een val zorgt er echter voor dat ik met wat schaafwondjes op mijn arm en een kapotte chip, die als een oorlebel van een koe aan mijn arm bungelt. De organisatie lost het op door mijn tussentijden en startnummer te noteren bij de controleposten. Wanneer het lossen gesteente over gaat in steile weides krijg ik wat meer moeite met de afdaling ende eerste kleine blaren beginnen zich te vormen. Dan maar rustiger naar beneden, de wedstrijd is nog lang genoeg. Hoe lager we komen, hoe minder steil de afdaling en hoe meer ik echt kan gaan lopen. Hierdoor begin ik langzaam op te schuiven in het veld.

Na bijna 15km dalen krijgen we weer een echte klim van ongeveer vier kilometer lengte. Wel een lekkere afwisseling na dat lange dalen, wat toch een beetje in de bovenbenen is gaan zitten. Deze klim is door een dun bebost gebied, het voelt heerlijk om af en toe wat schaduw mee te kunnen pakken. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot boven de 25 graden en we hebben voorheen alleen maar door open terrein gelopen. Tijdens de wedstrijd is het overigens nog maar een paar graadjes warmer geworden, maar dat ter zijde. Na deze tweede klim die ons tot een hoogte brengt van iets meer dan 1400m volgt een goed te belopen afdaling terug naar Rialp; bijna op de helft!

Halverwege is een post ingericht waar je spullen mag achterlaten. Hoewel ik er niets heb liggen ben ik blij dat ik er ben, er is wat meer leven en ik weet dat de eerste helft erop zit. Inmiddels ben ik 6:43' onderweg, noch altijd mooi op schema voor de geplande 14 uur. Ik voel me goed en heb ondanks een paar kleine blaren nergens last van. Ik heb me aan mijn voedingsschema gehouden, dus ik verwacht niet al teveel problemen in de tweede helft. Misschien wat verval door de vermoeidheid en omdat ik qua gelopen tijd nu het onbekende tegemoet ga. Erg spannend. Nog eveneen paar sms'jes verstuurd naar mijn vrouw, moeder en wat bekenden die een berichtje hadden gestuurd om te vragen hoe het gaat. Meteen zet ik de telefoon uit, ik wil we me concentreren op de race en datgene dat komen gaat.

De tweede helft van de race begint meteen met een redelijk steile beklimming van een kilometer of drie, waarbij ik toch het grootste gedeelte moet wandelen. We komen niet erg hoog, dus dat betekent flink wat schaduw die geboden wordt door de begroeiing. Bovenop begint een serie korte afdalingen en klimmetjes voor ongeveer een kilometer of vijf, ze doen qua stijgingspercentage en lengte wat denken aan de Ardennen, alleen dan vol met prikkende plantjes die lopen te vervelen tegen die benen die vandaag toch al het een en ander te voortduren hebben gehad.

Nu nog even twee kilometer steil naar beneden om zo rond het 50 kilometer punt te beginnen aan de slotklim, die me, na een tweetal vlakke kilometers langs een riviertje, van ongeveer 750m in 11km tot een hoogte zullen brengen van 2400m. De slotklim is vergelijkbaar met de eerste klim, alleen kan ik nu de eerste anderhalf uur wel zien waar ik ben. Al vrij vroeg merk ik dat de vermoeidheid zich nu echt eigen begint te maken van het lichaam. "Niet zeuren Van den Berg, dat wist je van tevoren! Oordopjes van de iPod in de oren, John Mayer op en gaan met die banaan." De klim kost me veel moeite, maar goed......."over een uur of twee ben je boven en dan is het afdalen tot de finish met in de afdaling een paar kleine klimmetjes ter afwisseling." Ik begin nu zo langzamerhand alle genuttigde sportdrank, gelletjes, ORS en wat ik al niet meer heb gegeten begin op te boeren.

De dunne bebossing maakt plaats voor dorre weides, die op hun beurt plaats maken voor los gesteente; alles in de brandende zon die alweer aan het zakken was. De tweede drankpost op deze klim ligt zo'n drie kilometer onder de top. Ik neem een paar minuten de tijd om nog eens goed te eten en mijn camel opnieuw te vullen, want daar waar alle drankposten binnen 10 kilometer van elkaar lagen, ligt de laatste drankpost 14 kilometer verderop en dat aan het einde van de race. Ik doe ruim een uur over die laatste drie kilometer klimmen die ook weer onvoorstelbaar steil zijn. Erger dan dat is dat ik iets meer dan een kilometer onder de top een stuk rots bedek met mijn volledige maaginhoud. Ik probeer wat te eten en te drinken, maar het blijft niet binnen. Ik besef me dat dit een probleem is, ik ben immers erg vermoeid geraakt en het is toch nog bij 20 km naar de finish. "Niet zeuren Van den Berg, het zal er wel bij horen, dus lopen!" Ik probeer het naast me neer te leggen, maar ik kan niet ontkennen dat het in mijn koppie ging spoken. "De volgende drankpost is pas op 74 kilometer, pffff ik heb nog maar zo weinig." de kilometers die volgen vergeet ik alles om me heen, volledig in mezelf gekeerd ben ik aan het overleven. De 'tank' begint leeg te raken, ik verlies tempo, kracht en motoriek, terwijl het begint te schemeren.

Na ongeveer 13 en een half uur bereik ik volledig leeg de laatste drankpost. Het is inmiddels rond de klok van zeven in de avond en de vrijwilligers zien me aankomen joggen. Mijn geest wil dolgraag die laatste acht kilometer, geholpen door de zwaartekracht, afleggen, maar de EHBO raad het met ten strengste af. Ik barst in tranen uit, ik zit er nu, zowel mentaal als fysiek, volledig doorheen. "Als ik mijn maaginhoud binnen had gehouden, dan had ik gewoon de finish gehaald!" Maar als en dat tellen niet, zeker niet nu ik door de organisatie richting de finish wordt gebracht. De eerste loper is al lang binnen als ik daar nog steeds met de ziel onder mijn arm aankom.

Deze wedstrijd niet finishen heeft meer gevolgen voor me.....ik wilde in 2013 de Ultra Trail du Mont Blanc lopen en ik had de drie kwalificatiepunten van deze wedstrijd nog nodig. Acht kilometer voor de finish spat die droom uit elkaar en ik besefte het meteen. Acht nietszeggende kilometertjes, het verschil tussen alles of niets voor mij.

Nu ik dit schrijf een paar uur na de wedstrijd en na de telefoontjes met mijn vrouw, kind en moeder heerst een dubbel gevoel. Teleurgesteld over het niet halen van mijn doel en het weg zien glippen van een droom. Maar ook trots op het gevecht dat ik met mezelf heb geleverd, de afstand die ik toch heb gelopen (150% van mijn langste eendaagse wedstrijd ooit), de bijna 7000 positieve hoogtemeters die ik daarbij heb overwonnen heb en niet te vergeten de bijna 13 en een half uur die ik daarvoor nodig heb gehad!

De Rialp Matxicots is een kleinschalige wedstrijd met in totaal een kleine 500 deelnemers over alle afstanden samen, verwacht dus geen hordes toeschouwers langs de route. Het evenement is zeer goed georganiseerd door erg vriendelijke en behulpzame vrijwilligers.

De Extrem is een schitterende, extreem zware wedstrijd voor ervaren, zeer goed getrainde lopers. Het parcours doet de naam van het evenement eer aan door zijn technische karakter, het extreme aantal positieve hoogtemeters en door zijn lengte.

Vergeet niet je walking poles en gaiters (enkelhoesjes voor over de schacht van de schoenen, zodat je geen steentjes in je schoenen krijgt) mee te nemen; een must voor deze tocht.

Laat ik eindigen door mede te delen dat ik de eerste niet Spanjaard aan de start was van dit evenement ooit en dat het een absolute aanrader is voor iedere ultra trailer! Volgend jaar moeten er dus meer Nederlanders aan de start staan!

Tekst: Raymon van den Berg

Foto's via Google