De Spaanse week van Lara Klaassen

De Koning van Spanje trail, bekroning van een Spaanse week

Een verslag van twee bijzondere trails door Lara Klaassen

15 mei, de dag van de trail Koning van Spanje. Het regent in de Hoge Venen als ik vertrek, maar in Gulpen schijnt de zon. Organisator Marc Weening kijkt verrast op als hij me ziet bij de inschrijving. Ik zou 'alleen maar komen kijken', maar ja, ik kan het toch niet laten hè! Rocca Sport & Adventure vormt de perfecte locatie, wat betreft de voorzieningen en decor. Het is druk, en de sfeer on-Nederlands. Al klinkt er ook opvallend veel Hollands, blijkbaar zijn de mensen van ver hier naartoe gekomen. Lopers met rugzakjes, buffs en lange sokken. De doedelzakspeler die bij berglopers goede herinneringen naar boven brengt en het hart sneller doet kloppen. Als ik het startnummer opspeldt, zie ik de lopers van de korte trail vertrekken. Ik wissel snel mijn trailschoenen voor wegschoenen. Gek natuurlijk, maar mijn enkel is nog dik van de Transvulcania (waarover later meer) en die asfaltvreter is de enige schoen die niet pijn doet. Een kwartiertje later mogen wij gaan. Typerend is het applaus van de deelnemers vlak voor de start. Al bij voorbaat een compliment aan de organisatie!

Het gaat niet zo hard want ik zit bij de eerste dertig lopers en loop 50 meter achter Jo Schoonbroodt. Jo, je moest eens weten hoe vaak ik vorige week aan je heb gedacht...nou ja, eigenlijk aan je Maggi-blokje. Daarover later dus meer. We beginnen direct aan een mooie klim, de Koning van Spanje op. Eerst over de weg, erna door de wei naar het hoogste puntje. Genieten! Bovenaan zwaai ik naar Patrick Franken, mede-organisator en druk bezig met de wedstrijd, maar met big smile. We duiken een andere wereld in over een kronkelpaadje, door een klein bos, naar beneden over een vuursteenpaadje en langs de bosrand. Heerlijk. Speel hier het Limburgs volkslied af en je ziet wat er gezongen wordt. De deelnemers zitten nog dicht bijeen en voor me zie ik een groepje twijfelen in een knollenveld. Men is ervan overtuigd dat een trail niet dwars door de akker gaat. Ik denk nog: waarom niet? maar volg braaf de groep en zie later, dat de pijl richting het veld inderdaad een vooraankondiging was. Het parcours is echt prachtig, voortdurend bergop en bergaf. Ondanks de vermoeide benen, klim ik opvallend goed, langzaam maar steady en zonder wandelen. Bergaf hou ik me een beetje in en zo hou ik het tempo op 12 per uur. Straf! Na 8 kilometer steken we de Geul over om de nodige mud te ervaren naast sweat en trails, prachtige trails. En we gaan met natte voeten verder. Langzaam gaat het wat moeilijker, 500 hoogtemeters in maar 28 km is veel, en Jo Schoonbroodt slaat een gaatje voor me van 300 meter. Hoe veel stegeltjes (draaipoortjes) passeren we eigenlijk? Na een stevige bui klimmen we in de zon weer verder, een schutterij tussen knoestige knotwilgen links, en een wijngaard rechts. Wat is Zuid-Limburg toch mooi.

Bij de tweede drinkpost loop ik met iemand in het geel verkeerd, om later toch weer op het parcours te komen. We volgen gelukkig weer andere lopers door het bos. Die loper in het geel loopt waarschijnlijk nooit trails, want hij gaat een paar keer verkeerd en ik roep hem steeds terug naar het juiste pad. Dat ik hem lekker snel bergaf volg bij de golfbaan is dan ook een stomme fout van mij. Gedachteloos laat ik me door de strakgemaaide greens naar beneden rollen, zeker een kilometer. Maar bij trails moet je je hersens blijven gebruiken. We komen er achter dat we fout zitten en de loper in het geel volgt zijn padvindersinstinct: hij loopt nog verder naar beneden, naar de grote weg. Een goede beslissing als je verdwaalt, maar als je een trail loopt en in de uitslagen wilt komen, zit er maar 1 ding op: omhoog terug lopen en de lintjes zoeken. Het kost me lang om weer op het parcours te komen. Ik haal zo veel lopers in, dat ik me realiseer dat ik zeer veel tijd heb verspeeld. Zeker een kwartier. De bolronde torentjes van Kasteel Neubourg komen in zicht, en we maken nog een mooie slinger door een weiland en langs de camping omhoog, en omlaag richting Gulpen. Ik blijf lopers inhalen en inhalen en hoor voor de finish wat de schade is: uiteraard geen koploper, maar vierde vrouw. Na een korte vloek ben ik het al weer vergeten, want de heerlijke vlaai, de Erdinger en de leuke gesprekken maken alles goed. Bij de prijsuitreiking blijkt dat ik toch nog prijs heb: ik heb de bergsprint gewonnen. Met een prachtige Salomon rugzak, een vlaai en een heel mooi boekje van Jolanda Linschooten ga ik op de foto met doedelzakspeler Steve. Om deze geweldige ervaring te vereeuwigen. Weliswaar zonder kroning als koningin, was de Koning van Spanje voor mij de bekroning van een 'Spaanse week' met 6000 hoogtemeters in de benen en 150 kilometers. Een perfecte organisatie van een prachtige wedstrijd, die wat mij betreft nu al een klassieker is.

Transvulcania

Even terug, een week eerder, nu echt in Spanje. Om precies te zijn: naar La Palma, 7 mei, 3 uur 's nachts. Met een beker sterke koffie zit ik op het terras van de vakantiebungalow, terwijl binnen de familie vredig slaapt. De sterrenhemel is overweldigend. Op het Canarische eiland is het in de nacht aardedonker en men weert licht voor de sterrenwacht met zijn reusachtige telescoop op het hoogste punt, de Roque de Los Muchachos. In enkele minuten schieten er drie vallende sterren door een hemel die zo diep lijkt, dat ik er duizelig van wordt. Of is het de vermoeidheid? Die sterren lijken te bevestigen wat ik wil: de Transvulcania lopen. 83 km, 4400 hoogtemeters omhoog en 4100 omlaag.

Bas haalt me op en om half 4 zitten we in Los Llanos te wachten op de bus (zijn verslag is te vinden op www.baskoenders.nl). Na een uur in de bus met vele haarspeldbochten zie ik groen van misselijkheid. Even bijkomen in de frisse zeewind, bij de vuurtoren van Fuencaliente. Het is druk met lopers, vele onherkenbare schimmen en schaduwen met hoofdlampjes die schoenen strikken, rugzakjes klaar maken, ijsberen, met elkaar praten.

Het plan om vooraan te starten laat ik al voor de start los, als er vele mensen voor me staan. Ik zie wel. Om 6 uur starten we. De bijzondere sfeer die je op internet ziet van een start in het donker, een lint van hoofdlampjes met een romantische zonsopgang. Dream on, er was niks aan. Steeds stilstaan in de file en ellebogenwerk om niet omver te worden gelopen, je ziet niks anders dan grijzig stof waar je voeten landen, en ik heb toch al een hekel aan mensenmassa's. Het gaat stevig bergop. Maar Loesje heeft gelijk: het was zo donker dat ik allemaal lichtpuntjes zag. De kale vulkanen waar wij tegenaan klimmen krijgen langzaam contouren in het toenemende licht, een merel zingt een Afrikaans lied. En na een uur leef ik op, als het loperslint uiteen valt en we het bos in gaan na doorkomst in het stadje Los Canarios. Om 7 uur 's morgens is daar veel publiek, dat een enthousiaste haag vormt voor de lopers. 

Na een drinkpauze gaat het verder, klimmen en klimmen. Hardlopen wordt op steile stukken wandelen. Wie stokken heeft en armen om ze te gebruiken, is in het voordeel. We lopen over vulkanen, ruw, prachtig in alle variatie. Het ziet eruit alsof er elk moment lava kan opborrelen en geologisch gezien is dat ook zo. We lopen veel over gruis, gravel, hoekige steentjes. Steeds als het ondraaglijk wordt, stop ik om mijn schoenen leeg te maken. En het gaat omhoog, steeds omhoog, uren achter elkaar, met soms een kleine afdaling. De zon brandt rechts van ons, de begroeiing is aarzelend en schaars. Dan komt een lange afdaling door dennenbos naar El Pilar, een recreatiegebied op 1500 meter hoogte, op 26 km.

Circa 3 uur 45 minuten, ik ben 108ste deelnemer en vijfde vrouw. Wow. Maar het begint nu pas. Er volgt een kilometers lang breed pad door de wolken. Hier kan ik weer hardlopen. Oef, zware benen. Wat een contrast met het kale maanlandschap met vulkanen. Het is koel, ik ben omringd door de mist, en omsingeld door een geheimzinnig stil landschap. Het is laurierbos, met enorme laurierbomen, bekleed met baardmossen en lianen, en in de berm staan paarse bloemen en manshoge varens. Het bos fluistert in de windvlagen, en er is nergens meer een loper te bekennen. De mannen met de oranje hesjes zijn gestopt in El Pilar, maar waar is iedereen met het gele vestje? Het voelt onbehaaglijk.

Gelukkig kom ik het roodwitte kenmerk van de G.R. 131 tegen die we volgen, en ook wat lopers. Weer gaan we klimmen. Ik kom boven de wolken uit. Het is surrealistisch: lopend op een richel die steeds steiler wordt, boven een gigantisch tapijt van wolken, an endless sea of clouds, in de felle Afrikaanse zon. La Palma laat alleen de hoogste toppen van haar krater aan me zien. En ik zie oostelijk La Gomera liggen. De hoogste berg van Tenerife, El Teide (3700 meter) is met zijn besneeuwde top zó helder en zó dichtbij, ik kan hem bijna aanraken met mijn rechterhand. We beklimmen de Pico de la Ovejas op (1850 meter), weer over een vulkaanrand. Hier groeien struiken, Canarische Dennen en de knalgele bloemetjes van de  Canarische rolklaver.

De Canarische Den weerstaat met gemak een bosbrand, de zwartgeblakerde stam loopt met lichtgroene takjes weer uit. Zo taai ben ik niet. Na 6 uur lopen is de kracht langzaam maar zeker uit mij gebeukt. Ik heb niet trillende benen, of kramp in de maag, knallende koppijn of darmproblemen. Ik heb het allemaal en het sluipt in mijn lichaam, geleidelijk maar onverbiddelijk. De zon verschroeit mijn nek. Hardlopen is voor mij: het landschap onderzoeken en ondergaan, opgaan in de natuur, de samensmelting van mijn ademhaling met het ritme van de omgeving. Nu beleef ik de duistere kant van mijn onderzoekende aard, mijn neiging om steeds die grens te zoeken en over het randje te gaan. In de vermoeidheid zijn de vulkaanrotsen enorme tanden die me aangrijnzen, de duizend meter diepe afgronden aan beide zijden lachen me uit, dat nietige mensje daar op die kraterrand.

In deze toestand kom ik José tegen, bijnaam Rocha (steen). Hij moedigt me aan, blijft voor of achter me lopen. Och nee, niet nu en niet hier, denk ik. Ik stuur hem een paar keer vooruit, ik ben ronduit bot en onbeleefd, maar hij houdt vol met een grote glimlach en enorm veel goede zin. Mijn lopen is verzwakt naar wandelen, het wandelen wordt strompelen met 3 km per uur. Velen halen me in. Ook vrouwen, echte bergloopsters: armen als bruine luciferstokjes en de gespierde benen van Belgische trekpaarden. Aan de andere kant van de krater knipoogt de glinsterende koepel van de sterrenwacht naar mij. Adem halen doet pijn en ik ben uitgeput, spierkramp komt steeds opzetten. Ik verlang doorlopend naar het Maggiblokje van Jo Schoonbroodt. Maar geen enkele bevoorradingspost heeft iets zouts in de aanbieding. Die 10 kilometer kost me nog drie uur, met alsmaar klimmen en klimmen over de kraterrand, voordat we bij de Roque de los Muchachos op 2426 meter hoogte aankomen.

Ongelofelijke helden vind ik de medici die op de kraterrand een controlepost opstellen van een koelbox en een brancard. Zij zitten zeker 20 uur in de brandende zon, maar zijn allen vriendelijk en alert. Kon ik daar maar een voorbeeld aan nemen en het knopje in mijn hoofd omdraaien! Maar ik heb al uren geleden besloten op het hoogste punt te stoppen. Op die 53 km kom ik na 10 uur aan. Rocha José is nog steeds bij mij. Hij vertaalt mijn klachten voor de arts. De arts raadt me aan iets te eten en te drinken en in de schaduw te zitten. Wachten of het beter wordt. José brengt cola en laat de beslissing om te stoppen bij mij. Ik had al uren geleden besloten te stoppen, maar nu ik de bus in kan stappen, komen de tranen van frustratie en nooit willen opgeven. Na een uurtje wil ik wegsluipen voor de arts, maar José trekt alle aandacht op mijn besluit om door te gaan, door een applaus te eisen. En dat krijg ik! Rocha vraagt iedereen onderweg om een koud biertje. Elke keer dat hij bier vraagt, denk ik: doe mij maar een Maggiblokje van Jo. We gaan de afdaling in. Eerst volgt een smal pad dat heel lang vlak loopt. We moeten toch 2426 meter dalen in 18 km, wanneer gaan we nou naar beneden? Er volgt al snel een steil en technisch lastig stuk over dennennaalden en lavagruis, door stenenvelden. Op de camino real, een eeuwenoud karrenpad gemaakt met puntige rotsen, doet elke stap pijn. Mijn rechterenkel is dik en doet erg pijn, maar nu ben ik het die José in snelwandeltempo naar beneden loodst. We komen weer door de wolken en dan onder de wolken, in de beschaving van wijnranken en bananenplantages. En overal weet José met zijn grapjes en goede stemming de mensen aan de gang te krijgen. De zee glimt zilver en zacht. De haven van Tazacorte lijkt nog zo diep, daar beneden onder deze rotswand. Toch komen we daar aan, ongelofelijk! De mensen op de terrasjes moedigen ons aan. Nu moeten we nog over de asfaltweg en een heel steil stuk naar het 400 meter hoge gelegen Los Llanos. Maar ik weet dat ik nu de finish ga halen. Ik ga weer hardlopen en haal mensen in. José is verbaasd en ik sleep hem mee.

Alle mensen die mij dierbaar zijn komen in mijn hoofd voorbij en ik omarm het land dat ik zo gevreesd heb. Ik ga het halen. Zo nu en dan valt er een traan. Hand in hand kom ik met José de straten van de stad in. Mensen die er al uren staan, geven een warm applaus, alsof ik eerste ben.Un beso lo cura todo, a kiss cures everything, las ik ergens. Het is echt waar. Na 14 uur en 34 minuten eindig ik de Transvulcania. Niet echt als corredora, meer een senderista. Maakt het wat uit? Met een camelbag vol herinneringen en vrienden rijker keer in terug naar mijn familie, laat die avond.

Website: Transvulcania