Onderweg naar de TAR - team Ciko '66

De TransAlpine Run, de welbekende 8 daagse wedstrijd door de bergen. Van Ruhpolding naar Sexten in 320 kilometer met een slordige 15.000 hoogtemeters door Alpine terrein. Een mooie maar o zo harde wedstrijd, die aanspraak doet op doorzettingsvermogen en teamgeest. Extreem goed getraind zijn is een basisvoorwaarde om aan het spel mee te doen. Elk jaar zijn er een aantal Nederlandse deelnemende teams die aan de start verschijnen. Eén van de deelnemende teams aan deze editie stellen we graag aan jullie voor: Team Ciko '66, gevormd door Frans van Huizen en Edwin Castelein.

Frans is als 55 jarige atleet een allesvreter. De afstand maakt hem niet uit, als het maar veel is. Binnen zijn vereniging Ciko 66 (Arnhem) staat hij ook wel bekend als Ultra-F. Op dit moment goed voor tientallen marathons en ultra's met af een toe een uitstapje naar het kortere werk.

Edwin is een 48 jarige atleet die zich volledig heeft toegelegd op Trailrunning. Binnen de Arnhemse atletiekvereniging staat hij ook wel bekend als Trail-adept-E. Hij liep vele marathons en ultra's, met name ook op de trails. "Het is heerlijk om de grenzen van je lichaam op te zoeken tijdens de trails, het geeft het gevoel dat je leeft!"

Hoe lang stond de TAR al op jullie lijstje? En wat heeft jullie doen besluiten dat dit het jaar moest zijn?
De eerste keer dat we over de TAR nadachten was in 2010/2011. 2011 kwam voor ons te vroeg. We hebben ontzag voor de wedstrijd en willen daar niet ongetraind aan meedoen. Het was voor ons heel lastig te bepalen wanneer je aan een dergelijke wedstrijd toe bent. Voor mij kwam de ommekeer na een gesprek met Paula IJzerman tijdens een wedstrijd. Zij liet ergens in het gesprek ontvallen, ”Als je dit kan, dan kan je de TAR ook.” Voor mij was dit een ommekeer en ik hoefde Frans nauwelijks te overtuigen.  

Waar kennen jij en Frans elkaar van En wat maakt jullie een sterk team?
Frans kennen elkaar al jaren van de Atletiekvereniging CIKO’66 te Arnhem. Samen met René vormen we daar de buitenbeentjes. Men noemt ons daar de Ultra’s. Die titel past ons helemaal niet vinden we zelf maar dat we van veel en lang lopen houden klopt.

Frans en ik hebben hetzelfde tempo in de bergen en zijn om die reden aan elkaar gewaagd. Qua karakter verschillen we wel en daar moeten we aan werken. Frans gaat graag op tempo weg en loopt vaak op karakter een wedstrijd uit. Zelf doe ik precies het omgekeerde. Rustig starten en aan het eind mag de rem eraf. In de praktijk vult dat elkaar mooi aan merken we. Frans is een betere klimmer en ik een betere daler. Je past je tempo aan, aan de langzaamste en komt beiden fris aan de andere kant van de berg.

Als team vullen we elkaar mooi aan. Ik denk graag vooruit en ben bijvoorbeeld al een jaar bezig met voeding, energiebalans trainingsschema’s of zware wedstrijden. Ik ben een twijfelaar en vraag mij af of ik iets wel kan en denk ik erover na, Frans is enorm praktisch en doet het gewoon. Frans trekt mij dan over een streep. Soms gaat het mis (Bouillonnante 2010) maar daar leer je heel veel van.

Hoe zien jullie laatste 2,5 maand van de voorbereiding er uit? Gaan jullie op voorhand nog de bergen in?
Noodgedwongen volgen we allebei onze eigen aanpak/training. Frans heeft sinds kort een baan in Den Haag en traint met The Hague Roadrunners. Wel hebben we het trainingsschema van de TAR organisatie als leidraad. In hoofdlijnen is dat een schema van 16 weken met veel kracht en duur. De kracht is vanwege de hoogtemeters. Beiden hebben we onze heuveltrainingen flink uitgebreid. Gelukkig is op de Veluwe wel wat hoogteverschil te vinden. Ook hebben we op aanraden van ervaringsdeskundigen het krachthonk in ons schema opgenomen. Squads en rompspieren dus.

Het duurvermogen is een verhaal apart. In de wintermaanden heb ik veel getraind en hebben we samen ook veel schitterende marathons/ultra’s gelopen. De ervaring leert echter dat als je zo een mooie training/wedstrijd loopt je in de dagen ervoor tapert en daarna meer wil herstellen. Per saldo loop je dan twee weken te weinig km’s. (althans volgens schema). De komende 2,5 maand doen we dat anders. We lopen veel meer thuiswedstrijden waarvan we het niet zo belangrijk vinden hoe we die uitlopen. Zo kan je de dag voor een marathon nog zonder zorgen een stevige training doen en dan toch de marathon uitlopen. En als het niet lukt? So What!

Overigens lopen we in de maanden voor de TAR beiden iets van 8 marathons/ultra’s. Een paar opvolgend maar de meeste gewoon in een weekend. Dan kunnen we de dag ervoor of erna zelf wel een trainingsmarathon lopen.

We kijken allebei op tegen wat wij “hell-week” noemen. Week 16 bestaat nl uit 7 trainingen van 35km. Dat is 245km in een week. Staat tegenover dat als we dat kunnen die TAR ook wel goed komt.

De Uitdaging
Wij noemen de TAR een uitdaging maar dan in meerdere opzichten.
 

• Fysieke uitdaging. Wat mij betreft de makkelijkste. Kwestie van genoeg trainen en luisteren naar je lichaam
• Sociale uitdaging. Hoe pas ik de trainingen in, in mijn sociale leven. Dat is afspraken maken, soms ook wel eens niet trainen. De belangrijkste uitdaging! Als die niet op orde is, vergeet het dan maar.
• Voedingsuitdaging: Wat eet ik tijdens en ook voor en na de TAR. Wat lust ik wel of niet. Wat werkt voor mij. Met Ingrid Peperkamp (Herbalife) uitgebreide voedingsanalyses gemaakt. Veel uitgeprobeerd en kan er zolangzamerhand wel een boek over schrijven.
• Mentale uitdaging: Focus leggen op de wedstrijd. Een zware wedstrijd uitlopen is vaak 70% Fysiek en 80% mentaal zeggen we. Sterk punt van Frans.
• Omgeving: Er is veel onbegrip in de omgeving. Niet in het minst bij atleten. Allen gelijkgestemden begrijpen deze drive om ver, om de TAR te lopen. Ik kijk dan ook met bewondering naar de Focus van Leonie van de Haak. Ongekend knap.     

Met welk doel staan jullie aan de start?
Ons doel is het T-shirt ophalen na de Finish. Uitlopen en vooral ultiem genieten onderweg van de bergen. Het is verder nog niet helemaal duidelijk of er genoeg oudjes meedoen voor de organisatie om een senior-masterklassement bij te gaan houden (minimaal 20 teams) Een klassement voor teams die samen ouder zijn dan 100 jaar. In die klasse willen we wel strijden voor een hoge klassering. Worden we samengevoegd met de “jonkies” dan maken we geen schijn van kans. Zo reëel zijn we ook nog wel.    

Hoe gaan jullie het logistiek aanpakken? Slapen jullie in de sporthallen, in hotels of in een camper?
Ha, deze uitdaging had ik nog niet vermeld. Oorspronkelijk waren we van plan met de auto en camper te gaan. De camper viel al snel af toen ons begeleidingsteam uiteindelijk toch besloot niet mee te gaan en wij gesproken hadden met o.a. Team Goot (Sussextrail). Teveel gedoe.

De TAR is al uitdaging genoeg op zichzelf. Om dan ook nog eens de nachten op een matje in een sporthal door te gaan brengen zagen we niet zitten. De Hotels blijken vervolgens relatief goedkoop (buiten seizoen) en ook op uitstekende locaties (vlak bij de start/Finish) te liggen. Als dan blijkt dat we onze tas alleen nog maar bij de balie hoeven af te geven en de TAR organisatie ervoor zorgt dat we die weer terugvinden in het volgende dorp was de keuze snel gemaakt.

Ook de auto heeft niet de voorkeur. In de winter hebben we als team een ongeval gehad na een trail. Puur van vermoeidheid tegen een wegafzetting gereden. Niet meer doen dus. Vliegen blijkt uiteindelijk zelfs goedkoper. De TAR organisatie brengt ons na de TAR netjes terug naar het vliegveld. Ideaal toch!

De stichting Foodvalley ondersteunt ons ook nog eens als sponsor zodat de reis en overnachtingen betaalbaar blijven. 

Gaat er verzorging mee? Mensen die jullie ter plekke bij gaan staan of een masseur?
Helaas gaat er niemand mee. De TAR is na de zomervakantie en de kinderen moeten dan weer gewoon naar school. Ook is voor de meesten dan net de vakantie achter de rug en begint het werk weer. We gaan het dus met zijn tweeën doen.

Zijn alle keuzes al gemaakt op het gebied van materiaal (schoenen / kleding / rugzak / stokken) en wat zijn die?
De kleding was simpel. Runnersworld Arnhem sponsort onze kleding en wel volgens de Ascics trailrunning lijn. Wisten niet eens dat die bestond maar nu we ermee hebben kennisgemaakt vinden we die wel heel erg mooi. Topspul en zo zijn wij ook nog eens als team herkenbaar.

De schoenen vinden we heel erg moeilijk. We zijn echt op zoek gegaan naar bergschoenen en verschillende modellen geprobeerd. Runnersworld Apeldoorn (veel TAR ervaring) adviseerde ons Salomon XT WINGS 3 en ook om na te denken over gewone schoenen! Blijkbaar zijn er ook nog heel wat relatief vlakkere etappes die je ook heel goed of zelfs beter met gewone schoenen kan lopen. De Salomon Crossmaxx lijken dan beter maar die zitten niet lekker. Ook de Salomon Speedcross of diverse INOV8 modellen komen langs. Het lijkt erop alsof het de XT Wings 3 worden en die gaan we dan ook uitproberen.

De rugzak zijn we in voor zien door MST en is de Raidlight Endurance. Prima zak en deze is inmiddels flink uitgeprobeerd. Binnenkort vinden jullie hier een review. Overigens heeft Raidlight wel heel veel mooie trailspulletjes maar is in Nederland niet zo heel makkelijk aan te komen. Lees de catalogus maar eens!

Stokken zijn van Black Diamond. Trail Ultra Shock. Ooit op advies van Martine Hofstede aangeschaft en nooit meer weggedaan. Overigens moet je hier wel mee leren lopen. Na de Bouillonnante in 2012 had ik dagenlang spierpijn in mijn bovenarmen. Frans aarzelt nog, is niet zo’n stokkenloper.

Verder kan ik iedereen de sokken van Drymaxx aanbevelen in allerlei vomen en maten. Ideaal spul, hoge kwaliteit en met een speciaal vochtsysteem. Lastig aan te komen en een beetje prijzig maar hun geld meer dan waard.     

Hebben jullie nog geheime wapens? Op het gebied van materiaal / voeding?
Wat ik echt geweldig vind zijn de zouttabletten van NUUN. Je neemt ze simpelweg mee in je rugzak en bij elke halve liter 1 tablet. Geweldig omdat ze het water maar heel licht bijsmaken en je het broodnodige zout niet proeft. Geweldig omdat water altijd voorhanden is en je dus bij elke drankpost kan bijvullen. Uiteindelijk kan je dan met minder water af in je rugzak in vergelijking met andere producten die je thuis bijvoorbeeld moet afwegen.

Hetzelfde met de herstelshakes van BORN. Tegenwoordig neem ik altijd een shakebaker met poeder mee of als het niet kan een dosering in mijn rugzak. Halve liter water erbij, schudden klaar. Direct na de finish je eiwit te pakken in een drankje die ook nog eens niet zoet smaakt.  

Last but not least is Job, de sportmasseur. Geweldige kerel, woont om de hoek en heeft helemaal niks met sport. Eens per maand haalt hij alle lactaatophopingen in de benen weg. Voelt als een zware training maar daarna ben je weer een jonge god.

Halverwege het jaar hebben we inmiddels allebei zo’n 2000 km in de benen en komen er voor de TAR nog zo’n 1000 bij. Dat moet maar genoeg zijn. In de wintermaanden hebben we prachtige wedstrijden gelopen. Ik noem de Coastal Trail in Sussex, de Sallandtrail, De Dutch coast ultra trail by night, La Bouillonnante en ook de Marathon van Parijs. De komende weken gaan we ook weer genoeg leuks doen maar de Focus ligt bij de TAR.

Op de agenda:

▪ 2012-06-10 Maasdijkmarathon ✔
▪ 2012-06-24 Veluwezoomtrail (Frans)
▪ 2012-06-30 Trail de Semois ✔
▪ 2012-07-07 Ronde van Amsterdam 60k of  2012-07-08 Strandmarathon
▪ 2012-07-22 Null Lauf 50k
▪ 2012-07-28 Zomermeerdaagse 45k ✔
▪ 2012-07-29 Zomermeerdaagse 45k ✔
▪ 2012-08-04 Zomermeerdaagse 45k ✔
▪ 2012-08-19 Trail des Fantomes 50k ✔

Vooral de laatste trail beloofd er leuk te worden. Pittige training, mooie trail maar er vertrekt een hele leuke hele grote groep uit Nederland die kant op en die logeren ook nog eens bij elkaar. Wordt een feest!

Lees ook het eerder verschenen artikel: the road to TransAlpine run 2012

Sponsors: