Trailrunning Frankrijk: Trail des Alpes Maritimes

Zondag 18 september 2011

Door: Max Bemelmans

Aan het einde van mijn vakantie aan de Italiaanse Bloemenriviera besluit ik vlak over de grens in Frankrijk deel te nemen aan de Trail des Alpes Maritimes. Een trail van 29 kilometer van het plaatsje Sospel naar de kustplaats Menton. Deze afstand heeft 1.750 positieve hoogtemeters en 2.100 dalende meters.

De Maritieme Alpen zijn van geheel andere orde dan de Zuid-Limburgse heuvels, in de omgeving waarvan ik regelmatig loop. De gebergtes zijn vele malen hoger, steiler, rotsachtiger, indrukwekkender en soms zelfs angstaanjagend. De beklimmingen en de afdalingen zijn dan ook langer, steiler en technisch moeilijker.

Om van finish- naar startlocatie te komen kan gebruik worden gemaakt van door de organisatie ingehuurde pendelbussen met vertrek rond 8.00 uur vanuit Menton. Gezien de dan nog lange wachttijd voor de start neem ik de reguliere buslijn om 9.15 uur. De organisatie beloofde te wachten met de start totdat deze bus in Sospel was aangekomen.

Als ik in Menton aankom regent het hard. Ik neem nog rustig een cappuccino in een plaatselijk patisserie en zie steeds meer andere deelnemers verschijnen. Tijdens de 55 minuten durende busrit stijgen en dalen we via haarspeldbochten naar het startplein in Sospel en aanschouw ik de gebergtes.

Bij het overhandigen van mijn startnummer versta ik niet veel van de Franse toelichting. Iedereen is ook gehaast want de starttijd van 10.15 uur is reeds verstreken. Ik krijg een grote oranje stoffen zak met een beker en een SI-Card (chip) in de vorm van een staafje tegen betaling van 30 euro borg. De zak gooi ik in de verzamelbus, speld mijn nummer op en haast me naar de start waar iedereen klaar staat voor vertrek.

Op de valreep zie ik een aantal deelnemers het ontvangen staafje nog in een klein kastje steken vlakbij de startlijn. Ik sluit snel aan en een aantal seconden later gaan we op pad.

Het regent lichtjes en het is bewolkt, ideaal ‘trailweer’. De eerste 5 kilometer stijgen we zo’n 400 meter, welke we de volgende 3 kilometer weer dalen.

Tijdens deze afdaling loop ik in het midden van een driemans-treintje met voor en achter me twee kleinere Fransmannen. Het geeft een kick om als laaglander te lopen tussen twee lokaal ogende trailmannen, wiens techniek ik bewonder tijdens hun rappe dalen. Het pad ligt vol keien, af en toe bedekt met wat mos en door de regen is het glad en glibberig. De bochten zijn scherp en de voorste loper neemt langzaam meer afstand. Ook de loper achter me zit me steeds meer op de hielen en passeert me even later via een binnenbocht. Hij versneld en is gevlogen. Het lukt me niet te volgen. Ik zie ze dan ook niet meer terug, maar heb genoten van het stukje samenlopen. Vanaf dat moment loop ik alleen op de 10^e plek.

Als ik de eerste verzorgingspost oversla roept een man me terug. Hij wijst naar een iets verderop gelegen boom. Ik zie er een klein controlekastje aanhangen en het systeem van de SI-Card wordt me duidelijk. Ik steek het staafje erin, hoor een ‘piep’ en ga verder op pad.

Tijdens de trail staat er op zeven onverwachte plaatsen iemand al dan niet met een tentje te wachten om de deelnemers de plek van het controlekastje te wijzen. Een eerlijk en innovatief timing-systeem en handig om tussentijden te weten en eventueel te kunnen vergelijken met andere deelnemers.

Tussen de 8 en 10 kilometer moeten maar liefst 700 hoogtemeter worden overwonnen. We klimmen over een smal slingerend bospad omhoog. Er komt geen einde aan en met grote wandelpassen komt ik steeds iets hoger. Het is zwaar en het regent hard. Ik zie dat mijn startnummer op diverse plaatsen is gescheurd. Het hangt alleen nog aan de onderste veiligheidspeldjes vast en is omgeklapt. Ik doe een tevergeefse poging het doorweekte nummer weer vast te spelden, trek het nummer uiteindelijk los en stop het in mijn rugzak.

Eenmaal boven op zo’n 1.100 meter hoogte sta ik een paar seconden stil en kijk naar de omringende bergen en omlaag naar het dal. Het is adembenemend mooi.

Het is inmiddels gestopt met regenen en ik vervolg de route over rotspaden. Na kilometer 15 klimmen we naar 1.400 meter hoogte. Hierna begint het vele en lange dalen.

Een groot deel van de trail loopt over oneffen terrein, veelal met puntige keien. Er zijn maar weinig rechte voetlandingen en dat begin ik te voelen als ik het aan dalen ben. Het steeds sterker wordende geluid van koebellen in combinatie met de omgeving zijn echter overweldigend en geven me energie.

Na de volgende controlepost volgt een laatste klim van 200 meter over 1 kilometer om vervolgens 1.100 meter te dalen tijdens de laatste 8 kilometer richting de finish op het strand van Menton. Tijdens de lange afdaling ervaar ik dat dalen inderdaad zwaarder is dan klimmen en voel pijntjes op plekken waar ik ze niet eerder heb gevoeld.

Na ruim 3 uur en 15 minuten kom ik op een plek waar ik geen linten zie hangen. Rechtdoor komt uit bij een woonhuis, dus ik sla rechtsaf en daal via een asfaltweg vele meters omlaag. De weg slingert en blijft dalen en dalen. Ik zie geen linten en word me bewust van het feit dat ik verkeerd ben gelopen. Ik baal enorm en besluit terug te gaan naar de plek van de verkeerde keuze en het juiste pad te gaan volgen en deze trail tot een goed einde te brengen.

Ik ben via vele wegen steil gedaald en vind de weg echter niet zo gauw meer terug. Na 30 minuten ben ik op dezelfde plek en weet ik nog twee lopers terug te roepen die ook juist dezelfde verkeerde afslag hebben genomen. Ik zie een lintje op een iets hogerop gelegen pad en vervolg nog licht balend het laatste deel van de route, nog steeds alleen, maar nu op plaats 25. De benen voelen erg vermoeid en het beste is er vanaf.

Een paar minuten later accepteer ik de situatie zoals die is en besluit nog rustig te gaan genieten van de laatste kilometers naar de finishlocatie op het strand. De zee komt steeds dichterbij en het zonnetje begint ook te schijnen.

Het laatste gedeelte zijn er veel traptreden en lopen we door een tunneltje onder de kustweg door. Na het laatste prachtige slingerende trappenpad steken we een weg over en lopen een kort stukje over het strand naar de finish. Nadat de SI-Card voor de laatste keer in het controle kastje wordt gestoken ontvangen de deelnemers direct een geprinte uitdraai van de zeven tussentijden en van de eindtijd.

Vermoeid en voldaan geniet ik van het fruit en de broodjes na afloop en met een functioneel shirt als aandenken rijd ik door de bergen terug naar Italië en besef dat ik iets geweldigs heb meegemaakt...

Lees meer verslagen door Max Bemelmans