Verslag Mescherbergloop 2011

Mescherbergloop 

zondag 11 december 2011

Door: Max Bemelmans

In het kleine dorpje Mesch, gelegen onder Maastricht dichtbij de Belgische grens vindt traditioneel in december de Mescherbergloop plaats. Dit jaar was alweer de 27^e editie van de klassieke loop over heuvelachtig terrein in het uiterste zuiden van Nederland.

Met maarliefst 600 deelnemers was er een grote opkomst voor deze mooie en zware trail. De Mescherbergloop bestaat uit een korte loop van 8,5 kilometer en een hoofdloop van 15 kilometer.

De trail is bekend om haar gevreesde trappenpad van zo’n 180 treden. Ook vindt de loop haast elk jaar plaats onder andere weersomstandigheden. Geen editie is daarom gelijk en te vergelijken met voorgaande jaren. De Mescherbergloop blijft uitdagend en het is elk jaar afwachten hoe het parcours erbij ligt.

Dit jaar neem ik voor de tweede keer deel aan de hoofdloop. Als ik in de ochtend vertrek is het een graden of 6, licht bewolkt met een klein zonnetje. Goede omstandigheden om te lopen, maar is het modderig? Tijdens een korte verkenning van het parcours tijdens het opwarmen blijken de modderige omstandigheden mee te vallen. Toch kies ik voor de lekker zittende Speedcross schoenen met een gripprofiel aan de onderkant. Je weet nooit wat je tegenkomt.

Na de gezamenlijk start vanuit het plaatsje Mariadorp denderen we de asfaltweg omlaag richting het dorpje Withuis met een snelle start tot gevolg. Na twee keer linksaf slaan lopen we de eerste hobbelige klim omhoog door een uitgestrekte wei. Tot mijn verbazing komen midden in de wei van links twee loslopende koeien aangerend. Ze zijn geschrokken van de vele indringers op hun terrein en lopen demonstratief dwars door het lint aan deelnemers. Vorig jaar kwamen de deelnemers al oog in oog te staan met twee reeën. Ik ben dan ook benieuwd welke dieren we volgend jaar mogen aanschouwen?

De klim gaat verder over een smal pad met hier en daar stenen en een breder tractorpad om vervolgens te dalen over asfalt richting Mesch. Hier volgt een lange klim waarna de korte berglopers zich links afsplitsen van de rechtdoor gaande hoofdlopers. Als we het bos in gaan worden de paden smaller en technischer. Op sommige stukken ligt toch behoorlijk modder en is het glibberig. Korte klimmetjes en afdalingen wisselen elkaar af en we naderen de treden.

Na ruim 40 minuten kom ik aan bij het 10 kilometer bordje, oftewel het gevreesde recht omhoog gaande trappenpad. Met goede moed, een flinke hap adem en niet denkend aan de lengte, klim ik omhoog. Na een paar treden besluit ik links naast de treden omhoog te klimmen en sla zo een aantal treden over. Het wordt er niet minder zwaar door. Ademen gaat steeds moeizamer en de benen lopen vol. De toeschouwers langs het trappenpad zien en horen de deelnemers afzien en juichen motiverende woorden toe. Met een wandelpas bereik ik de top van het pad. De treden zijn overwonnen!

Van lang herstel is geen sprake. De Mescherbergloop gaat verder. Vanaf nu kan snelheid worden gemaakt op de steile afdaling en de vlakkere stukken om de verloren tijd van het trappenpad enigszins goed te maken. Onderweg lopen we weer door een wei en over hetzelfde parcours als de korte bergloop. Na het laatste klimmetje slaan we de Ezelsweg op. Een modderig en hoger liggend smal pad op weg naar de finish. Maar eerst is het nog genieten van een grasafdaling door het mooie Mescher Plukbos. Hier wordt de speaker al hoorbaar en na een laatste versnellingsmogelijkheid wordt de finish bereikt en zit de 27^e editie erop.

Na afloop worden in de druk bezochte plaatselijke voetbalkantine nog verhalen uitgewisseld, prijzen uitgereikt en natuurlijk het goede verloop gevierd.