BearTrail beleeft moeilijk te evenaren première (RR) (UPDATE)

De wekker staat om 5.30 uur. Een uur ervoor lig ik al half wakker in mijn bed te mijmeren over de aanstaande dag. Wat dacht ik wel niet? Geen enkele serieuze (gerichte) trainingsarbeid geleverd de afgelopen maanden en dan een 35-plusser wegtikken met bijna 900 hoogtemeters?  De ingebeelde vermoeidheid en pijn van het harken door de Limburgse modder laten me de slaap niet meer hervatten. Voor het wekkersignaal neutraliseer ik de geluidsbom en sta naast mijn bed. Om 6 uur zou Marc aan de deur staan om samen verder te rijden naar Nijmegen om daar nog drie trailers op te pikken. Aangekomen in Nijmegen treffen we een verkleumde jongedame. De Californische doctoraalstudent trotseert de kou en een knieblessure. Haar stadsgenoten haken wel af, de een bracht de nacht door op een betegelde vierkante meter en de andere heeft last van een door kou en tijdstip opspelend smoesje.

Nog geen twee uur later rijden we via Visé naar Fouron le Comte. De vrijgevallen plek in onze auto wordt alsnog goed gebruikt door een liftende trailer uit Brussel. Hij vertrok om 4.30 uur van huis om deel te nemen aan de 14 km initiatie-trail zoals hij dat treffend noemt. Een paar kilometer later parkeren we onze modale middenklasser op het parkeerterrein van de lokale voetbalclub van SV Moelingen. In de faciliteitengemeente 's Gravenvoeren treffen we Patrick en zijn koempels. Daarnaast is het een weerzien met veel deelnemers aan de Duinentrail.  Erg ontspannen om weer eens aan de andere kant van de wedstrijdtafel te staan….

In de Voerstreek is het strak blauw en Beerenkoud. We verbrengen de tijd tot de start met wat babbels, finale materiaalkeuzes en opwarmsels. Kort voor de start wandelen we naar het ontdooide voetbalveld. Zoals vaak bij trails zijn weinig mensen bezig met hun startpositie. We kunnen dus zo aansluiten aan de voorkant van het veld. De start is een rondje om het voetbalveld, de 37 en 57 km starten gelijktijdig om 9 uur, de 14 km-eters volgen 45 minuten later. Na het startschot zie ik dat Patrick meteen de leiding neemt en de wedstrijd hard wil maken. Aan zijn voeten de nieuwste Kilian-kiksen met bijpassend Salomon-vacht.  Gelukkig wordt de modderige grasrand snel ingeruild voor de kleine paadjes. Raymond Beeren heeft gekozen voor risicovolle paadjes. De route is bezaaid met bouwpuin, brokken oud asfalt en grote keien. Samen met de  gevallen herfstbladeren een gevaarlijk mengsel. Het duurt dan ook niet lang voordat de eerste slachtoffers vallen. Elke stap staat op zichzelf. Er wordt de eerste 5/6 kilometers ‘en groupe’ gelopen waardoor het zicht niet meer is dan anderhalve pas. Daarna begint de groep wat uit elkaar te lopen en kiezen de korte en lange afstandlopers voor een persoonlijk passende snelheid voor de komende uren.

Ik haal de Skygirls Chantal van der Geest en Lara Klaassen in, die sneller waren gestart. Beide dames lopen vandaag de 57 en kiezen verstandig genoeg voor een efficiënter tempo.  Ik probeer te bedenken wat de tegenhanger zou zijn van ‘Getting Chicked’ en of die uitdrukking dan van toepassing zou zijn op deze situatie. Er komt niet zinvols bij me op tijdens het beklimmen van de grasheuvel en vervolg mijn weg. Na een kilometer of 15 beland ik in het voor mij zo bekende niemandsland. Geen loper meer te bekennen in mijn buurt. Minuten voor en achter mij heerst de stilte. Ik bereid me voor op 2 uurtjes me, myself and I, Limburgse modder en de gele bordjes van Bearsports, saboteur-proof met tie-wraps verbonden aan paaltjes, bomen en takken.

De koude lucht is een zegen voor me. Mijn beste trainingen loop ik op winteravonden als het kraakhelder is. De lucht glijdt naar binnen en de kou helpt mijn lijf met een optimale warmteregulatie. De soepele tred blijft dan ook lang behouden. Ik vul mijn hoofd met positieve gedachtes. Gideon zit op mijn schouder en fluistert met licht Frans chagrijn, "Kop rein houden kerel. Dit soort loopjes loop ik gewoonlijk voor mijn ontbijt." Ik houd me zelf voor dat hoe langer ik het ‘harken’ weet uit te stellen, hoe korter het harken gaat duren. De inmiddels opgekomen zon brengt ook welkome warme vlagen om de afgekoelde lichaamsuiteinden bij te warmen. De 0-gradengrens wordt meerdere keren gepasseerd. Onderweg passeren we grasweides vol witte rijp en plassen die voorzien zijn van de eerste vorstvliezen. Toch is de grond nog niet hard, de toplaag bestaat voornamelijk uit plakkerige modder. Na afloop  voelen de schoenen ruim 2 keer zo zwaar als bij aanvang. De Salomon SpeedCrossjes hebben vandaag uitstekend werk gedaan.  

Tijdens de trail speel ik een mentaal spelletje met mezelf. Het horloge om mijn pols kan me nauwkeurig vertellen hoe lang ik al gelopen heb. Mijn pols verraadt echter alleen de tijd, het aantal kilometers is een knopje verder. Ik spreek met mezelf af dat ik pas kijk als ik de drie uur passeer. Bij de verzorgingspost op 24 kilometer noteerde ik 2 uur en 5 minuten.  Kort voor de drie uur limiet verleng ik het uitgestelde verlangen met nog eens 10 minuten. Niet veel later dan 3.10 passeer ik – zonder nog op mijn horloge te hebben gekeken - de laatste verkeersbegeleider. Hij roept me toe dat het nog 500 meter is. Ik kan mijn oren niet geloven. Vooraf was ik uitgegaan van een tijd rond de 3.30 uur. En nu zou een tijd van onder de 3.15 uur haalbaar zijn?  Ik probeer de kramp te vermijden en vervolg voorzichtig mijn weg. Een kilometer later twijfel ik of ik het wel goed gehoord heb. Dan passeer ik Giorgos Boustanidis, hij moedigt me aan en roept dat het nog ongeveer 2 kilometer is. Fuck, het was ook te mooi om waar te zijn. Gelukkig voor mij klopte deze inschatting evenmin. Niet veel later zou ik beginnen aan mijn tweede rondje voetbalveld. Wonderlijk genoeg verloop ik me juist daar, het is de bedoeling dat je langs de zijlijn van het veld een laatste ronde maakt. Elders op het parcours was verlopen praktisch onmogelijk. De uitpijling was zeer goed gedaan. Op de juiste plekken, duidelijk zichtbare bordjes. Het afbouwen morgen zal een flinke klus zijn voor de mannen van Beeren, maar voor de lopers was de bewegwijzering een zekerheidje.

Bij de finish staan mijn MST-maatjes op me te wachten. In de middagzon is het heerlijk vertoeven. Bij de finish is een derde verzorgingspost ingericht met allerlei trailvoer. Onder het genot van deze aanvullingen en Belgische bieren van hoge gisting babbelen we wat na met de usual suspects. De meningen zijn unaniem. Raymond Beeren en zijn team hebben een dijk van prestatie geleverd.  Het omwaarschijnlijk mooie weer droeg bij aan een optimale beleving. Wel of geen trail was vandaag geen discussie, de kleine stukken asfalt waren noodzakelijke transfers tussen de natuurlijke paden en besloegen niet meer dan een handvol procenten.

De BearTrail heeft zich dan ook onmiskenbaar gevestigd en gaat een hele mooie toekomst tegemoet. Toekomstige edities zullen moeten wedijveren met een vlekkeloos verlopen première.

Foto's: Atletiek Week (Erik van Leeuwen)

Uitslagen en links naar foto's en verslagen van anderen:

Uitslag van de 14 KM, de 37 km en de 57 km (links naar PDF-documenten van BearSports.

Een verslag van de BearTrail op Atletiekweek door Razende Reporter/Fotograaf Erik van Leeuwen

Verslag Hans Jurriaans van de 57 km editie op UltraNed

Blog van Wisken aka Het Grote Beest

"Best of' en persoonlijke foto's van Sportograf