La Bouillonnante 2011 - 54km

Door: Robert Willemsen

Ik geloof in De Lange Afstand. En vandaag mag ik in en rond Bouillon mijn geloof weer gaan belijden en het is altijd weer te hopen dat het geen lijden zonder be wordt. Tot zover de parallel met de ridders die pakweg een millennium geleden vanaf deze plek de eerste kruistocht gingen ' wandelen' (welk werkwoord hoort er eigenlijk bij kruistocht?). Ik ben namelijk niet van plan onderweg anderen te gaan bekeren, want met 54 kilometer en de ene na de andere klim is het programma wat mij betreft al druk genoeg.

We starten vandaag in een kasteel en dat is op zich al de moeite waard. Zelfs als we na het startschot op de binnenplaats door een tunnel moeten. Een tunnel, die nog stamt uit de tijd dat mensen toch tientallen centimeters kleiner van stuk waren dan hedentendage, met alle kopzorgen van dien die daarbij horen. Maar goed, weg zijn we. En het wordt een hele mooie dag in de Ardennen. Rond Bouillon zijn de Ardennen misschien wel op hun mooist. Bovenop de heuvels zijn de uitzichten geweldig, beneden in de dalen is alles even groen. We passeren zelfs een hoop plekken zonder ook maar een enkel stukje asfalt, alleen een singletrackje en een beekje sieren de bodems van de idyllische dalen.

Na 20 km is bij mij het beste wel eraf en begin ik me serieus af te vragen of ik mezelf niet moet bekeren tot kortere afstanden, maar ook deze mentale uitdaging - want zo mag je twijfel over de afstand die je aan het lopen bent wel noemen - mag de pret niet drukken. Want hoewel het eindschot op km 54 nog even steil omhoog loopt, terug naar het kasteel voor de finish, is de ergste pijn tijdens dat klimmetje alweer geleden. De toekomst zal uitwijzen of mijn kruistocht van vandaag nog een bekering heeft opgeleverd.

Foto's: Steven Dielens.

Door: Christophe de Potter

't Kan zijn dat ik het verkeerd inschat, dat het mijn eigen zenuwen zijn die ik hoor gieren, dat ik de realiteit niet correct waarneem. Maar waarschijnlijk heb ik het wel juist en is iedereen wel degelijk erg gespannen voor wat komen gaat. Begrijpelijk uiteraard, binnen enkele ogenblikken verlaten we met z'n allen het binnenplein van het immense Kasteel van Bouillon en trekken we, in stoet, de ruige, moeilijk toegankelijke, Waalse bossen in.

Abrupt wordt de briefing onderbroken door een doffe knal. Het geroezemoes stopt al even abrupt en de eerst lopers begeven zich in de richting van een donkere tunnel. Eén van die lopers ben ik. Al snel zie ik licht in dat donkere gat. De poort van het fort staat open, de poort naar de hel, zal later blijken.

De eerste 20 minuten van de race wekken verkeerdelijk de indruk dat we begonnen zijn aan een pleziertochtje door de Belgische Ardennen. Iedereen grapt wat en geniet van de schoonheid van de natuur, van de 190 km lange Semois in het bijzonder. Tot we plots vaart minderen en uiteindelijk zelfs stil staan. De eerste klim is begonnen, de toon is gezet. De meesten wandelen en omdat ik niet kan inhalen wandel ik ook. Maar ik wil een paar lopers voorbij en ik besluit om de volgende haarspeldbocht af te korten en het steilere, kortere stuk te nemen. Foute beslissing. Het gaat niet sneller, integendeel. Ik ben dus gewaarschuwd.

De eerste bevoorrading ligt op 12 km te Frahan. Muriel en Lotte verwelkomen mij al van ver.  Ik open mijn Camelbak om water bij te vullen en Muriel kijkt nogal verbaasd. Ik begrijp onmiddellijk waarom. Mijn waterzak is nog goed gevuld. Ik heb nauwelijks gedronken. Grove fout van mij. Een fout van een beginner eigenlijk. Een fout dat mij zuur kan opbreken. Dit moet ik in de gaten houden. "Bedankt voor de aanmoedigingen schat", ik ben weer weg. Nog een marathon te gaan.

De route neemt me mee langs kronkelende bospaden, rotsen uit leisteen en soms zijn boomwortels het enige dat houvast kan bieden. Vlak is het hier nooit. Gevaarlijk glad meestal wel. Zeker wanneer ik over of onder een omgevallen boom moet manoeuvreren. Ik probeer zoveel mogelijk te lopen maar de felle hellingen kan ik maar beter wandelend trotseren, lopend gaat het toch niet sneller. Kort voor de bevoorrading te Mouzaive, dat tevens halfweg aanduidt, loop ik nog kwiek. Ik dartel vrolijk door de blaadjes, maar o wee. Ik zie niet dat er een tak onder verscholen ligt. Ik blijf er in haken. Pats! Op mijn gezicht. Twintig jaar heb ik judo gedaan maar nooit smakte ik zo hevig tegen de vlakte. 't Zou niet geteld hebben, ik ben op mijn gezicht gevallen. Maar wat een smak. Behalve wat schaafwonden kom ik er goed vanaf. Ik klauter snel recht, stel de man achter mij gerust, en loop weer verder. Een beetje beschaamd, dat wel.

Na de voorlaatste bevoorradingspost aan km 39 bots ik letterlijk op een muur: "The Wall" beweren kwatongen. Loodrecht naar de hel, corrigeer ik hier en nu. Met een maximale stijgingspercentage van 46% klim ik gedurende 700 meter dwars door het bos, naar de 160 meter hoger gelegen top van de heuvel. Via een mooi aangelegd pad? Vergeet het! 't Zou te mooi geweest zijn. Lopen is hier onmogelijk, wandelen is een hele klus. Mijn bewegingen hebben meer weg van kruipen. En eenmaal boven wacht me nog een verrassing: een rots beklimmen om het 2 meter hoger gelegen pad te bereiken. Het bemoedigende woordje "Courage" van het 5-jarig meisje doet me deugd. Tot ik het bordje zie waarop geschreven staat: “Nog 12 km”. Het is mij nu duidelijk dat ik aan het marathonpunt ben. En ’t is nog lang niet gedaan. Nog 12 zware kilometers.

Een man daalt een helling af met zijn gezicht naar mij. Ik dacht eerst dat hij naar boven kwam, maar niets daarvan. Hij daalt achterstevoren af. En aan zijn gezicht te zien maakt hij ook geen grapje. Ik vraag hem of hij pijn heeft aan zijn knieën. Hij ontkent. Kramp, zegt hij. Overal. Ik negeer hem verder. Iedereen zijn eigen problemen vanaf nu. Egoïstisch? Misschien. Maar 't is toch een beetje zo.

Laatste 'ravitaillement'. Gratis Aquarius. Koud of niet koud? Ik moet kiezen. Ik kies koud. Foute beslissing. Mijn maag had het liever anders gezien. Maar alles doet hier nu zo veel pijn dat dit er nog bij kan. Ik schenk er zelfs geen aandacht meer aan. Nog 7 km. Zeven van de vierenvijftig. 't Lijkt  een peulschil, maar 't is voor velen een brug te ver.  

De pijltjes leiden naar het water en dan... niets meer. Een touw bengelt over het water en die nodigt ontegensprekelijk uit om die te volgen. Een man in het water wenkt. Ik moet naar de overkant. Er zit niets anders op dan het touw te volgen en mijn voeten nat te maken. Stap voor stap leidt de man mij door het minst gladde deel van de rivier. Het water reikt tot aan mijn bilnaad. Ik was gewaarschuwd door de organisatoren maar ik dacht dat dit een grapje was. Niet dus. Dat wordt nog 5 km met natte voeten lopen. De pijn ebt daar echter niet mee weg, jammer genoeg.

Twee kilometer verder, weer prijs. Nu is het water wel niet meer zo diep en dat scheelt toch. Achter mij zingt iemand iets van Metallica. Het hindert mij niet eens. Niets hindert mij nog. Hij vertelt mij dat we niet veel mensen meer zullen zien lopen. Ik wil niet één van hen zijn. Ik besluit om verder te lopen. Dit is geen wandeltocht. Maar ik ben kapot. Op. Leeg. Maar opgeven? Nooit. Uitwandelen? Ook niet.

Eureka gevoel. 't Is geleden van toen ik Muriel en Lotteke zag staan aan de bevoorrading op 39 km. Maar wat ben ik blij dat ik de brug zie die leidt naar het kasteel dat hertog Godfried van Bouillon in 1082 erfde. Wat ben ik blij dat ik de omroepster kan horen. Wat ben ik blij dat ik de mensen hoor juichen. Wat ben ik blij ‘tout court’. Muriel staat bovenaan te zwaaien, ik zwaai gretig terug. "Ik kom er aan schat", roep ik in gedachten. Ik kom er aan. Overal wijzen mensen mij de goede richting. Trapjes op, en de laatste helling. Applaus van overal. Mensen roepen mijn naam. Mensen die ik niet ken. Ik wuif naar iedereen. Ik ben er. Ik heb het gehaald. Een jonge vrouw zet voorzichtig een pet op mijn hoofd. 'Finisher La Bouillonnante 2011' staat er op. Wat ben ik trots!