MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight

 

 

Sponsors

Trail records - column door 100% MIG

Heel erg puur trail

We lopen met elkaar aardig wat trail running wedstrijdkilometers weg. Bijna dertig in Gulpen, stuk of vijftig op de Veluwe, hier en daar wat wedstrijdjes op de Canarische Weilanden, België, Frankrijk, Duitsland of het Verenigde Koninkrijk. Het is weer jachtseizoen op wedstrijdkilometers.

Maar er is meer dan wedstrijdrondjes draven. Ik raakte gefascineerd door verhalen uit Amerika van snelle jonge blonde halfgoden en halfgodinnen - vaak met bril, dat dan weer wel – die er een sport van hebben gemaakt om records op bestaande lange afstands wandelpaden scherp te stellen. Ik las onlangs toevallig tussendoor het verhaal van een onbekende Amerikaan die in 2009 de John Muir Trail (340 km/ +/-13.000D+) afraffelde in ongeveer 80 uur.

Unsupported! Dat betekent dat hij alles wat hij die 80 uur (dik drie etmaal) nodig had, in zijn rugzakje mee moest sjouwen, behalve zijn drinkwater. Ik weet niet hoe ze dat met dat water regelen, maar die yanks kennende nemen ze een handvol jodiumtabletten mee en zuiveren ze daarmee beekwater onderweg. 80 uur over 340 km klinkt niet snel, maar het is ongeveer de tijd waarin de winnaar van de Tor des Geants vorig jaar finishte. Hoewel de vergelijking TDG/JMT niet helemaal opgaat zijn beide prestaties even tot de verbeelding sprekend.

Als je het verslag op die link hierboven leest moet je vooral ook het laatste deel van het verhaal niet overslaan. Daar raakt Maune in paniek van de gedachte dat hij inmiddels zo door zijn lichaamsvetreserves heen is dat hij zijn eigen lichaamsproteinen (eiwitten: spierweefsel) begint op te branden...

Het lijkt er op dat iedere serieuze trail van meer dan 100 mijl in de VS bij tijd en wijlen het toneel is van een solo race om het lokale trailrecord wat scherper te stellen. Ben je daar gezellig met je zoon van 15 een trektocht van twee weken door de natuur aan het lopen, komt er opeens een wild uit zijn ogen kijkende lunatic langsrennen, dagmarsen ver verwijderd van de bewoonde wereld. Best een mooie gedachte eigenlijk. Heel erg puur trail.

In Europa schijnt het op kleinere schaal ook te gebeuren. Traillegende Kilian Jornett is bezig om een aantal trails op zijn naam te zetten. Kleine kans dat iemand het record de komende tien jaar nog kan verbeteren, als de Catalaan langs is geweest, dat is dan weer jammer. De GR 20 op Corsica (190 km/ 14.000 D+) is van KJ in minder dan 33 uur en zo draagt hij nog wat van die wapenfeitjes met zich mee.

Deze variant van trailcompetitie bevalt mij wel. In je eentje zonder kermis eromheen een dagje of wat trailtjes pakken. Daarna mag je zolang als je wil op het terras je overwinning vieren...  Want winnen doe je in ieder geval altijd, al dan niet in een recordtijd.

Brett Maune - John Muir Trail

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.
afbeelding van nepalrunning

D'r zijn heel veel van die pogingen, sommige expliciet als record poging, sommige zonder veel PR om het erkend te krijgen als wat dan ook. De trail wereld in mijn deel van de wereld is niet erg groot en krijgt niet zoveel aandacht maar kent ook een aantal heel spraakmakende prestaties.

Een recente (half trail, half weg) is deze van Lizzy Hawker. Het is een tijd waar Kilian Jornet z'n tanden nog wel eens op stuk zou kunnen bijten...

http://www.planetfear.com/articles/Everest_Base_Camp_to_Kathmandu_at_a_Run__965.html

Verder zijn er sinds de jaren 80 verschillende pogingen geweest om de doorsteek van Oost naar West Nepal zo snel mogelijk te maken, als eerste door de Engelse gebroeders Crane (een dag of 42), daarna, iets sneller maar niet helemaal dezelfde route door Franse traillopers Bruno Poirier en een vriend, en daarna nog een keer door twee andere Engelsen. Lizzy's denkt erover om binnen afzienbare tijd een snelle tijd neer te zetten (wellicht samen met een Nepalese loper, Upendra Sunwar) op een hogere route dan alle eerdere doorsteken.

 

Mooi, alvast een medestander...

Mevrouw Hawker is niet de eerste de beste. Of ze Kilian het snot voor de ogen loopt weet ik niet, maar dat doet er ook niet toe. Wel benieuwd trouwens wie van die twee een wedstrijd van 4 UTMB's non-stop achter elkaar zou overleven. Wellicht dat een vrouw op dat soort afstanden uiteindelijk de mannen achter zich zal laten. Mooi idee!

Brett Maune was tot voor kort onbekend in trail running Amerika. Tot hij uit het niets de JMT snelste tijd aan gruzels brak. Hij wandelde in zijn studententijd lange trektochten door de bergen en maakte er steeds meer een sport van om lange stukken non-stop en zo snel mogelijk te overbruggen. Voor hem was het nog een variant van trail hiking, van trail running had hij nog nooit gehoord.

Toen hij daar wel eens iets over las dacht hij: 'Grappig! Wat ik doe heet eigenlijk trail running.' Gesterkt door dit nieuwe inzicht schreef hij zich in voor de allerzwaarste 100 mijls trail van de VS, die hij gelijk ook maar overtuigend won.

Dat vond ik een erg plezierig verhaal...

veni, vidi, vici

 

 

afbeelding van nepalrunning

what's in a name, je verhaal sluit wel heel erg aan bij een stukje wat we net op onze site hebben geplaatst :-)

http://trailrunningnepal.org/2011/06/01/running-nepal-trekking-trails-fastpacking/

Sponsors

site: IanusWeb