Column 100% MIG: ergens in Zuid-Limburg...

Blackout flashback

Ergens tussen kilometer veertig en vijftig. Het regent, denk ik. En ik heb het koud. Normaal heb ik het nooit koud. Ik ben in ieder geval nooit bewust bezig met ‘het koud hebben’. Als ik me goed probeer te concentreren op de regen, merk ik dat het toch niet regent. Het weer is regenachtig, maar op dit moment is het even droog. Iemand vraagt wat. Ik antwoord. De vraag werd in het Duits gesteld, mijn antwoord is in het Nederlands, valt me op. Mijn brein verzet zich even tegen het praten in een vreemde taal. Iemand anders antwoordt ook, in het Duits. Steenkolenduits. Dat ergert me. Ik registreer niet het antwoord, maar wel mijn Rudy Carrell flashback.

Het steenkolenduits, de regen die er niet is en mijn koudeperceptie doen me vergeten waar ik mee bezig was. Een wee gevoel in mijn maag maakt me daarop wederom opmerkzaam, enkele minuten later, neem ik aan. Ik heb honger. Ik zoek in de zijvakjes van mijn rugzak naar iets eetbaars. Ik vind onder de rits een gel die ik een maand geleden in Amerika van iemand kreeg en een snickers. Die gel hoort daar helemaal niet, weet ik. Daarvan krijg ik maagpijn. In chocola heb ik geen zin. Ik loop door, besluiteloos. Ik dwing mezelf tot actie. Ik pak de nog ingepakte snickers en breng die naar mijn voortanden om de verpakking open te scheuren. Mijn motoriek is niet (meer) geweldig en ik ben een tijdje aan het klooien met twee voortanden en vier vingers van twee handen om door te dringen tot het eetbare deel van het ding. Ik loop door. Mijn geest verzet zich tegen de vieze snickers. Het duurt een aantal stappen voordat ik de reep uiteindelijk naar mijn mond breng om er een muizenhapje vanaf te knagen. Met onderdrukte walging werk ik het hapje weg. Ik dwing mezelf om de hele snickers naar binnen te werken, ik zie het als een nieuw project binnen een groter project. Zelden heb ik snickers zó gehaat als vandaag. Uiteindelijk slaag ik in de uitvoering van het deelproject, ik heb voor wel hetere vuren gestaan. Het heeft weinig zin om je te verzetten tegen besluiten ‘van bovenaf’, weet ik. Ik begin opdrachten ‘van bovenaf’ steeds beter te verenigen met een vorm van acceptatie.

Later. Overleg! Ik ben even alert. Er is lichte paniek over onze koers. Heeft iemand nog wat routemarkeringen gezien, de laatste paar honderd meter? We komen tot stilstand. Niemand doet iets concreets, we draaien wat rondjes om elkaar. Iemand vloekt en zegt een paar nare dingen. Ik loop een stukje terug de berg op en keer na een meter of tien weer om, doelloos. De paar lopers om mij heen zetten zich weer in beweging. Er lijkt een algemeen onuitgesproken gevoel te zijn dat we toch nog goed lopen. In opperste staat van alertheid speuren meerdere paren ogen naar oranje verfstippen of creditcardgrote pijltjes op paaltjes langs het pad. Een halve minuut verder vinden we het bewijs dat we goed zitten.

Weer later. Naast mij klinkt een vraag. Het is een vrouwenstem. Ik doe mijn best om te reageren, maar mijn brein werkt stroperig langzaam. Voor ik iets kan antwoorden volgt nog een vraag, en nóg één. Ik kan alleen nog maar het getal ‘drie’ registreren. ‘Drie vragen’, denk ik tevreden. Tijd voor een voorzichtige poging tot antwoorden: ‘Drie?’, probeer ik, maar ik realiseer me meteen dat dat niet het goede antwoord is, maar het aantal vragen. Het kost me een hoop energie om vraag en antwoord te ontkluwen, mijn brein haalt zichzelf onderuit. Ik zeg iets. Waarschijnlijk een vorm van meta-conversatie, een gesprek over het stellen van moeilijke vragen. We houden het erop dat we niet meer zo helder kunnen denken en proberen er de vaart een beetje in te houden. Ik zie een scheefhangend pijltje en een paar oranje stippen. Mooi!

Een ravito. Zag ik nou net een skilift? Ik ga op een tuinstoel onder een minipartytent zitten en scan het tafeltje. Ik moet iets eten, zegt ‘van bovenaf’, maar mijn systeem protesteert. Mijn maag is vaag, en mijn eetlust doet naar tegen me. ‘Eten!’ bromt ‘van bovenaf’. ‘Tachtig kilometer’, vang ik op uit een gesprek van mensen die op de ravito rondhangen. Waarschijnlijk het antwoord op een vraag. Ik zie een rijstepapje voorbijkomen. Het lijkt me niet te haggelen, maar ik open het bakje en lik het half leeg, een lepel is in de gauwigheid niet te vinden. Gruwelijk! Een handjevol rijst in vanillevla gedrenkt. Ik onderdruk een braakneiging. Halverwege het bakje rijstevla geef ik het op. Ik spoel er een cola achteraan. Dat lukt tijdens het lopen op de een of andere manier altijd prima, terwijl dat spul toch ook niet te drinken is onder normale omstandigheden….

Na de afdaling wordt het wat lichter in mijn wollige brein. Ik zie Lara voor me lopen en herinner me ‘tachtig’. Dat betekent dat we er bijna zijn. Ik voel me snel helder worden. Ik realiseer me dat ik van de afgelopen uren weinig heb meegekregen, maar dat de twintig resterende kilometers geen probleem meer moeten vormen. System check! Ik voel geen blaren. Enkels pijnvrij. Knieën verrot. Hamstrings wat stroef. Licht protest in de onderrug. Verder een algehele stijfheid. Een soort pre-mortale lijkstijfheid, bedenk ik me. Ik zeg het maar niet hardop, dat soort morbide humor zou wel eens slecht kunnen vallen onder deze omstandigheden. De schade van de eerste kilometers lijkt vooralsnog mee te vallen, hoewel bergop het tempo er wel uit is en bergaf lopen wel serieuze pijnprikkels oplevert. Een paar uur en wat hagelbuien later lopen we binnen. Weliswaar min of meer wandelend, de laatste drie duizend meter, in de aanzwellende avondschemer, maar toch, we bewegen nog na al die uren. Met het daglicht verdwijnt mijn laatste energie. Gelukkig is het in de kantine bij de finish droog en warm. Bij het bier nemen anderen het denken weer van me over.