Trailen rond Madrid, een drieluik...deel 2

In het weekend van 20 tot 24 april ging een delegatie van MST'ers op bezoek bij Madrid Trailrunning in....Madrid. In de vorm van een drieluik doen we verslag van een onvergetelijk bezoek.

Deel 2 (deel 1 vind je hier)

In overleg met Robert kiezen we zondags voor een wat latere start. Vrijdagavond en zaterdagavond was het gezellig laat geworden en zondag zou in het teken staan van een langere duurloop met een flinke portie hoogtemeters. Rond 9 uur sloffen we naar beneden voor een stevig ontbijt in hotel Hilaria. Het ontbijt is Spaans van opzet. Veel zoete en vette etenswaren staan uitnodigend opgediend. We eten alsof we een dag zonder zullen moeten doen en nemen nog wat fruit mee voor onderweg.

Als we de rugzakken hebben ingepakt staat Robert beneden klaar voor om ons mee te nemen naar het beoogde trailgebied. Ondanks de 7 jaar in het horlogeloze Spanje heeft hij nog niets ingeboet aan Nederlandse punctualiteit.  Twee dagen in Madrid heeft ons nog niet verlost van onze Noord-West Europese tijdslavernij.

In de groene VW-bus van Madrid Trailrunning slingeren we over de bergpaden tussen La Granja en La Pedriza.  Voor onze ogen ontvouwt zich een uitzicht dat de harten sneller doet kloppen. Door het heldere weer zien we van tientallen kilometers afstand de besneeuwde bergtoppen. De wetenschap dat we een paar uur later diezelfde sneeuw zouden doorploegen verandert ons in een stel jonge honden.

Het is zondag en mooi weer en rond 12 uur. We zijn niet de enige mensen die bedacht hebben dat het vandaag een mooie dag zou zijn voor het nationaal natuurpark La Pedriza. We besluiten dan ook snel een parkeerplek te zoeken en niet aan te sluiten in de wachtrij naar het laatste parkeerterrein. Die vier extra kilometers doen we er ook nog wel bij.

De eerste kilometers is La Pedriza vriendelijk voor ons. Licht glooiend omhoog passeren we de Aziatische toeristen en de Spaanse gezinnen. Ondanks dat trailrunning een grote sport is in Spanje weten we toch nog behoorlijk wat ogen op ons gericht. Het duurt echter niet lang of we hebben alle dagjesmensen achter ons gelaten. Onder aan de voet van La Pedriza is nog een boldergebied. Na deze rotspartijen zijn het aantal wandelaars op twee handen te tellen.

Het is werkelijk een prachtig seizoen. Terwijl aan de voet van de berg de winter de wereld teruggeeft aan de lente houdt zij op de top nog stand. Het resultaat is een start tussen voorzichtig uitlopende bomen en een top waar je nog tot je middel kan wegzakken in de sneeuw. Onderweg naar de top wisselen we hardlopen af met speedhiking. De steilheid is dermate dat de snelheid van hardlopen en wandelen elkaar niet veel ontlopen. We komen een kabbelend bergriviertje tegen en vullen onze camelbags bij. De uitzichten zijn werkelijk adembenemend. Naast de prachtige bergketens blijft Madrid ook aanraakbaar met haar kenmerkende skyline.

Na een uur of twee verandert het typisch Spaanse landschap in een winters tafereel. De sneeuw wint meer en meer aan terrein als wij aan hoogte winnen. De lucht wordt ijler, het lichaam vermoeid en de sneeuw dieper en dieper. Hardlopen verandert in wandelen, stap voor stap voor stap. Het is zaak om de voeten stevig in de sneeuw te plaatsen om te voorkomen dat je dieper wegzakt of wegglijdt. De wereld wordt kleiner, de kop gaat omlaag en je volgt vooral de voeten van je voorganger. Een foute stap kost veel energie en je begint te verlangen naar het einde. Teamgenootjes controleren onderling regelmatig hoe het gaat en geven elkaar tips en aansporingen.

Wat is trailrunning toch een heerlijke sport om in teamverband te doen.  De top komt in zicht en we rechten onze rug. Het zicht op de voorlopige finish geeft een extra energie impuls  waardoor we zelf hardlopend (…) de top bereiken. We staan aan de top van La Maliciosa (de slechtaardige), berucht om de wind op deze berg. We zoeken een plekje achter een rots om uit de wind te zitten en wat te eten voor wat extra energie.

De sneeuw heeft het reguliere pad voor een alternatieve afdaling bedekt. Toch kiezen we ervoor om de sneeuwvlakte over te steken vanuit de verwachting dat we lager op de berg wel weer aansluiting zouden vinden bij het bergpad. Het eerste uur afdalen is een acrobatische uitdaging. We springen van rotsblok naar rotsblok om de onbetrouwbare sneeuw te vermijden. De sneeuw verbergt te veel scherpe rotsen. Uiteindelijk belanden we onder de sneeuwgrens en lopen we langs de kolkende bergrivier in La Pedriza. De regenval van de afgelopen dagen en het smeltwater geeft de rivier een ongewone kracht. Verder stroomafwaarts springen we over de rivier heen om aan de andere kant aan onze laatste 10 kilometer  te beginnen.

Het wandelend en springend afdalend heeft inmiddels weer plaatsgemaakt voor hardlopen. Ondanks de inspanningen eerder die dag weten we nog met een aardig tempo af te dalen op behoorlijk technisch terrein. De beentjes draaien soepel en genieten van de steun van de berg en Newton. De hersenen worden gekieteld door de duizenden microbeslissingen die ze neemt op zoek naar een plek voor de volgende voet.

25 kilometer, 1450 hoogtemeters en ruim 5 uur later beginnen de lichamen toch te protesteren. De pijp is bijna leeg en kramp dreigt. Juist op dat moment doemt de hoogstgelegen parkeerplaats op waardoor we nog maar twee kilometer hoeven te lopen. Terug bij de auto zijn we uitgelaten over deze mooie belevenis. We begrijpen nu zo goed wat Robert graag wilde delen.

We rijden snel door naar het meest dichtbij zijnde dorp om te eten. Op een zonnig dorsplein herstellen we ons lijf met bier, worst, gehaktballen, kaas en patat. Na afloop gaan we terug naar het hotel om te douchen en kort de benen te strekken. Robert heeft een restaurant voor ons gereserveerd in La Granja. Daar aangekomen blijkt de Spaanse ober niet echt opgelet te hebben bij Engelse les. We komen tot een keuze van wijn en spijs met handen en voeten. Na het eten snel terug naar ons hotel om het lijf te laten herstellen van deze enerverende dag. Morgen heeft Robert nog meer plannen met ons….

Deel 3 van de drieluik vind je hier.