verslag Trail l'Ardéchois

Het was zaterdag 28 april rond 2h30 in de nacht toen de wekker van mijn GSM afging. Ik was nog moe, had net het gevoel dat ik juist 10 minuten in slaap was gevallen na een hele nacht zitten draaien en keren in mijn tent, maar heel snel kwam het besef terug dat ik niet veel tijd had om te blijven liggen. Om 4h00 ‘s morgens startte namelijk “trail L’Ardéchois”, een trail van 98km door de Ardéche in Frankrijk. Het zou mijn langste trail moeten worden qua afstand,en ik hoopte om onder de 18h00 te finishen zodat Grand Raid des Pyrenées, met net geen 19h, nog altijd de langste in tijd zou blijven.

Tijdens mijn wedstrijdvoorbereiding wist ik dat ik niet te traag mocht starten, want vreesde een klein beetje de tijdslimiet van 5h30 na 34km. Zeker omdat er in die eerste 34km nog eens een 1500D+ zit en het meest technisch gedeelte van het parcours zit rond km 18. Eens daar voorbij zouden de verdere limieten geen probleem mogen zijn.

Ik tapete mijn voeten in haalde mijn wandelstokken voor het eerst dit jaar van onder het stof en deed me verder klaar om dan samen met mijn vrouw naar de start te rijden. Daar aangekomen had ik niet meer zoveel tijd over, maar blijf het altijd een fantastisch gevoel vinden, zo midden in de nacht met een lampje op je hoofd mogen starten in een trail.

Het begon direct met een goeie klim want na 6km hadden we toch al 400m geklommen. Ik probeerde, voor zover dat met mijn lengte kan, me te verstoppen in het pak, want er was toch een stevige bries aanwezig. Ik was blij met het tempo, maar maakte me meer zorgen om mijn maag die niet aanvoelde hoe ik het zou willen. Ik hoopte dat het door het vroege uur zou zijn, en dat het het wel zou beteren. Ondertussen begon de zon op te komen en werden de prachtige landschappen pas echt zichtbaar. Het was aangekondigd dat rond km 18 het technisch stuk zou volgen wat ook klopte, maar toch nog een stuk minder technisch dan wat je vb voorgeschoteld krijgt in de Côte d’Or.
 

Na km 22 zat ik perfect op schema bij de eerste bevoorrading, dronk cola, maar kon nog altijd geen hap eten naar binnen krijgen. Ik maakte me er nog niet druk om, zolang ik maar vooruit blijf gaan, en tot de volgende bevoorrading, op km 34 was het voornamelijk bergaf. Ondertussen was het ochtendzonnetje al zon geworden wat een warm drukkend gevoel tot gevolg had. Aan km 34 was er buiten een bak met water, niet veel te zien van bevoorrading en de door mij gevreesde tijdslimiet was er daar al zeker geen sprake... Gelukkig was mijn vrouw ook naar daar gekomen en kon ik zo nog wat extra cola drinken en suikers opnemen. Ik besloot mijn tempo een beetje te vertragen en rustig aan te doen tot de volgende grote bevoorrading. Het voordeel van nog wat trager te gaan is, is dat je nog beter kan genieten van de landschappen rond je heen en zo bereikten, we ietsje later dan voorzien km45. Daar besloot ik om ruim de tijd te nemen om me zeker iets te eten, want er volgde dan toch een zwaar stuk met 2 beklimmingen van telkens ongeveer 500D+. Eerst wat drank en sinaasappels naar binnen werken, wat altijd lukt. Daarna wat soep met noedels wat al een stuk moeizamer ging, en dan wat gedroogd fruit. Maar dit was enorm werken om het naar binnen te krijgen en het binnen te houden en uiteindelijk lukte het me toch. Ik had vandaag toch iets gegeten. Ik maakte me klaar om terug te vertrekken, dronk nog iets, maar liep plots naar de kant: alles er terug uit, maar het gaf een opgelucht gevoel. Ik nam nog een paar sinaasappels en vertrok weer, maar wist dat de wijzer van de benzinetank al serieus in het rood begon te zitten.

Het was klimmen naar boven en sommige momenten serieus beuken tegen de wind. Tot overmaat van ramp waren we plots met 5 de weg kwijt... en tijdens een klim heb je altijd een serieus dilemma: zo’n 100m terug zakken naar beneden, of doorgaan naar boven in de hoop de goeie weg terug te vinden. Uiteindelijk eerst nog wat doorgegaan naar boven, en dan toch moeten zakken maar niet helemaal. Later op mijn GPS bleken we er een halfuur bij verloren te hebben en ook een extra 100D+ teveel afgelegd te hebben. Op zich niet zoveel maar mentaal had het een zware impact op mij. Ik sleepte me weer verder maar het was op...Zo’n 100m voor de top van de Rochbloine zag ik een mooi plaatsje in gras, wat beschut tegen de wind, legde me aan kant, belde mijn vrouw of ze me kon komen halen en kon een lekker uurtje slapen. De trail had voor de eerste maal van mij gewonnen.

Ondertussen zijn we een week na de trail en we weten, wat we overleven maakt ons sterker. We proberen ook lessen te trekken voor de toekomst want het grote doel van het voorjaar “Ultra draille” komt rap dichter. Het voordeel dat ik daar heb is dat ik de woensdag al kan doorrijden en daardoor de zaterdag toch een stuk meer uitgerust aan de start kan verschijnen. Ook zal ik ‘s morgens andere gels nemen die toch minder belastend zijn voor de maag. Mijn tempo zal in het begin al een stuk trager zijn (binnen 30h aankomen zou mooi zijn) en tegen de zon moeten we nog eens denken. Anderzijds heb ik Trail des Vallées du Chevalier wel moeten schrappen wegens ziekte. Daar de finish halen zal toch een enorme boost geven in het vertrouwen voor de UTMB...