Mijn Koning van Spanje

Het geluid dat je iedere keer weer aangeeft dat je moet werken, doet me nu beseffen dat de dag is aangebroken: Mijn 2^e koning van Spanje Trail! Het is nu echter vroeger dan een gewone werkdag en om 5 uur draai ik weg van mijn vrouw en zoek de douche op.

Het is droog na een natte nacht.

Op weg naar Gulpen luister ik naar 3FM. Nee, dit is niet mijn favoriete zender, maar het gehuurde busje heeft zenders ingeprogrammeerd die ik nu niet krijg omgezet naar ‘mijn’ Studio Brussel. Even later bereik ik ROCCA, laad de ATB uit het busje en ga om 6uur op pad om de route te controleren. Dit doe ik ‘samen’ met Roel Hendriks en Roel Weijts. Soms handig als je Roel roept als beiden reageren, soms lachwekkend als de verkeerde reageert. We gaan echter wel onze eigen weg, want we hebben een eigen stuk parcours.

Op mijn stuk blijkt er veel geklooid te zijn met de pijlen en linten. Moedwillig heeft men de pijlen verdraaid en bewust de linten weggehaald en bij de andere afslag gehangen. Het enige wat ik hoop is dat het beperkt blijft tot een klein stuk van de route. Dat laatste is op dat moment het geval, maar ik ben er toch niet gerust in.

Rond 8 uur zijn we alle drie terug bij ROCCA en blijkt de route correct uitgepijld en lijken we qua parcours klaar voor de uitdaging.

Het regent en langzaam druppelen de deelnemers binnen.

Roel, Roel en ik warmen ondertussen een beetje op met koffie. De koffie smaakt heerlijk, maar ik word constant gebeld en moet de vrijwilligers ook nog instructies geven. Het inschrijfteam draait ondertussen volop, want de meeste deelnemers komen op het laatste moment hun nummer halen of laten omzetten.

10u30

Ik grijp mijn ATB, rij de Koning van Spanje omhoog, ik twijfel, stop. In mijn camelbag zit geen rol Salomon lint. Ik rij terug en tref bij de ingang Lara Klaassen met hond, zonder loopspullen en naast haar Mark de Boer die in januari met mij een Trainingsweekend organiseerde voor de betere UltraTrailers in Nederland. Toen hadden we nog veel meer modder als we nu zouden gaan meemaken. Goede voorbereiding gehad!

Foto: Menno Vos

Met rol rij ik naar de top van de Koning van Spanje om te kijken of de lopers van de Korte Trail op een correcte manier via een nieuwe lus het bos inkomen. Gespannen ontspannen bekijk ik het mooie lint van klimmende lopers, krijg nog een compliment van een vriend en steek deze in mijn tas. Hoe langer ik kijk hoe meer ik twijfel of de Lange Trail wel op het beoogde tijdstip kan starten. Menno Vos verrast me met zijn camera, schiet enkele foto’s van me terwijl ik Marc probeer te bereiken. Ik vloek omdat ik hem niet te pakken krijg en ondertussen word ik gepasseerd door enkelen die me groeten, heel even ben ik door hen niet te bereiken. De enige die ik wil bereiken is Marc.

Foto: Menno Vos

Vanwaar de twijfel?

De complexiteit van de 2 routes zit in het feit dat ze op sommige plekken splitsen en wij ervoor willen zorgen dat de lopers hier niet de mist in gaan. Door de lange file op de grashelling ben ik bang dat de snelle lopers van de lange trail de trage lopers van de korte trail zullen inhalen voordat men de pijl bij het 3km punt (de eerste splitsing) heeft omgehangen.

Bellen met Marc, bellen met Jeroen, voorstel start uitstellen met 10 minuten, nogmaals bellen met Jeroen, toch 11.20, Marc belt, ze zijn 2 minuten vertrokken. Ik rij achter de laatste op dat moment en we passeren het 2km punt en ik besluit dat dit goed gaat komen en rij richting mijn stuk van het parcours.

Roel H belt, het is prima verlopen. Ik voel me tevreden.

Ik rij relaxed mijn stuk van het parcours. Als ik in het Bovenste Bosch rij bedenk ik me dat ik echt wel meer lint had gehangen. Plots merk ik dat bij een splitsing wederom met de pijlen is geklooid. Ik krijg een adrenaline kick en moet snel acteren. De pijl is wederom omgedraaid en de linten aan de andere kant gehangen, snel corrigeer ik dat. Ineens rij ik sneller als Bart Brentjens ooit rijden kon en vlieg naar de volgende punten. Ook daar zijn linten en pijlen weggehaald. Even lijkt het weer in orde, maar na de volgende splitsing is het weer raak. Ruim 50% op deze 4km blijken verdraaid en paranoide bekijk ik iedere bosbezoeker.

Ik bedenk me hoe ik dit had moeten oplossen als ik de rol afzetlint was vergeten. Snel laat ik die gedachte varen.

Als ik bijna bij de 2^e drankpost kom, wat direct het einde is van mijn parcours, blijf ik wachten op het moment dat de koplopers uit het bosje zullen komen. Zullen ze daar komen of heeft een zieke geest zich in het Bovenste Bosch verstopt en wederom de pijlen omgehangen?

Telefoontje.

Een bericht uit koers, een verkeersleider laat weten dat ruim 100 man zich hebben verlopen voor de 1^e drankpost, ik voel me machteloos. Naderhand blijken het slechts 3 lopers te zijn.

Tim Pleijte blijkt de mooie tweestrijd met Jente Joly te hebben gewonnen en Rian vd Burgt wint voor Renée Vranken.

Telefoontje

Water is op bij 1^e drankpost. Snel bellen om iemand naar boven te sturen, maar voor velen komt dit te laat en ze lopen verder zonder water te hebben gehad, wat ze later op de Trail zal opbreken. Ik bedenk me dat Marc en ik het hierover hebben gehad en dit blijken we duidelijk verkeerd te hebben ingeschat. Mensen vullen hun bidons en waterzakken, veel meer dan een bekertje natuurlijk! Leermoment voor 2013.

De koplopers komen uit de bosjes.

Eindelijk begin ik te genieten, want het lijkt erop dat de pijlen goed zijn blijven hangen. Freudenburg vliegt de steile grashelling richting Schweiberg op en ik ben onder de indruk van het gemak waarop hij naar boven loopt.

Foto: Bjorn Paree

Geleidelijk komen ook de gevaren van deze editie naar boven. Ruud van der Wal, een van de sterkere lopers blijkt te zijn uitgegleden op de brug na de waterpassage en heeft daar een minuut moeten bijkomen van de klap. Hij loopt stug door en komt als 5^e voorbij, wat een bikkel.

Michel van de Wall belde mij een dag voordien, “Pat, welke schoenen?”. “Trail” zeg ik, Er ligt veel modder. Een dag later zou dat nog veel erger zijn en zijn keuze bleek ook niet de juiste. Ook hij komt bloedend aan de finish.

Ondanks de zwaarte hoor je niemand klagen, eerder blije gezichten. Als je deze tak van sport nooit hebt gedaan zul je dit niet begrijpen. Trailers houden van zware omstandigheden en deze editie is zwaar. Zwaarder zal het nooit meer worden. De lopers zullen over 30 jaar praten over Freudenburg als de mensen nu over Reinier Paping. Kan het vriezen in Mei?

Ondertussen ben ik weer een flink stuk terug op het parcours gereden. Veel bekende gezichten. Michiel Panhuijsen komt aangegleden. Ik begin te glimlachen, dat doe ik altijd als ik hem tref, altijd positief. Ik vertel hem van de sabotage en Nicole zijn vriendin en een onbekende luisteren mee. De onbekende is Philippe en hij is meegekomen vanuit Purnode.

Even later omarm ik Marco Voorthuis en vraag waar zijn maatje John de Boer is. Er is weer tijd voor sociale contacten.

Toch weer even alert zijn. Een vrouwelijke deelneemster meldt dat een oudere man is gevallen en zijn arm uit de kom heeft. Ze heeft hem achter gelaten toen hij weer bij de les was. Hij wilde geen hulp, hij is een taaie. Ik besluit om snel met de ATB hem te gaan zoeken. 500m lager tref ik hem en vraag hem of hij hulp nodig heeft. “Nee, ik ben een taaie”, is inderdaad het antwoord.

Na hem volgen nog 2 deelnemers en ondertussen hebben de achterrijdende ATB’ers hard gewerkt en het parcours al opgeruimd. Roel W is ook al bezig met opruimen. Waar is de saboteur als je hem nodig hebt?

Een half uur later staan we bij de 2^e drankpost. Het blijkt dat daar ook het water opraakte, maar dankzij Hotel de Bloeiende berg mogen ze daar tot 2 keer toe de jerrycan vullen. We praten nog even na. De 2 nafietsers rijden verder achter de 2 laatsten aan en Roel W en ik gaan de rest van het parcours opruimen.

Telefoontje

“Haal je het om 15.30 bij ROCCA te zijn”, vraagt Marc. Dit haal ik niet en ik zal wederom de prijsuitreiking missen. Ik maal er niet om. Ontspannen rij ik met Roel W richting de waterpassage. Het enige bewijs dat er vandaag 350 trailers door de Gulp liepen is het kleine bosje linten aan de waterkant.

Als ik terugkom bij ROCCA is iedereen vertrokken, ik zal pas via internet vernemen hoe de mensen het hebben ervaren en ook de meeste vrijwilligers die ik graag nog had willen bedanken zijn naar huis. Wellicht dat ze dit verslag lezen, want dit verslag had ik nooit geschreven zonder hen.