Anne Rats, Chamonix, 1 juli 2026
Dag Nul: Het Lichaam Dat Niet Aankomt
Ik heb mijn kamer. Een bed. Twee kamergenoten. Uitzicht op de bergen. Maar ik ben er nog niet. Dit is altijd zo bij aankomst. Ik ben er, maar ik ben er niet echt. Nog niet. We worden verwelkomd door Gideon, Charissa en Remco. Kundige berglopers en fijne mensen die weten wat ze doen. Ze delen microspikes uit (geen idee) en praten ons kort door de basics en de planning van deze week. Wat neem je mee? Wat kan er misgaan? Hoe lossen we dat op? Je bent aan het voorbereiden op iets wat je maar tot op zekere hoogte kunt voorbereiden. Mooi vind ik dat. Ergens voelen de avonturen die we gaan beleven alsof ik mag gaan spelen terwijl ik het script net even heb mogen inzien. Je accepteert dat risico’s bestaan en je gaat toch.
Bij het diner zit ik aan tafel met mensen die ik grotendeels net heb ontmoet. Ze zien er stuk voor stuk uit alsof ze hier horen, veel meer dan ik. Maar misschien is dat omdat ik nog bezig ben met aankomen. En toch: morgen moet ik zorgen dat ik op de afspraak ben.
Dag Een: Balcons Nord- Aiguille de Midi, Lac Blanc, Mer de Glace (20 km/1400 D+)
De dag begint met de Balcons Nord. 1000 hoogtemeters in de eerste 6,5 km. Dat ken ik nog wel. Vorig jaar bij de Eiger 35. Toen ging ik stuk (en lekte ik door). Maar dit jaar voel ik me beter. Ondanks alles. En niet alleen ik, we volbrengen allemaal onze eerste klim. Onze beloning is bosbessentaart bij Aiguille de Midi. Oh, die bosbessentaart van Aiguille de Midi… Bergen kunnen
vanaf nu niet meer zonder bosbessentaart. Dat is de regel, die ik zojuist verzonnen heb. Dan Lac Blanc. Uit het niets. Dat moment vergeet ik niet. Het water is zo blauw dat het aanvoelt als een AI-afbeelding. Maar dat is het niet. En ik stap erin. En het is zo koud dat het je de adem beneemt. Ik krijg mijn adem amper onder controle. 30 seconden, zo lang houd ik het vol.
Opeens hoor ik gezang. Ik stap uit het water en kijk om me heen of ik niet toevallig toch gestorven ben in die 30 seconden in het ijskoude bergmeertje, maar mijn medelopers horen het ook. We kunnen niet traceren waar het vandaan komt, maar het is alsof de hemelpoorten opengaan. Ik kom uit het water met trillende benen, niet alleen van de kou. Het voelt alsof er iets aangeraakt is. Dan de afdaling naar Mer de Glace.
Dalen is niet mijn forte. Dat weet ik. Klimmen kan ik. Dalend spreken mijn knieën en mijn kop in dertig talen tegen me. Het gaat aardig. Tot het niet aardig gaat. Een dikke vette kei. Mijn linkerenkel. Blauwe plek. Onze volgende pauze is bij Mer de Glace. Een in rap tempo verdwijnende gletsjer. Dit voelen, dat dit groots was en nu klein is, zien hoe het langzaam verdwijnt… dat voelt als een van de redenen waarom ik hier ben. Dat te aanschouwen. Daar iets mee te doen. Tegen te doen. De laatste afdaling terug naar Chamonix gaat grotendeels hikend. Ik durf nog niet veel. Mijn enkel klopt. Mijn knieën zijn voorzichtig. Mijn hoofd zegt: langzaam. Dus ik ga langzaam. Maar ik finish met een glimlach en ik prijs me gelukkig.
Dag Twee: Balcons Sud-Brevent – Aandacht, Angst, Afdaling (17 km/1538 D+)
Dit is de dag waarop er iets verandert. De klim begint door het bos. Paden bezaaid met rotsen en boomwortels. Ruim 100 hoogtemeters per kilometer. Dit is zo ver verwijderd van wat ik ooit deed. Dit voelt als groei. Eenmaal begonnen aan de klim voel ik het: ik ben on top of my game. Mijn lichaam werkt. Mijn hoofd werkt. En dan zie ik ineens een Mariabeeldje in een uitgehouwen rots.
Dit moment verandert alles. Niet dramatisch, ik ben ook niet kerkelijk. Gewoon: iemand heeft hier een plek gemaakt om met volledige aandacht stil te staan. Iemand heeft gezegd: dit is belangrijk genoeg om hier uit te houwen (of misschien was het er al), hier een beeldje in te zetten. Het ontroert me. Ik kan er niet helemaal een naam aan geven. Maar dit gevoel, van volledige
aandacht, van: iemand was hier en zag iets, dat gevoel raak ik deze dag niet meer kwijt. Het is alsof er een laagje is weggenomen. Alsof ik dingen beter zie. Beter hoor (ondanks mijn gehoorapparaat). Alsof er ruimte is gecreëerd in mijn hoofd.
We gaan zingend de berg op. Geen grap. The Sound of Music komt voorbij (natuurlijk). We nemen uitgebreid de tijd om elkaar aan te stoten en te zeggen “Mooi he” en foto’s te maken. Dit is niet efficiëntie-berglopen. Dit is: aanwezig zijn-berglopen. Dit is wat dat Mariabeeldje betekende: aandacht. We doen het precies goed. We klimmen naar Aiguillette des Houches op 2241m. En daar wacht mijn allereerste graatje ooit. En weer ben ik ontroerd. En ik sta lang met die ontroering, tot ik word opgepikt door de laatste twee lopers van de groep. En Charissa en Hylkje staan nog even met mij in die ontroering. Lopen op een graatje is werkelijk aan de rand. Links en rechts: lucht.. Ik voel me groot en klein tegelijk. De hele ploeg beweegt zich over de graat, door rotsvelden, soms nauwelijks zichtbare paadjes. Het is bloedheet hierboven. Sommigen van ons koelen zichzelf en elkaar met sneeuw, weggepikt van sneeuwveldjes. We letten op elkaar, we zorgen voor elkaar.
Lunchen doen we naast een sneeuwveld, onze stokken in de grond geprikt. Erna lopen, glijden, glibberen we door zo’n sneeuwveld. Je hak in de grond stampen, je voet wat naar buiten “sikkelen”. We doen ons best, we lachen om onszelf.
Dan een lange afdaling. En laddertjes.
Eerst wordt gevraagd wie hoogtevrees heeft. Ik denk dat ik iets vrees. Ik weet niet of het de hoogte is. Maar ik voel iets. Dus ik antwoord eerlijk: “misschien”. Ik ga met een paar anderen langzaam de laddertjes af. Maar dan komt er een ongeduldige testosteronnige Fransman ons tegemoet. Tegen alle bergetiquette in, vindt hij blijkbaar dat dit zijn berg is en hij recht op voorrang heeft. Zijn kortste weg is via mijn schouder en mijn hoofd het trappetje op. Zijn voet schampt mijn slaap. Gideon
ontploft. Ondanks mijn trillende benen geniet ik verschrikkelijk van zijn Franstalige scheldkannonade waar geen eind aan lijkt te komen. En ik niet alleen: ook 200 m verderop genieten mijn collega’s mee. Maar daarna trillen mijn benen. Ik moet langs een muur zijwaarts klimmen. Genoeg houvast, genoeg mogelijkheden om mijn voeten te plaatsen. Maar ik kan het niet meer. Ik voel niet meer wat ik moet doen, ik zie niet meer wat ik kan doen. De angst heeft postgevat in mijn lijf en ik kan alleen maar vragen “wat moet ik nu doen?”. Daar is Gideon weer. Hij leidt me samen met deelnemer/MST-collega Aldo aandachtig en liefdevol hier doorheen. Ik voel me bang en veilig tegelijk.
Erna is de jus wel uit mijn benen en de angst zit erin. Ook in mijn hoofd. De laatste afdaling gaat sneller dan gisteren, maar ik ben wederom (te) voorzichtig. Maar dat kwam ik leren hanteren. Dus dat ik dit meemaak, is niet erg. Dit is waar je leert. Ik finish. Met blauw enkel. Met trillende benen. De laatste afdaling doe ik samen met een paar anderen, na een alcoholvrij biertje op een terras, met de kabelbaan. En ook: met het Mariabeeldje nog in mijn hart. Met volledige aandacht. Met het gezang van Lac Blanc en de Franse scheldwoorden nog in mijn oren.
Drie dagen Chamonix. Nog vier te gaan. Ik ben niet klaar. Maar ik ben ook al beter dan toen ik
aankwam. En misschien is dat waar het om gaat: niet klaar zijn en toch gaan!


