Limburgs Zwaarste

Twee ‘pingwings’ waggelen  weg van de ravito. Hard lopen wil de eerste meters niet lukken, de paar minuten op de drankpost maakten de ledematen stijf. ‘Nog een kilometer of dertig’, zucht ‘pingwing 2’ tegen ‘pingwing 1’. Het is frisjes en om de anderhalf uur krijgen 1 en 2 een flinke hagelbui over zich heen. Pingwing 1 is Lara Klaassen, die samen met Bert Verwersch begon aan Limburgs Zwaarste, een loopje van Willem Mütze.

Willem houdt wel van afstand en van het heuvellandschap van Zuid Limburg en organiseert daarom ieder jaar een gemoedelijke loperij door het Zwitserse deel van Nederland. Maximaal 150 deelnemers kunnen daarbij kiezen voor 100, 80 of 60 kilometer, al naar gelang hun onwetendheid. Willem houdt ook wel van modder en hoogtemeters, dus het parcours is slecht begaanbaar op hoge hakken. LZ wordt als een trail omschreven, een trail waar tegenwoordig zelfs enkele UTMB-punten mee zijn te verdienen. En dat is redelijk uniek in Nederland.

Vlak voor de start bij zonsopkomst komt pingwing 2, die op dat moment nog soepeltjes loopt, Wouter Hamelinck tegen, de Vlaming die later op de dag de 100 kilometer zal winnen. Wouter sliep de nacht voor LZ in een bivakzak ergens buiten in de regen in de buurt van de start en finishplek, de kantine van een Heerlense voetbalvereniging. Bij de inschrijfperikelen voor aanvang werkt Wouter een kwart pizza weg, vermoedelijk een restant van zijn avondmaal van gisteren . Wouter loopt de race uit in nog geen tien uur, een indrukwekkende tijd, zeker gezien de weersomstandigheden.

Bert Verwersch is eigenlijk helemaal niet zo’n langloper en legt uit hoe hij in LZ is beland. ‘Vorig jaar zag ik allemaal lopers zo’n beetje door mijn achtertuin in Vijlen lopen. Vijlen is een dorpje in het Heuvelland, ergens halverwege het parcours. LZ loopt dwars door grote delen van mijn trainingsgebied, en ik vond het vreemd dat er een wedstrijd werd georganiseerd waar ik nog nooit van had gehoord. Na wat speurwerk op internet kwam ik erachter dat het om LZ moest gaan. Ik zag het een beetje als een provocatie, om het parcours zo dicht langs mijn huis te laten lopen en besloot me in te schrijven voor 2012. Omdat ik toch een beetje opkeek tegen de afstand overtuigde ik Lara, waarmee ik regelmatig train, om mee te lopen.’

Bert en Lara lopen de eerste dertig kilometer samen op, maar er is sprake van enig krachtsverschil  en Bert besluit alleen door te lopen. Hij finisht net onder de dertien uur, een achtenswaardig antwoord op de provocatie van meneer Mütze.

De pingwings voeren een achterhoedegevecht en hebben het zwaar. Ze betalen de tol voor de eerste relatief snelle dertig kilometers. Pingwing 2 kan zich weinig van alle mooie Limburgse landschappen herinneren. De mooie bloesems en eeuwenoude kapelletjes en wegkruizen heeft hij niet gezien en de vergezichten waren vooral dreigende voortekenen van alweer een koude hagelbui. Ook van de modderpaden en draaipoortjes in de weilanden waardoorheen LZ de kruisdragers loodste weet hij zich weinig meer te herinneren.

Voor Lara was het een mooie training. ‘Veel geleerd vandaag’, was een mooie samenvatting van haar beleving. ‘Best een eind ook, om te lopen. Eigenlijk meer iets voor op de motor.’ Ook Lara loopt binnen in precies vijftien uur, strak volgens de planning, met een uur speling op de cut off time van zestien uur.

Die eindtijd is op zeker moment niet zo belangrijk meer. De aanslag op geest en lichaam zijn groot, en het mentaal en fysiek overleven van zo’n loopje, met pijnlijke spieren en gewrichten, een paar serieuze blaren en een na tien uur lopen stevig haperend brein zijn een goede les voor komende exercities van formaat, na wat herstelweekjes.

Eerste vrouw op de honderd werd Jannet Lange. De tachtig werd gewonnen door Chris Marey  en Chantal van der Geest  en op de zestig kwamen Bram van Rijswijk en Marion Braun als eersten binnen.

Willem en je hele leger vrijwilligers, bedankt voor jullie mooie rondje en de excellente verzorging op de ravito’s.