MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight


Ortovox Civetta

 

 

Sponsors

Devil’s trail - Loonse- en Drunense Duinen

afbeelding van Pinovliegensvlug

Ik kijk op mijn Ambit en zie in een oogopslag dat we alle snelheid die we hadden kwijt zijn. Ik spoor mijn loopmaat aan om nog eens aan te zetten om ons oude tempo weer op te pakken. Als antwoord krijg ik echter een vermoeide kreun,en een diepe zucht die het zware ademen kort doorbreekt. We zijn op km 21 beland en we hebben er inmiddels onafgebroken 7 minuten los zand op zitten. En, jawel hier komt nog een klimmetje, bij elke stap die ik zet voel ik me een stuk terugglijden (goede mentale training denk ik nog). Boven op de heuvel aangekomen zien we dat er zeker nog 10 aaneengesloten minuten los zand zullen volgen. Om de sfeer er in te houden geven we elkaar op een overdreven manier technische tips om zo licht en snel mogelijk door deze immense zandbak te lopen. Dit werkt erg opbeurend alleen de snelheid komt er niet mee terug.


 
Voorafgaand aan al dit gehijg en gezweet hebben we tientallen kilometers door de bossen en kleine stuifduinen gelopen. De Loonse en Drunense duinen zijn 3.500 hectare groot er zijn dus genoeg paadjes om een mooie trail over uit te zetten. De route is uitgepeild over de ruggetjes en bergjes aan de randen van de uitgestrekte gebieden. Hierdoor is er keer op keer een prachtig zicht was op de uitgestrektheid van dit gebied, in de verte zag je het duivelse zand al liggen, iets waar menig deelnemer (waaronder ik) tegenop zag. 
We draaiden net voor kilometer 7 een stukje duin op, we waren verbaasd dat het hier ook zo’n eind omhoog klimmen is. (dat krijg je met die steeds veranderende duinen). 

Bijna boven aangekomen zagen we door de zon en het zout in de ogen een schim staan lachen. Het gelach overstemde het gezucht van alle deelnemers in de buurt. Bennie en ik keken elkaar aan, we hadden hem nog niet met onze ogen herkend door ons beperkte zicht. Op deze manier lachen, als er mensen aan het afzien zijn, kan er maar één. Jawel Jan Struycken (initiatiefnemer en mede organisator van dit evenement) stond als een koning boven op „zijn” duin. Het deed hem zichtbaar goed dat we de tanden op elkaar moesten zetten om boven te komen. De grondlegger „lees zandlegger” van deze trail had deze duivelse route met zorg uitgepeild. Zijn voorliefde voor afwisseling van zand, bos en heuveltjes komt duidelijk tot uiting in deze trail. 

Onze lach bij het bovenkomen versterkte de lach van hem, samen lachen boven op een duin tijdens een wedstrijd, heerlijk! Door de bossen rende we verder richting de Efteling in Kaatsheuvel. Met mooie schaduwrijke stukken, die schaduw was erg welkom in dit deel van de wedstrijd, ik was erg blij dat ik op het laatste moment wat extra drinken had meegepakt (Jan Houtman) bedankt voor de tip. Zoals een trail het betaamd is er een minimaal aantal verzorgingsposten, de twee posten die er waren hadden een mooi assortiment om zelfs de meest ondervoede oververmoeide trailer weer op pad te helpen.

Tussen post 1 en 2 zat 17 km zonder verzorging, dus een beetje vloeistof meenemen was wel gewenst. Inmiddels hoor ik de deelnemers die we passeren zuchten. 
Wij kijken elkaar aan en zeggen tegelijkertijd „te snel gestart” en beginnen spontaan te lachen. Enkele kilometers later zitten we op 2/3 deel van de race (km 21) We maken wat foto’s en zien op het resultaat van die plaatjes dat de hitte en het losse zand zichtbaar aan het worden is in onze gelaatsuitdrukking.
Ok, dit was dus waar Jan Struijcken het over had; Het zwaarste gedeelte zit in de 2e helft van de 33,33km.

We hebben er inmiddels onafgebroken 6 a 7 minuten los zand op zitten. En jawel hier komt nog een klim Halverwege deze „duivelse woestijn”, bij elke stap die ik zet voel ik me een stuk terugglijden (goede morele training denk ik nog). Boven op de heuvel aangekomen zien we dat er zeker nog 10 aaneengesloten minuten los zand volgen. 
Om de sfeer er in te houden geven we elkaar op een overdreven manier technische tips om zo licht en snel mogelijk over deze zandbak te lopen. Dit werkt erg opbeurend alleen de snelheid komt er niet mee terug.

De afgelopen 2 jaar zijn we met z’n 2en, mijn loopmaatje Bennie en ik, veel aan het „spelen” geweest in deze zandbak.  Door het losse zand lopen hoort er hier een beetje bij, echter alle lopers zien het als een kunst om niet kilometers zand te hoeven doorkruisen. Vandaag is er echter geen ontkomen aan. Heerlijk om iedereen door deze „duivelse woestijn” te zien ploeteren. Alle stemmen van de lopers zijn inmiddels verstomd door zwaar ademen, diegene die nog wat kan zeggen die heeft het over het Helse weer. Een stabiele overijverige zon die erg hard aan het stralen is voor deze tijd van het jaar. Ik denk nog bij mezelf „Wel fijn voor de mensen die zijn komen kijken naar de wedstrijd” Altijd positief blijven.
We duiken na dit mooie stuk duin weer de welkome schaduw van de mooi gekleurde  bebladerde takken in.

Hop hop richting Biezenmortel daar is de 2e verzorgingspost. Bennie krijgt helaas wat last van zijn bovenbeen en moet zijn tempo aanpassen. De route blijft onverminderd prachtig met de vele herfstkleuren en het schitterende weer. Het slingerpad richting de 2e drinkpost is met zijn heuveltjes en wat dichtere begroeiing een feest na elke bocht. 
Het parkoer is tot nu toe met de lichte klimmetjes en dalingen over de vele singletrack paden met recht trailwaardig te noemen. De 300 meter voor en na de 2e drinkpost is er een mooie gelegenheid om te kijken wie er voor of achter je loopt. Hier heb je goed zicht op je medelopers. Na de drinkpost is de pijn in het been van Bennie niet minder geworden hij geeft aan iets rustiger aan te willen doen. Het gebruikelijke aanzetten, inhalen, doorpakken, bochten snijden, en veel lachen (de gebruikelijke trailkost) zit er even niet meer in. Dus consolideren en veel motiveren.

Op km 26 hoor ik stemmen,…. wat,…. stemmen,…. ja, ik hoorde in de verte iemand mijn naam roepen. Na het zien van de schim van Jan in het begin van de race ben ik meer op mijn hoede voor dingen die er mogelijk niet zijn.  Is het dan echt zo heet vraag ik me af? Heb ik te weinig gedronken? De stem die mijn naam bleef roepen kwam dichterbij! 
Ik kijk om en zie daar Monique van der Aa-Debij met een iets wat vermoeid gezicht maar met de pas er nog stevig inzitten. Ze weet me te vertellen dat ze eerste dame is.
Ze vraagt of we haar richting de finish willen hazen. Na kort overleg met Bennie besluit ik om haar „even” het laatste stuk naar de finish te begeleiden. Ik vraag aan Monique: „Waar is Richard?” (haar loopmaatje tot aan kilometer 25)? Ze reageert: Die heeft het tempo iets moeten laten zakken net voor de 2e drinkpost.
Samen met Monique de laatste kilometers single track gelopen. Over de kleine venijnige heuveltjes en onder de omgevallen boomstammen door. Het moment dat de winst voor Monique en het bijhorende paar fonkelnieuwe schoenen zeker zijn is, voor mij het moment om om te draaien en Bennie tegemoet te lopen. Samen uit samen thuis heb hem het laatste stuk lopen we samen tot over de streep. Hij is in die laatste kilometers al weer aan het glimlachen, hij weet het…….. deze pakken ze niet meer af.
Top gedaan jongen. Minimale training maximaal genieten.

Devil’s Trail editie 2 kan wat mij betreft vast genoteerd worden in de MST trailkalender.
Bij manege D’n Dries was het een groot feest, de in grote getallen gekomen toeschouwers hebben zich geen moment hoeven te vervelen. Bij de leuk aangeklede lokatie was het eten en drinken voor de toeschouwers op zijn Brabants „op en top verzorgd". De aanwezige fanfare maakte het feest compleet. Wat mij opviel was dat de meeste deelnemers nog even gezellig aan het napraten waren over deze geweldige pasgeboren trail.

De snelste over deze duivels lange Helse trail was Greg van Hest! Hij wist bij zijn traildebuut met een gemiddelde snelheid van tegen de 14km/h Koos Verweij uit Drunen nipt voor te blijven. Bij de dames was dit zoals eerder genoemd Monique van der Aa- Debij die Margo Visser voor wist te blijven.  


Klik door voor de volledige uitslagen van Devil's Trail Drunense Duinen
Jan Struycken, Lopers Company 's Hertogenbosch, DAK, Salomon en natuurlijk alle enthousiaste vrijwilligers, bedankt voor de organisatie.

Ontdek zelf de Loonse- en Drunense Duinen

Klik door naar het race verslag van Michel Buijck (Team Salomon NL) 

 

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.

Greg is een sportheld, schitterende winnaar!

Mooi verhaal Dano! Zo heb ik het ook ervaren (in een iets ander tempo haha). Volgend jaar weer en dan zal ik -zucht- ook meer gaan trainen in de Helse woestijn van de Drunense Duinen. De mentale killer van deze trail en daarom een must voor alle trailgekken.

Goed geschreven stuk, fragmenten erg herkenbaar. Vooral dat stuk over Jan Struycken op 'zijn' heuvel. High fives gevend en aanmoedigende kreten roepen...fantastisch georganiseerd, goed verzorgd en wat een schitterend gebied blijft t toch. Voel me bevoorrecht hier wekelijks te kunnen rennen, en toch tijdens deze trail op paden gelopen, die ik nog nooit gezien had... t meest heb ik toch wel 'genoten'  van de 3km lange zandvlakte incl. hoogste punt van de duinen dat we hebben moeten doorkruisen op de 33km route. Dat maakt de Drunense Duinen juist zo bijzonder en afzien is toch genieten, nietwaar?

Dan mar kapot

Sponsors

site: IanusWeb