Trailen rond Madrid, een drieluik...deel 3

Het weekend van 20 tot 24 april ging een delegatie van MST'ers op bezoek bij Madrid Trailrunning in....Madrid. In de vorm van een drieluik doen we verslag van een onvergetelijk bezoek.

Deel 3 (deel 1 vind je hier en deel 2 vind je hier)

Op maandag 23 april beginnen we alweer aan onze vierde en laatste dag in Madrid. Die avond zouden we alweer rond 20 uur vertrekken naar een sinds dat weekend demissionair bestuurd land zonder pieken. We hebben op tijd met Robert afgesproken want hij wil nog minstens twee trailgebieden laten zien voordat we wegvliegen.

De eerste stapjes buiten bed zijn voorzichtig. Hoe voelt het lijf na de inspanningen van de dag ervoor? Eigenlijk valt het best mee. Herstellen tijdens de nachtrust is voor ons, drie jonge vaders van midden dertig, nog best te doen. Ondanks dat we door wat klein blessureleed en de hiermee verbonden trainingsachterstand niet in de vorm van ons leven zijn.

Na het uitgebreide ontbijt checken we uit bij Hotel Hilaria en vertrekken we met bagage naar de eerste van twee speeltuinen. Onderweg drinken we nog een kopje koffie bij een typisch Spaans koffiehuisje in Revenga. In Nederland zou je er niet binnen durven en tip je wellicht de Smaakpolitie maar die vrees blijkt onterecht. De koffie is heerlijk. Zo goed dat we er later die dag nog terugkeren voor een lunchbroodje.

Na de koffie is het tijd voor een herstelloopje van een kilometer of 10. Robert slaat een weg in die nergens heen lijkt te gaan. We parkeren de auto aan de rand van een stuwmeer (Pantano de Revenga). Vandaag is ook Suske (Soeske voor Spanjaarden) mee, de golden retriever van Robert. De hond gaat vaak mee met trainingen en is een leuk beest om mee te rennen. We starten heel rustig langs het stuwmeer en bouwen het tempo langzaam op. Onderweg passeren we wat wandelaars die dezelfde route volgen. De route leidt ons de bossen in. In het bos zijn nog Romeinse waterbouwwerken te bewonderen. Onder meer een ondergrondse waterleiding en een installatie voor waterzuivering.

In deze bossen komen weinig mensen en er leeft (dus) veel wild. Robert vertelt dat hij vrijwel elke keer een ontmoeting heeft met beesten die wij toch vooral van de Veluwezoom kennen. We worden niet veel later op onze wenken bediend. Een familie zwijnen, moeder en drie dochters stel ik me voor, kruizen ons pad en haasten zich naar hoger gelegen oorden. Suske doet nog een poging de zwijnen terug te halen maar ze lijken niet erg veel zin in een tweede ontmoeting. Wij hobbelen verder. Na een kilometer of vijf keren we om en lopen we via de andere kant van het stuwmeer naar Roberts Trailrunning Mobiel. De spiertjes zijn weer lekker op temperatuur en ontdaan van wat overtollig melkzuur.

Na een Spaanse tortilla en een cafe con leche gaan we onze laatste sportieve bestemming tegemoet. Een bergketen met een wat macabere naam, La Mujer Muerta oftewel de Dode Vrouw.  De wolken maken van haar een gesluierde verschijning waardoor we haar vormen niet van een afstand kunnen ontwaren. Hieronder zie je op ‘archiefbeelden’ een foto bij helder weer, de dame in kwestie is goed zichtbaar. Als een volleerde Don Juan beginnen we de beklimming bij haar voeten.

De start is al direct behoorlijk steil. We kiezen voor de kortste route omhoog en daarmee impliciet voor een looppas. Langzaam maar zeker begint het inspannende weekend haar tol te eisen. We kiezen voor het ronden van een zogenaamde circo, een komvormig gebergte. Voor Marc is het wel mooi geweest en hij last een siësta in, in afwachting van onze terugkeer. Marc wordt later wakker van het gekrijs boven zijn hoofd. Een groepje cirkelende gieren waren Marc onderling al aan het verdelen, in de verwachting dat hij zijn ogen niet meer zou open doen.

Hans en ik vervolgen onze route onder leiding van Robert, op weg naar de laatste sneeuw van het weekend. Het weer is niet optimaal. Het waait wat harder bovenin. Na de eerste plukjes sneeuw vinden we het ook wel weer welletjes en besluiten de kom iets lager te ronden. Wat volgt na een passage van wat natte grasvlaktes is een spectaculaire afdaling dwars door het bos. Met een groot hart en gevaar voor vrijwel alle pezen en banden in ons lijf volgen we Robert in een dollemansafdaling. Een jongensachtig gevoel maakt zich meester en we wanen ons onbreekbaar. Na het oppikken van de beoogde gierenprooi knallen we nog een keer naar beneden. Ons loopweekend is hiermee ten einde. Euforisch delen we wat high fives en de onderweg gekochte vet- en suikerbommetjes. We zeggen de dode vrouw vaarwel en zetten koers naar Madrid.

Robert is zo gastvrij dat we bij hem thuis nog even mogen douchen en onze stinkende loopspullen kunnen verruilen voor een vers setje kleren. We wisselen foto- en videobestanden uit van het weekend, babbelen nog wat na en kijken alvast vooruit naar de Koning van Spanje, waar Robert ook aanwezig zal zijn. De tijd vliegt. We nemen afscheid van zijn vrouw Nuria en Suske en gaan met gezwinde spoed naar Barajas. Uiteindelijk zijn we ruim op tijd op locatie en kunnen ons opmaken voor de terugreis.

Moe maar voldaan besluit ik bij thuiskomst te werken aan een drieluik. Uit dankbaarheid voor het gezelschap van mijn loopvrienden, het heerlijke weekend en de ervaringen die Robert met ons heeft willen delen. Het drieluik is ook bedoeld als een uitnodiging aan de bezoeker van MudSweatTrails om een soortgelijke beleving te ondergaan in de onvergetelijke hoofdstad en omliggende natuur van Spanje. Zodat wij ook weer delen wat Robert met ons heeft gedeeld.

Robert, gracias por esta maravillosa experiencia. Hasta la próxima vez, preferiblemente en España.