Monschau Marathon: Gummibärentraum in de regen

Is de Monschau Marathon een trail? De slogan van de wedstrijd 'Run and walk in nature' verraadt dat het minstens om een marathon gaat waar de natuur een rol speelt. De ondergrond is twijfelachtig: veel asfalt maar ook mooie onverharde paadjes. Een halve trail? Oordeel zelf na het lezen van mijn verslag....ik hou het maar bij de Duitse samenvatting: Landschaft pur!  

Eifeler Tradition
In de Duitse Eifel vindt al 35 jaar in de zomer de Monschau Marathon plaats. Startplek is Konzen, niet ver van Monschau, een historisch stadje tussen prachtige wanden van leisteen aan de wild stromende Rur. De wedstrijd heeft alles in zich: brede asfaltwegen worden afgewisseld met stenige paadjes. Er zijn korte vlakke stukken, over hoge winderige open plateaus met immense windmolens. En door de kenmerkende dorpjes met de kneuterige vakwerkhuisjes en de kenmerkende huizenhoge beukenhagen, die beschermen tegen de wind en het vieze klimaat. Eigenlijk is het parcours geen moment vlak. Kilometers lange, gestaag stijgende en dalende paden leiden door de prachtige beekdalen en naaldbossen. Het is een marathon met een uitstekende organisatie, een sportieve en ontspannen sfeer en een breed en sterk deelnemersveld met veel trouwe deelnemers.

Dikke tranen en vette regen
Tot zover het algemene. Wat is mijn verhaal? Er zijn wedstrijden waar je heel veel van leert. De Monschau Marathon was er voor mij zo ééntje. In 2005 leerde ik daar de hardheid van het marathon lopen. Het regende en regende en regende. Met soppende voeten liep ik bij 12 graden eerst nog vol goede moed, om bij 25 km kapot te zijn. Half onderkoeld, werd hardlopen strompelen, de kilometers die volgden werden een lijdensweg. Dikke tranen vermengden zich met de regen en vechtend heb ik toch nog teleurgesteld de finish bereikt. Als ik zondag 14 augustus wakker word om 5 uur en de regen hoor kletteren, zucht ik: het is echt Monschau-weer. In de auto luister ik naar de Foo Fighters om mezelf wat moed in te luisteren. Maar vandaag is niet 2005: ik ben een stuk of 15 marathons verder, en de enige ambitie die ik vandaag heb is 42,2 km uitlopen, bij voorkeur met Bert Vanwersch en John Reijnen die voor de Keulen marathon trainen en een strak schema van 12 km per uur willen lopen. Dus een eindtijd van 3 uur 30. Ambitieus genoeg voor mij.  Het regent onophoudelijk en optimistisch parkeer ik mijn auto op het grasveld naast de startlijn. Ik blijf na de start bij Bert en John. We houden het tempo rustig, al gaat het een paar kilometer goed bergje af. 'Plons klotsj spljotz!' klinken de vele doorweekte voeten op de kinderkopjes in Monschau. De straten zijn uitgestorven, zo vroeg op de ochtend in het hondenweer, op een paar supporters na. Wij lopers krijgen de neiging voor hen te applaudisseren! Na Monschau volgt een vlak stuk langs de Rur, om in een paar gemene steigingen op onverharde paden in Widdau te komen. De estafettelopers wisselen daar, dat levert ons eventjes een dikke haag van toeschouwers op.

Absurde Pheidippides
Daarna stijgen we een aantal kilometers over een breed grindpad omhoog, door de bossen met prachtig uitzicht op de in nevelen gehulde naaldbomen. Het regent even iets minder hard. Het blijft vrij druk met lopers om ons heen, ook na 15 km (1 uur 15 minuten); als ik voor me kijk zie ik het pad stomen van de warmte van de lopers in de kille lucht van het bospad. En surrealistisch beeld. Na een stuk over een winderig plateau steken we de grote weg (B258) over waar we op de helft komen. Nu komt een prachtig stuk, door de natuurgebieden rond de beken Fuhrtsbach en Perlenbach. Hier komen waterspreeuw en bever voor, en vele zeldzame planten en vlinders. We naderen via Gut Heistert het dorp Kalterherberg. Na de stilte van de natuur weer terug naar asfalt, naar publiek en applaus, langs de enorme Eifeldom met haar twee spitse torens, naar cola, enthousiaste mensen. Van km 26 tot 30 lopen we door het dorp langs de officiële drankpost en de vele spontane 'private Verpflegungsstellen'. Sommigen zelf ambulant:: een vrouw rent met een grote doos Haribo-snoepjes met de mannen mee. John en Bert nemen een snoepje en leven er weer helemaal van op. Geen wonder dat de Belgen dit stukje Duitsland na de tweede wereldoorlog hebben ingepikt.....om het in 1956 pas weer met tegenzin terug te geven aan de Duitsers. Al is 12 per uur niet erg snel, een marathon blijft vermoeiend. Zeker eentje met zo veel afwisseling in het parcours. Langzaam gaat de frisheid er wel van af. De kou van de regen trekt in mijn hamstrings. Er rijdt een tijdje een auto met ons mee, kindjes houden hun hand uit het raam met zakjes 'Gummibären'. Ik denk aan mijn lieve dochter en pak een gouden zakje aan. Een gouden greep, ik omklem het en draag het nog 12 kilometer bij me, gemotiveerd door de gedachte dit zakje naar mijn dochter te brengen. Als een absurde Pheidippides.

Die Foo Fighters zingen al de hele tijd door mijn hoofd, het lied 'Rope'.give me some rope I'm coming loose, I'm hanging on you.......Nu krijgen die woorden hun letterlijke betekenis. Ik bijt me vast in het tempo, sla een denkbeeldige lijn naar de twee hazen die zo strak blijven doorlopen op hetzelfde tempo. Het gaat elke kilometer moeizamer, maar ik blijf aan het touw hangen en meelopen. Kom op, die laatste 10 kilometers lukken ook wel! Er volgt een lange afdaling over asfalt naar opnieuw de Rur bij de Norbertuskapelle, waar we langs  klooster Reichenstein omhoog klimmen over de grote weg naar Mützenich. Nog zo'n loop-gek dorpje met een sfeervolle drankpost, een tent met veel toeschouwers en trommelaars.  We dalen nog verder af, om in een laatste klim die toch verdomd veel op een trail lijkt, te finishen bij de kerk van Konzen. 3 uur, 28 minuten, 50 seconden. Goed gedaan! Na afloop blijven we natuurlijk nog een tijdje eten, drinken, praten en rond hangen tot de prijsuitreiking. Typisch Monschau Marathon: het eren van de mannen en vrouwen die de MoMa meer dan 10 keer liepen. Ik kreeg er kippenvel van.

Met de droge en schone schoenen die ik na het douchen heb aangetrokken, moet ik door een 30 cm dikke modderlaag om bij mijn auto te komen. Het parkeerweiland is veranderd in een modderpoel. Met kleivoeten en de modder tot op het dak van mijn auto lukt het me om er uit te komen, zonder gebruik te maken van de tractor die klaar staat. Zoek je een trail met uitsluitend smalle paadjes en angstaanjagend steile hellingen, wil je dwalen en verdwalen, om na het avontuur terug te keren naar een vage plek in het bos waar je kunt douchen in een legertent? Zo'n soort loop is de Monschau Marathon niet. Maar ook al heb je in de Monschau Marathon flink wat asfalt te verteren, de Eifeler omgeving, het prachtige t-shirt, de roos voor alle vrouwen die finishen, de warme douche, gratis massage, medaille, Bratwurst und Bier na afloop en niet te vergeten: twee keer modderschoenen en de Gummibären! maken de Monschau Marathon tot Abenteuer pur....

Door: Lara Klaassen, lid van het Salomon - MudSweatTrails Core team 2011

Lara finishte als 2e dame overall. Net achter de Nederlandse Ines van Rinsum, die eerder al winnares werd van de Koning van Spanje Trail in Gulpen. Bekijk hier de resultaten. 

Foto's genomen door Peter Borsdorff: www.runningforkids.de.vu