MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight


PETZL Reactik Plus

 

 

Sponsors

 

N70 Trailmarathon gewonnen door Pascal van Norden

Nadat het de afgelopen weken leek alsof er alleen maar langer, hoogst en nog eens verder gelopen moest worden, ben ik gaan kijken bij de N70 trail in Nijmegen. Zelf was ik vorig jaar de snelste man op de 28 km en heb ik genoten van deze trail. Het afstandaanbod was dit keer een kleine ronde van 7 km, een 14 km, 28 km en een 42 km. Ongeveer 500 deelnemers hadden zich in geschreven. De organisatie zou nog wel door willen groeien naar meer deelnemers maar de druk op het natuurgebied bij Nijmegen en Berg en Dal is groot en op de wedstrijddag zijn er ook veel wandelaars op de paden. De organisatie kiest er voor een korte ronde uit te zetten, met de mogelijkheid deze meerdere keren te lopen. Deze “korte “route van 14 km is organisatorisch eenvoudig te controleren en biedt uitdagende paadjes voor de beginnende en gevorderde trailer.

Aan de start is het gezellig, schudt iedereen elkaar de hand. En staan ook een aantal toppers aan de start, waaronder Pascal van Norden en Heleen Plaatzer. Alle afstanden starten tegelijk, dit kan soms problemen geven, maar bij dit aantal is dat makkelijk te organiseren en heb ik hier geen negatieve klanken over gehoord. Wel kan de organisatie kijken om de verschillende afstanden een onderscheidend startnummer te geven. Nu waren toch enkele jonge honden op de 28 km die in het begin de 7 en 14 km deelnemers op hoog tempo volgde en dit in hun tweede ronden met een verval moesten bekopen. De 42km is veruit de minst gekozen afstand. In de uitslagen zien we 18 deelnemers hierin terug. 

Onderweg kwam ik hier en daar een plastic beker tegen, helaas begrijpt nog niet elke loper dat je deze tijdens een trail gewoon in de afvalzak moet gooien. Complimenten van de wandelaars onderweg. Daar waar de wandelaar normaal gesproken weggeduwd wordt of met luid gebrul duidelijk gemaakt word dat ze op een parcours lopen. Werd er nu dankjewel gezegd door de  trailers die makkelijk een wandelaar kon passeren. Zo zie je maar weer dat als je met respect met elkaar en met de natuur omgaat dat er veel mogelijk is!

Pascal van Norden wint deze trail marathon in een snelle tijd van 3 uur en 13 minuten. Aan het einde van de middag komt er een lekker zonnetje door en met ook bij deze wedstrijd een biertje aan de finish was het een gezellige Trail voor beginners en gevorderden. En voor mij een keer een mooi dagje 'langs de zijkant'. 


Uitslagen N70 Trail

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.

pascal rent en wint. dat snap ik tenminste.

 

Jonge Honden ?,

 
Hoewel ik niet meer helemaal jong ben met net 41 jaar, voel ik me toch aangesproken; als hond dan maar. Aangesproken door de tekst van Mark Groeneweg over de N70trail. Want ook ik liet mijn ego heerlijk los, los om vrij de eerste ronde harder dan bedoeld te rennen. Op het schitterende N70 rondje met steeds weer een nieuw kort klimmetje, is dat voor mij erg verleidelijk. Na een klim komt meestal een afdaling om weer naar beneden te denderen en even bij te komen, althans zo lijkt het dan. Mijn plan:  Hijgend omhoog en lachend om laag.

Toen ik vrij snel aan mijn tweede ronde mocht beginnen, begon het kwartje te vallen. Het was vandaag niet alleen maar vrijheid en lol, ik liep immers in een wedstrijd. De eerste rond ging fraai, in het begin was het wat druk, dus snel even doorlopen. Daarna was er meer ruimte om ook eens te zien hoe snel de snelsten lopen. Ik vond dat ze best wel heel snel gingen. Ik loop al jaren onverhard (ik heb immers voeten aan mijn benen en geen wielen) en ik werk en woonde in Nijmegen; het parcours is dus niet nieuw voor mij. Maar mijn bovenbenen voelde wat meer strak, niet meer zo heerlijk ruim, soepel en krachtig als ik ervaar als ik hier normaal ren. Mijn kuiten voelde wat voller bij weer zo’n heuveltje.  Ik dacht: Al na 14 km ? Zou ik wat te snel gaan ? Ik loop altijd op gevoel, zonder klokken en meters, gewoon tot mijn tachyfrene brein wat rustiger wordt, tot ik alleen maar loop, kijk en geniet. Tot drukte, plannen en zorgen even weg zijn. Maar mijn gevoel werd niet rustiger, eerder het tegenovergestelde; Er sluipt wat twijfel in, en als je wilt rennen moet je niet sluipen. Zou dit nu het begin van kramp zijn waar ik laatst over had gelezen ? ( http://www.irunfar.com/2013/07/cramping-my-style.html)  

EAMC (exercise-associated muscle cramp), nooit gehad, geen idee hoe het voelt. Op ameland, tijdens de vuurtorentrail, zag ik iemand in kramp wegzakken. Ik had wel  eens gelezen over neurologische circuits en zelfbescherming vanuit je "central governor". (http://www.irunfar.com/2013/06/peak-performance-and-the-selfish-brain-th...) Laat ik dus maar een tandje terug doen. Laat ik maar rustig blijven. Even wat minder jonge hond zijn.

Hiermee zakte de spierspanning wat. Inmiddels kwam ik voor de 2e keer bij de duivelsberg. Ik hoorde iemand achter me en besloot dan toch maar weer wat harder omhoog te rennen. Ondanks dat, werd ik net voor de trapjes, terwijl de doedelzak weer begon te spelen, ingehaald! Best wel snel ingehaald zelfs! Daar hou ik niet zo van; eigenlijk hou ik daar helemaal niet van, van ingehaald worden. Dus maar weer een beetje harder, met helaas weer wat meer spanning op mijn benen.

Net boven op de duivelsberg gaat het mis. Terwijl ik naar de doedelzakspeler kijk doet een jongetje dat achter hem staat alsof hij zijn kilt op gaat tillen. Ik moet lachen, krijg de slappe lach en daarbij kramp in mijn kaakspieren, flinke onaangename kramp. Voor ik bij het pannenkoeken restaurant ben (50 m verder) ook nog in mijn bovenbenen en kuiten. Mijn soepele loopje wordt een star hupje en dat voelt niet goed. Stoppen maar even, rekken, wat snoepen, wat eten. Helaas heb ik nooit wonder zoutpillen in het magneetzakje van mijn vest die mijn „central governor” zouden kunnen misleiden (The Pickle Juice Study, 2010, North Dakota State University). En nog een keer word ik ingehaald! Ik word bijna boos, maar toch vooral op mijzelf omdat ik niet ren maar stilsta.

Nu had ik mij niet voorgenomen om super goed te rennen vandaag, maar het leek mij wel leuk om als ik dan toch meedoe met een wedstrijd om dan hoog op de ranglijst te eindigen. Dagdromen ja. Wat nu? Die kramp betekent waarschijnlijk dat ik harder ga dan mijn benen en hoofd leuk vinden, doorzetten geeft dus waarschijnlijk wat schade en misschien wel spierpijn, maar mij steeds in laten halen lijkt mij nog minder leuk. Ik beloof aan mijn verstand om rustig te blijven lopen. Dat betekend voor mij dat ik mijn mond dicht doe en door mijn neus ga ademen, als toerental begrenzer. En ik beloof aan mijn ego dat nog hoogstens 2 lopers mij in mogen halen, dat zijn er dan samen 4. Zo gezegd zo gedaan, ik loop weer lekker, en wordt inderdaad weer ingehaald. Ik neurie wat leuks, eet zelfs zo’n smerige banaan in de hoop er beter van te worden en geniet van de afdalingen. De sterkste klimmetjes besluit ik slechts deels te rennen en stukjes te lopen, eigenlijk ook best leuk. „Fastfokkie” schreef ooit zoiets onzinnigs als “als je de top niet ziet moet je wandelen” dus kijk ik wat naar de grond, zie de top dus niet en ga lopen, zo simpel is het. Daar komt inhaler nummer 2 aan dus nu zal het gaan gebeuren, echt rennen maar weer. Uiteindelijk gaat de soepele-ren-lol er hiermee wel een beetje af, het voelt wat ongemakkelijk, pijnlijk wellicht en mijn glimlach verkrampt wat. 

Mijn eerdere plan om 3 rondjes te rennen als het goed zou gaan vergeet ik snel, ik ben blij dat ik mij voor 2 heb ingeschreven. Eenmaal over de finish (bij de eerste 10)  ben ik toch ook wel ergens trots. Uitgelopen,  best een fraaie tijd, 80% plezier, maar bovenal: weer wat nieuws geleerd: Vooralsnog is dat: teveel ego geeft kramp, kramp geeft twijfel en wellicht: bij twijfel doorzetten? Over die laatste gevolgtrekking moet ik nog een paar keer rennen. Morgen kan ik weer! En over dat ego valt ook nog een boel te rennen. Maar dan iets rustiger en een stuk langer.

 
Ralph

En daar heeft Mötorhead een toepasselijk wijsje over gecomponeerd, iets met een schoppenaas:
"win some, loose some, dancing with the devil
It's all the same to me"

Sponsors

site: IanusWeb