MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight


PETZL Reactik Plus

 

 

Sponsors

 

Trailtoeristen op de West Highland Way

The Walker

Rotterdam - Glasgow

Midden in de nacht opstaan om op tijd op Schiphol te zijn. Valet parking voor een prikkie, altijd leuk! Toch een vreemd gevoel om je autosleutel aan een wildvreemde mee te geven.

Het vliegtuig zit vol met wandelaars. De wandelschoenen en afritsbroeken verdringen zich bij de veiligheidscontrole. Mijn tas wordt nog eens extra gecontroleerd. Op de scan waren allemaal draadjes en electronica te zien waar men toch even een blik op wilde werpen. Accupack, camera, gps, Ipad, telefoon. Stukkie lopen? Ok. Maar niet zonder m'n Iphone!

Als we landen stijgt rumoer op in de cabine. De wandelaars zien dat de bergen bedekt zijn met een laag sneeuw. Vanaf Glasgow Airport rijden we met een taxi naar Drymen, naar de Hillview B&B.
Alsof je binnenstapt op de set van Keeping Up Appearances. Maar dan bij de zuster van Hyacinth Bucket. Beetje oubollig maar knus en gastvrij.

Eten doen we in de Crachan. De naburige pub. Meer dan drie eeuwen oud. Die serveren pas vanaf zes uur. Het is nu half vijf. Ok, bier! En gezelligheid. De lokalio's mengen er moeiteloos met de alom aanwezige West Highland Way lopers. Belgen, Duitsers, Amerikanen, Italianen,... En Nederlanders.


Milngavie - Balmaha

Ontbijten in Schotland is iets anders dan in Europa. Vette wogs, bacon en scrambled eggs zorgen voor de bodem vandaag.

De weersvoorspelling voor deze week was op zijn minst niet gunstig. Buiten schijnt de zon. Een goed begin. Het idee dat we nu eindelijk gaan starten aan iets dat lang op de emmerlijst heeft gestaan maakt wat emoties los.

Een taxi brengt ons naar het startpunt van de West Highland Way, Milngavie. (Spreek uit: Moelkaai). Na de verplichte foto's beginnen we te rennen. De eerste etappe is begonnen. De zon schijnt als we de bebouwde kom verlaten.

Op deze dag vindt er op dit traject een ultraloop plaats, de West Highland Fling. Van Mylngavie naar Tyndrum. 53 mijl lang. De lopers zijn al lang vertrokken. De bordjes hangen er nog. Samen met de WHW markeringen kunnen we niet verkeerd lopen. Op ons gemak hobbelen we Schotland in. Echt technisch word het nergens in deze etappe.

Af en toe maken we een praatje met wandelaars. Een trailrunner komt ons tegemoet lopen. Gevraagd of het gaat antwoord hij dat hij meedeed met 'The Fling'. Omdat hij z'n dag niet had is hij gestopt. Om de organisatie niet te belasten rent hij zelf terug naar het startpunt.

In de buurt van Drymen zoeken we een plekje om wat te eten. In een bos zitten we redelijk droog voor wat losse regenbuien die af en toe voorbij drijven. Een stel blowende hipsters met megarugzak had dit plekje ook al ontdekt.

Terwijl de percolator pruttelt op het meegebrachte brandertje eten we ons meegekregen lunchpakketje op. Een van de baarden biedt me een hijs van z'n spliff aan. Ik bedank.
De koffie smaakt beter dan de beste espresso die ik ooit geserveerd kreeg.

Een uurtje later kijken we uit over Loch Lomond. Boven Drymen zien we het regenen terwijl de besneeuwde Ben Lomond in de zon ligt. Nog een kilometer of vijf naar Balmaha. Er zijn twee routes mogelijk. Langs het meer of via Conic Hill.
Het hoogste punt van het pad heeft een aftakking naar de top van de heuvel.
Hiervandaan is het uitzicht adembenemend.

Op ons gemak hobbelen we heuvelaf naar het dorp. Ons B&B zit schuin tegenover de enige pub, de Oak Tree Inn. Ernaast zit een prima ijstent. Ik sta al in de rij als zij voorsteld om eerst te gaan eten en daarna een ijsje te nemen. Mijn tegenvoorstel is om eerst een ijsje te eten, daarna te eten en daarna een ijsje te eten. Tegen zoveel logica is niemand opgewassen.

Het ijs is een aanrader. De Bad Boy Burger spoelen we weg met een lokaal biertje.
Het tweede ijsje is ook een aanrader.


Balmaha - Inversnaid

Bay Cottage B&B in Balmaha is een prima verblijf. De ontvangst met verse scones en thee was aangenaam. Het ontbijt was minstens zo goed.
De andere gasten vertrokken voor ons. Later zouden we ze allen voorbij gaan.

In de eerste kilometer zit direct een fijn klimmetje. Daarna kabbelt de route rustig door gelijk het water van Loch Lomond ter linkerzijde. Het verwachte kutweer viel mee. Het motregende slechts. Na een uurtje stopte het. De afwezigheid van wind zorgde voor een aangenaam klimaat. Lekker koel.

Na zo'n vijftien kilometer konden we de originele route volgen, beneden langs het Loch.
Hiervan wisten we dat deze lastig te wandelen was met een grote rugzak. In ons geval geen argument. Mijn obsessie voor hoogtemeters was de reden te kiezen voor de hoge variant.

Een stel dat de route op de fiets deed haalde ons in bij de afdalingen. Heuvelop waren wij sneller. Na de derde keer zei ik 'we have got to stop meeting like this'.
De vele watervalletjes zorgden voor leuke crossings. Als je te voet bent. Met een fiets is dat een ander verhaal. Ik zag ze zwoegen met die dingen,... Bloedlink.
Uiteindelijk hebben we ze niet meer gezien.

Het laatste stuk tot ons doel was redelijk technisch. Daar zaten we weer op de originele route. Rustig aan en heel blijven. Dat was het motto. Trailtoeristen, jeweettoch...
Eenmaal bij het Inversnaid Hotel wisten we dat de grootste ruk erop zat voor deze dag.
Nog een klein stukje bergop om bij de Inversnaid Bunkhouse te komen. In het hotel bood men aan om ons op te laten halen. Zij keek me smekend aan. Ik was onvermurwbaar.
Doorlopen, vrouw!

15 minuten later, een kilometer verder en honderd meter hoger kregen we gratis een upgrade naar een luxe studio! Jawel! Die staat alleen 600 meter verder en nog 80 meter hoger....
Eerst eten! En bier!


Inversnaid - Crianlairich

De eerste kilometer gaat lekker vlot. Wat wil je, downhill asfalt. Dat is direct het laatste makkelijke stuk voor vandaag. Langs de oever van Loch Lomond moeten de volgende tien kilometer stevig ploeteren. Rennen kun je er vergeten. Rotsen, boomwortels, watervalletjes, goed uitkijken en doorlopen. Maar vooral genieten!

In de buurt van de grot van Rob Roy, de Schotse Robin Hood. (Google maar ff) passeren we een stel dat in de studio naast ons verbleef. Enorme rugzakken meetorsend terwijl hun bagage net als die van ons naar het volgende adres wordt gebracht.
Gezien het technisch gehalte van dit parcours zijn we blij met onze travel-light outfit.

Als er al eens een stukkie vlak in beeld komt en we gaan rennen, worden we binnen 100 meter tot handen-en-voeten werk gedwongen. We hebben de tijd van ons leven.
Bij Beinglas Woods is een horeca dingetje. Iedereen in ons gezelschap is het erover eens dat we een kop koffie hebben verdiend. Aldus.

Een uurtje later zijn we voorgoed uit het zicht van Loch Lomond. Ruige weiden, rotsformaties, en gerse paadjes ertussendoor. We volgen een snelstromend riviertje, doorkruisen wat kuddes koeien en, eenmaal het tunneltje onder de spoorbaan door, begint een flauwe klim. De aankondiging van een flink steiler stuk. Veel modder en rotsen.

Regelmatige regen- en hagelbuien zorgen voor evenwicht tussen het vochtgehalte op de grond en dat in de lucht. Als de zon schijnt wil je eigenlijk je regenpak uittrekken. De harde wind zorgt echter voor snelle afkoeling. Aanhouden dus maar totdat we tussen de bomen lopen.

Bij het bordje 'Crianlairich rechtsaf' moeten wij nog ruim 2 mijl doorlopen. In dit tempo een half uurtje. De vergezichten blijven verbazen. Schotland is ruig.
Je verwacht ieder moment Mel Gibson met blauw-wit geverfd gezicht tussen de bomen te zien galopperen. 'Freedom!' (Voor de niet-cinefielen: check Braveheart)

Na de laatste afdaling richting ons verblijf moeten we een paar honderd meter langs de snelweg. Linke soep. Echter de enige mogelijkheid om in Ewich House te komen. Een chique huis met prima kamers en dito bedden. Dat kunnen we goed gebruiken na deze dag.


Crianlairich - Bridge of Orchy

Voor vandaag stond de kortste etappe op het programma. Aangezien ons verblijf ruim voorbij Crianlairich was, scheelde dat een drie kilometer op deze trip.
Veel lammetjes, veel bergen, veel regen, veel zon en veel wandelaars.

De route is zeer goed te doen. We kunnen vaak rennen. Gezien de lange etappe die voor morgen op het programma staat kiezen wij voor de easy way. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.

Genieten van de uitzichten. Praatjes maken met wandelaars. Je begint mensen te herkennen. Mensen herkennen ons ook. Een aspect dat een rol kan spelen 's avonds in de pubs. 'You were running to get here first, weren't you?' -' Yes, I was, sir. I've got the last available room....'

Na een goede lunch in hotel Bridge of Orchy brengen we de rest van de dag in gepaste ledigheid door. We proeven wat whiskey's en praten met andere 'walkers'. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Van sommige steek je nog wat op.


Bridge of Orchy - Kinlochleven

De zon schijnt als we het hotel verlaten en richting eerste heuvel rennen. Daar gaan we direct in de speedhike modus. De weersverwachting gaf een voldoende aan voor vandaag. Echter, dit is Schotland. Voorlopig hobbelen we lekker door.

Een lange 'old military road' voert ons langs zwarte en witgetopte bergen. Van de uitzichten krijgen we geen genoeg. We kunnen goed doorlopen. Je moet wel de aandacht bij het pad houden. Een stap verkeerd en een verzwikking kan je deel zijn.

Ik maak een praatje met een 'old chap'. Vermoedelijk begin 80. 'Nice day for a walk!' Overal op de wereld heeft hij gelopen. Als hij te snel gaat schiet zijn kunstheup uit de kom. Rustig aan is daarom het motto. Geweldig!

Bij hotel Kingshouse lassen we een lunchbreak in. Vanaf een afstandje is te zien hoe het bezoekers- en skicentrum Glenn Coe detoneerd met de omgeving. Binnen 30 minuten zijn we weer op pad. De eerste kilometer rennen we over asfalt. Daarna begint het terrein weer ruwer te worden.

Parallel aan de snelweg A82 gaan we richting 'The Devils Staircase'. Een klimmetje van een paar honderd meter. Niet eens zo stijl of moeilijk. Maar door de inmiddels opgestoken wind en zware regenbuien aangenaam oncomfortabel.
Een paar mountainbikesters die ons op het asfalt passeerden sjouwden met hun fiets aan de hand de berg op. We lieten ze achter ons. Uren later zouden zij ons weer passeren.

Doorlopen. Door de regen. En de wind. Het enige spoor van beschaving waren de resten van het pad waarover we liepen. Af en toe een primitief trappetje of een bruggetje over een bergstroom.
Als we eindelijk weer richting bebouwde kom afdalen passeren we de stuwdam van Kinlochleven. Ooit aangelegd om de aluminiumsmelterijen van energie te voorzien.

Een klein half uur later kloppen we aan bij B&B Alt Na Leven. Geen droge draad is er meer aan ons lijf. Een warme ontvangst, dito thee en een mand voor al onze natte zooi. De gastvrouw hangt het direct te drogen.
Als we opgefrist zijn gaan we bij de buren eten. Die hebben een prima pub en dito whiskeys.
Het was een goede dag.


Kinlochleven - Fort William

Vanuit de ontbijtkamer in ons B&B zien we de eerste walkers al vertrekken richting Fort William.
De eerste klim vanuit Kinlochleven is de meest stijle voor vandaag. Voor geoefende trailers peanuts. Eenmaal boven strekt zich een woeste vallei voor ons uit. Het ruwe pad meandert met de heuvels mee. Een vervallen huis, wie weet hoe lang dat hier al staat.

De keuze tussen de lage en de hoge route naar Fort William bestaat eigenlijk niet. Een stukje verder op de hoge hebben we vol zicht op de Ben Nevis. Als een dikke patser met zo'n blik van 'Kijk mij nou'. En hij wint. Altijd.

De allerlaatste afdaling door een bos brengt ons langs een provinciale weg. Redelijk schokkend na zoveel dagen op de bergpaden. Nog een paar kilometer tot aan het eindpunt in het centrum van Fort William. We dribbelen nog wat groepjes wandelaars voorbij. Sommigen kennen we van onderweg. Aan het begin van Highstreet zien we de blower van de eerste dag. Die moet de bus hebben genomen. Hij kan ons nooit hebben ingehaald met z'n 30 kilo backpack. Boeien.

We rennen tussen het publiek door tot het einde van de straat. Op een bankje zit hij op ons te wachten. The Walker. In brons gegoten voor de eeuwigheid. Onze reis zit erop.


Ben Nevis

De vrije dag in Fort William moet nuttig besteed worden. In de buurt ligt de hoogste berg van het Schotland . Wat doe je dan? Juist.
Op de mooiste dag van de week togen we met een taxi naar de voet van de Ben Nevis.
We gaan dat hele stuk natuurlijk niet lopen.
In het bezoekerscentrum lieten we ons informeren over de omstandigheden op de berg.
Sneeuw vanaf 900 meter en prima weer.

In de backpack zaten de yaktracks en nog wat dingetjes die op een berg van pas kunnen komen. Veel toeristen waren op hetzelfde idee gekomen. Gelukkig was het geen filelopen.

De klim is relatief makkelijk. We liepen vanaf de helft in ons eigen tempo naar boven.
De laatste 45 minuten tot de top waren de yaktracks een uitkomst. Daar heb ik voor het eerst deze week mijn poles gebruikt. Zes dagen heb ik die dingen voor Jan met de korte achternaam mee gesjouwd. Nu wilde ik ze wel eens gebruiken!

Om me heen kijkend, de laatste meters naar de top, schoot ik helemaal vol. Schotland lag aan mijn voeten. De immense weidsheid van het uitzicht is in woorden nauwelijks te bevatten. Loop zelf maar eens naar boven. Of bekijk de foto.

Deze klim was voor ons beiden de bekroning van een heerlijke loopvakantie.
De top van de Ben Nevis ligt per jaar ongeveer twintig dagen in de volle zon. Vandaag was er een van. We waren op de juiste tijd op de goede plaats.

Rare jongens, die Schotten
Epiloch

Wist u dat:

De hele West Highland Way lopen of rennen heel goed mogelijk is met iedere dag als diner een hamburger van vers rundvlees.

De kreten 'superduper' en 'okidoki' gemeengoed zijn in de Schotse horeca.

Als in een Schotse horecagelegenheid het brandalarm afgaat iedereen verstoord opkijkt en vervolgens doorgaat met eten en drinken.

Het rennen van de gehele West Highland Way peanuts is vergeleken bij het nuttigen van alles wat er op het whiskeymenu staat bij hotel Bridge of Orchy in het gelijknamige gehucht.

Als je hardloopkleren na een of meerdere dagen door de bergen hollen niet zo stinken dat je er steil van achterover slaat, je ze best nog een dagje aan kan.

Het concept 'mengkraan' in alle douches langs 'The Way' te vinden is. Tot de wastafels is het echter nog niet doorgedrongen.

Het uitspreken van Schotse plaatsnamen in het Gaelic een stuk makkelijk gaat na een paar whiskeys.

Het heel goed mogelijk is om de West Highland Way veel sneller te lopen. Of in minder etappes. Non-stop zelfs. Als je dat leuk lijkt, doen! Wat je dan kan missen heb ik geprobeerd te beschrijven in dit verslag.

 

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.

The carpeting have to throw itt away, undertake it ! make a variety of off it or send it to someone who mught it, getting a charityy nclex exam Even when youu feel as heazvy as a lead balloon iq test Personalize the items by embossing them together with name or initials exam answer whike there are independent
online sites youu can bet upoon games hp exam
these are woks exactly where thhe copyright proceeded to go pqst
their expiry vie exam answer You
may use video in several ways study abroad

my webb blog: remaining time (Hollis)

Also visit my webpage remaining time

Sponsors

site: IanusWeb