Column 100% MIG: Trailbrevet

Enkelingen in Nederland neuzelden afgelopen weken over het WK ultratrail 2013 in Wales. ‘Te weinig hoogtemeters en te makkelijk’, verklaarde de een. ‘Vijf keer hetzelfde korte rondje afleggen, da’s erg saai’, klaagde de ander. ‘Ik mag er niet heen omdat ik ruzie heb met degene die bepaalt wie er namens ons land naar Wales mag’, verzuchtte nummer drie.
 
Een WK ultratrail, waar hebben we het eigenlijk over? Het begrip ‘ultratrail’ is eigenlijk pas een beetje gaan leven bij een breder publiek, sinds een organisatie een aantal jaren achter elkaar een huttentocht rondom het Mont Blanc massief tot non stop snel-loopwedstrijd is gaan verheffen. Die huttentocht heet de ‘Tour du Mont Blanc’ (TMB) en wordt jaarlijks door tienduizenden wandelfanaten gelopen. Hoe die wedstrijd heet? Dat weet iedereen volgens mij wel.
 
Ik begreep uit doorgaans redelijk betrouwbare bron dat het begrip ‘ultratrail’ in handen is van de  UTMB organisatie. Een tijd lang werd deze wedstrijd als trailwedstrijd der trailwedstrijden gezien. In de trailerij van vlak voor de periode dat ook veel Nederlanders zich in het hardlopen over trails gingen bekwamen, gold de UTMB als het officieuze WK voor langloopfanaten in de bergen, en misschien is dat nog steeds wel zo. De UTMB standaarden werden op een aantal vlakken tot algemeen aanvaarde gedragsregels en standaarden verheven. Natuurlijk niet door iedereen en overal, zo gaat dat. Want een trail loper wil niet graag met een ander worden vergeleken, een trailer laat zich liever de wet niet voorschrijven. Dat is de aard van veel trailbeestjes.
 
Over wat een ultratrail nou precies inhoudt, liet de UTMB orga zich naar ik weet nooit uit. De UTMB is een ultratrail, dat volstaat. En verzin de rest zelf maar. Misschien betekent het wel dat de UTMB de enige afkorting is waarop de sticker 'ultratrail' mag worden geplakt. Voor veel Belgen en Nederlanders geldt het uitlopen van de UTMB inmiddels als ‘brevet van trailerschap’. Het winnen ervan laten we met veel plezier over aan trailhelden als Sherpa, Delabarre, Olmo of Jornett. Als mytische wezens als Scott Jurek of Anton Krupicka, of desnoods de yeti-variant van Yannis Kouros hier zouden triomferen, zou ook dat bij velen waarschijnlijk een gevoel van innerlijke vrede geven. Iets als de UTMB wordt immers door halfgoden gewonnen.
 
Dat UTMB verhaal lijkt van een afstandje redelijk in balans, al weet ik er natuurlijk het fijne niet van, daar ben ik niet voldoende voor ingewijd. Ik heb wel een gevoel bij dat WK. Een WK moet naar mijn idee iets mytisch zijn. Iets waar de besten der aarde hun krachten meten. Iets waar legendes ontstaan en helden heldhaftig zijn of net omvallen. Dat is mooi en sport.
 
De UTMB heeft met zijn centrumfunctie een aantal curieuze details om zich heen verzameld. Hoge bomen vangen veel wind. Een van de curieuze details is de onweerstaanbare aantrekkingskracht op het grote publiek. Je zou kunnen zeggen dat zulks betekent dat de UTMB een succesnummer is. Aan de andere kant betekent succes in dit geval dat er 2300 lopers aan de start staan. Dat is een hoop volk. Het is best druk in Chamonix tijdens de UTMB dagen.
 
Degenen die een startbewijs voor de tocht der tochten bemachtigen vormen maar een klein deel van het aantal gegadigden dat een maand of negen voor de start een verzoek indiende bij de organisatie om te mogen starten. Het aantal liefhebbers voor een UTMB start ligt vele malen hoger dan die 2300. We willen tenslotte allemaal wel ons trailbrevet halen. Het is logisch dat je je trailbrevet niet zómaar krijgt. Je trailbrevet moet je niet in een nachtje bergwandelen kunnen scoren, want dan stelt het natuurlijk niets voor. En de trailvloed is zo inmens groot dat je maar beter wat avonturiers kunt afschrikken, voor ze zich überhaupt aan de loterij voor een startnummer gaan wagen.
 
Ach dat ultratrailen ook! Je zou er een punthoofd van krijgen. Gelukkig zijn er nog een paar andere – minder officiële - manieren om je trailbrevet te halen. Als we voor het gemak het begrip ‘ultratrail’ van de UTMB kopiëren, dus een positief hoogteverschil van rond de 10.000 meter aanhouden over een afstand van pak hem beet 100 mijl, dan zijn er alternatieven voor de aspirant trailer (waarbij ik voor het gemak de trailer definiëer als iemand met een trailbrevet). Ik noem er enkele. Naast verre Amerikanen als Leadville100, Hardrock100, zijn er de GRP, De Ronda dels Cims, Ehunmilak UltraTrail, de Diagonale des fous en vanaf 2013 iets nieuws in de Alpen, de UT4M, de Ultratrail des 4 Massifs (www.u-trail.com/ultra-tour-des-4-massifs/). En natuurlijk vergeet ik hier en daar nog een trailkruimel, waarvoor bij voorbaat al sorry. Die verhouding 100 mijl en 10.000 meter lijkt me een uitstekend ‘vanaf’ denkmodel voor een WK. Dat behoudt het een beetje voor de wereldelite.
 
En nu we toch elitair bezig zijn: waarom niet streven naar een WK van echt mythische proporties? Als dan de UTMB niet meer de maat der dingen is (voor het WK ultratrail), dan stel ik voor om de 200 mijl en bijbehorende hoogtemetercijfers daarvoor in te voeren. Iets als de Tor des Géants. Dat is echt knetterver en knetterhoog. Een wereldkampioen waardig. Dan is er geen vrouwen en mannenklassement meer nodig (dat vind ik sowieso al discutabel, ik weet zeker dat vrouwen op de lange afstanden tot betere prestaties komen dan mannen). Het zou me dan niets verbazen als iemand als Anne Marie Gross als een fee naar overall goud zou zweven. En als dat nog niet zo is moet het WK gewoon naar 300 mijl. Dan zijn de supervrouwen goed warmgedraaid en de supermannen inmiddels grotendeels de vernieling ingedraaid. Da’s pas ultra! En dan is dat gezever over rondjes lopen en te weinig hoogtemeters vast niet meer hoorbaar. En dan kan ik zelf nog tien jaar lekker doordromen over het nooit behalen mijn trailbrevet. 300 Mijl is een heerlijk veilig onhaalbaar doel.