Sierre-Zinal Mountain Running (RR)

Het was de 39e editie van Sierre- Zinal Mountain running.  De race die behoort tot een van de oudste bergrace heeft een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van deze sport. En ik (Mark Groeneweg) mocht mee doen.  Het ging de afgelopen tijd niet zo lekker met lopen . Hoewel ik met onregelmatig trainen en lang slepende blessures heb gehad (enkels en achilles) haalde ik toch nog wel redelijke resultaten zowel  bij de Koning van Spanje trail als de Veluwezoomtrail. 

Ik zit me nu af te vragen hoe ik er ook al weer bij kwam om aan deze race mee te doen. Ik zat volgens mij een keer op de site van MST te kijken naar de trail agenda. Deze race viel midden in mijn vakantie dus een bestemming met een sportief tintje.  De dagen voor de race heb ik op een camping bij La Fouly door gebracht met wandelen en hardlopen.  Een aanrader voor iedereen je kan hier prachtig sporten en recreëren. 

De dag voor de race vonden wij (Marion en ik)  nog een slaapplek boven de plaatselijke pub in Zinal. Volgens mij was iedereen hier al los geslagen. Het inlopen wat deze jongens deden leek al op een wedstrijd. Langzaam drong tot me door dat hier toch wel echte mannen en vrouwen aan mee deden en dat het niet zomaar een plaatselijk loopje was. 

De dag van de wedstrijd kon je vroeg in de ochtend gebruik maken van de bus die je naar beneden bracht.  Ik had zelf nog een en rugzak mee waar ik er over getwijfeld heb er waren immers 6 verzorging posten onder weg.  Alle troep (EHBO, Tierips, muts en jasje) eruit gehaald en alleen het water en wat eten laten zitten.  Bij de start kwam ik Adriaan, Ann en Arnould tegen even gezellig gekletst en het start vak in gelopen. Van het Start vak moet je je trouwens niet teveel voorstellen.  Een vak langs de snelweg afgezet met lint en een open vrachtwagen met geluid.

Het start schot viel en we konden eindelijk rennen (yesss) Ik had een flink tempo aangezien ik wist dat er snel een steile klim zou komen en die de eerste kilometers niet zou ophouden.  Ondanks dat ik redelijk voorin stond bleek alweer dat ik te bescheiden was geweest en toch net achter de toppers had moeten gaan staan.  Adriaan kwam nog even in een nog hogere tempo langs zetten en we doken haast gezamenlijk het steile smalle pad op.  En vanaf daar konden we gaan wandelen………….. nog geen 2 km hardgelopen een smal pad zo verschrikkelijk steil  5 km lang was het klimmen en klauteren. Dit stuk was het lastig passeren toch ben ik in deze km Adriaan weer voorbij gelopen. Na elke bocht kwam een nieuwe en het bleef maar stijgen hoger en hoger richting die blauwe lucht.

Eenmaal boven zaten de benen zo verschrikkelijk vol  en had ik het gevoel alsof mijn achilles het elk moment zou begeven. Maar wat was het uitzicht mooi. Wat was ik blij met de dagen in la Fouly waar ik al op hoogte had gerend.  Genieten dan maar dacht ik en laat die tijd maar zitten.  Maar dat duurde maar even en op het vlakke (wat voor vlak moet doorgaan) ging ik een hoop lopers voorbij.  De omgeving is waanzinnig mooi en van de vroege wandelaar heb je mits je niet te hard loopt geen last. Ik kwam onderweg nog een bordje tegen Zinal 18 km ik keek op mijn klokje 1:45: en nog iets mmm het gaat beter dan dat ik me voel tandje erbij dan maar.  Bij elke meters die geklommen moesten worden voelde ik mijn boven benen. MST had mij nog gevraagd om een paar fotos onderweg te maken.  Nou met dat gene wat ik voelde had ik daar absoluut geen zin in. Ik wilde naar huis en het liefst zo snel mogelijk! Eindelijk kwamen we in de buurt van Zinal en konden we gaan afdalen.  En ja hoor daar waar je bang voor bent en daar waar je het meeste op voorbereid denkt te zijn gebeurde. Ik ging zwaar door m’n enkel. Niet weer, schoot er door mijn gedachten .Even strompelen en weer door gaan. Maar al snel nog een keer. In dit tempo kon ik niet veilig naar beneden. Gas terug  en in een verantwoord tempo de afdaling genomen, de vakantie duurde nog even en het werk na de vakantie was er ook nog.  Ik realiseerde me dat er een tijd binnen de 3:30 niet meer in zat. 

Over de finish stond mijn vrouw op mij te wachten. Ik had het echt helemaal gehad.  Geen foto’s voor de MST lezers (sorry!), geen goede tijd, geen eerste Nederlander (of mag je een Amerikaanse Nederlander niet mee rekenen ;-) ? Pijn in mijn benen en enkel. Ik ben naar de pub (waar we sliepen) gestrompeld, ben gaan liggen op bed en kwam er om 17:00 weer uit. Ik ging naar buiten, alles was afgebroken het feest was voorbij! Ik heb er niets van mee gemaakt. Ik moet dus nog een keer terug...