Tor des Geants

Op http://www.tordesgeants.it/en

Mogelijk heeft het iets te maken met de grootsheid van dit evenement?
Ikzelf durf te dagdromen over een deelname aan de TAR en na het nodige bier zou zelfs de UTMB overwogen kunnen worden. De TDG is van een dusdanige buitencategorie dat ik daarover niet eens meer durf te dromen, het is simpelweg te lang, te ver, te hoog. Misschien denk ik hier anders over als ik eenmaal iets als de TAR of de UTMB volbracht heb, maar voor nu is het gewoon te extreem om over na te denken.
Ik kan mij voorstellen dat dit voor veel meer mensen geldt.

Laten we wel wezen, het zijn de promotiegelden van het Aosta-dal dat de TdG het professionele karakter heeft, niet de mytische afstand. Stephan heeft gelijk. Ook al claimt onze gewaardeerde en bewonderde MST Godfather dat dit soort ultra's zijn te lopen op een boterham met kaas en een reine geest, voor 99,9% van ons stervelingen ligt het niet binnen ons mentale en fysieke bereik om maar te dromen over de TdG. Het is dan ook aan de lokale VVV te danken dat de TdG enige bekendheid geniet. Een gebrek aan effectmeting maakt dat er jaarlijks tonnen beschikbaar zijn om het kostbare evenement te organiseren. Voor de ultra-atleet en de ultra-lovers een mooi evenement, maar John de Mol zou zijn vingers er niet aan branden. Laten we liever kijken naar uitgerangeerde C-artiesten op een duikplank en semi-professionele middelmaat tegenover vier omgekeerde draaistoelen. Lekker haalbaar en daardoor zo dodelijk laagdrempelig dat de kudde zich vergaapt aan haar eigen geprojecteerde kansen op roem en wel moet kijken. Het succes van de UTMB en de TAR is eigenlijk al een kunststukje qua marketing. Laten we de kudde niet overvragen met deze reuzentour en dankbaar zijn voor de gulle giften van de lokale toerismebobo's.

Maar je hebt gelijk, sportief de meest indrukwekkende, letterlijk met afstand....

in 2010 heeft de regio de TDG met 300.000 gesponsord; dit paste in een budget om de regio ook sportief meer bekendheid te geven. Met dit geld is de TDG door de zeer professionele trail-vereniging van Courmayeur op poten gezet. Een groot deel van dit regionale geld is ingezet om meer dan 1 buslading journalisten rond te rijden, te voeren en te huisvesten. Een ander deel is omgezet in 'spullen' tbv de organisatie. Inmiddels zijn er meer sponsors geinterresseerd, en zetten de communnes (die weer wat toeristen zien in het naseizoen) zich actiever in.  De regio heeft financieel een aardige stap terug gedaan. Al met al een zeer prijzenswaardig sportieve bijdrage van regionale bestuurders.
Wat betreft het karakter van de wedstrijd tav de TAR, de TDG is een zeer solitaire wedstrijd waar je als loper op jezelf bent aangewezen en bergvaardigheden net zo belangrijk zijn als athletische capaciteiten. Bij een TAR ben je als team bezig en heb je zoals bij iedere etappe wedstrijd veel 'social time' die erg nuttig en gezellig kan zijn. Die rust en het feit dat je als team optreedt maakt een TAR, naar mijn bescheiden mening, wat toegangkelijker. 
 

In 2010 was mijn hoofddoel het uitdoen de lange afstand van de bouillonnante, toen was er ook geen haar op mijn hoofd die aan UTMB ging denken, zelf met redelijkwat kabouterbieren op. Van TdG wist ik toen nog niets vanaf. Ondertussen na het uitlopen van UltraDraille en UTMB (light) denk ik eraan om me volgend jaar of ten laatste 2014 in te schrijven. Iedereen die me een beetje kent weet dat ik absoluut niet het geschikte looplichaam heb, en trainen doe ik in het Vlaamse platteland ook niet graag. Toch kan je op karakter en wilskracht enorm veel bereiken.

Dank voor de correctie Gideon, ik dacht inderdaad dat het een jaarlijkse (absurd hoge) bijdrage was. Een eenmalige injectie vergezeld met een lagere jaarbijdrage is zeker beter te verdedigen. Al lijkt me bij de UTMB eerder sprake van een positieve business case. Duizenden deelnemers en volgers die het seizoen verlengen voor hoteliers en restauraties. Dat kan toch moeilijk worden gesteld van de solitaire en autonome ultra-atleet. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dankbaar voor het bestaan van de TdG. Je kunt jezelf immers ook definieren als Sportmensch door te weten waar je nog niet toe in staat bent.

Al lijkt dat rekbaar met een beest als Wim B, het vlezige bewijs van de eerste theorie van Zadoks....

hoe breng je een dergelijke onderneming bij het thuisfront? De trail zelf zullen een paar etmalen in beslag nemen, duidelijk. Maar de voorbereiding op iets dergelijks zal toch nogal belastend voor thuis zijn. Ik weet van Gideon dat hij de voorbereiding voor een groot deel mentaal benaderd, maar je moet toch ook wel topfit zijn voor zoiets.
Peter

Wat een interessante reacties! Op mijn eigen microniveau ben ik hier ook mee bezig. Juist gaan lopen op het heetst van de dag, tig keer dezelfde k*&% afdaling doen, een 1500m wedstrijd lopen op de baan. Ik zie mezelf alleen nog niet met roze keukenhandschoenen aan hondenpoep opruimen. Let wel: nog niet.

Ondertussen is de eerste, Oscar Perez, aangekomen in iets minder dan 76h!!