Trail des Gaulois (RR)

 
 
Het is zaterdag. Ik ben drie dagen alleen in mijn Waalse bos. En mooi moment om me voor te bereiden op de Grand Trail du Nord, over twee weken. Ik wist drie weken geleden niet zo goed hoe ik de periode tussen de TDS en de GTN moest aanpakken. Rust of actie? Na twee weken van betrekkelijke rust na de TDS en een lang weekend GR’s lopen in Noord-Spanje, zou dit in theorie een weekend kunnen zijn om nog wat kilometers te maken, ware het niet dat mijn Achillespezen al een week vrij stijf zijn. Een beetje matigen leek daarom wijsheid.
 
Op vrijdagmiddag wilde ik er toch even uit, en liep rustig een kleine dertig kilometer over voornamelijk licht glooiend terrein, op wat klim en daalwerk bij de Maas na. Vandaag zaterdag start vanuit ons dorp, op loopafstand van huis, de Trail des Gaulois, georganiseerd door dorpsgenoot Benoit Jordant, een aardige man die ik drie weken geleden nog in Chamonix tegenkwam. Een trailer van het oude stempel: niet zeuren, maar lopen!
 
Ik ben erg benieuwd naar zijn trail en besluit met een klots oude Spiroflor, die ik nog in lade vond, op mijn kuiten en pezen voor de kleine afstand te gaan, de 21 km. Via enkele schimmige internetspelonken was me duidelijk geworden dat er ook een langere afstand zou worden uitgezet, een 42 km, die uiteindelijk een upgrade van 10 km zou krijgen.
 
Ik loop om kwart voor negen de paar kilometer naar de startlocatie, waar verrassend weinig te doen is. Als ik het zaaltje betreed snap ik de reden van de rust. Het aantal deelnemers is hier van totaal andere orde dan bij de UTMB... Op de korte afstand starten uiteindelijk achttien mensen en twee honden, op de lange afstand starten vier lopers. Een bevreemdende situatie, waar de joligheid al snel toeslaat. De lange afstand lopers proberen elkaar voor de start al zodanig te blesseren, dat de daadwerkelijke starters zeker zijn van een podiumplek, maar uiteindelijk gaan ze dan toch alle vier heelhuids van start. Tien minuten later vertrekken de minitrailers, samen met mij. Benoit geeft zelf het startsein, met de claxon van zijn auto. Een nog op de weg vaag zichtbare streep van een vorig evenement doet dienst als startlijn.
 
De situatie is kolderiek. 22 Lopers verdeeld over twee afstanden, en een vrijwilliger of tien op en langs het parcours, en bij de finish. Dat zijn nog eens mooie verhoudingen.
 
Het parcours is wat minder interessant. Na twee van mijn trainingshellinkjes volgt een kilometerslang stuk asfalt, deels langs de wegens groot onderhoud drooggevallen Maas, deels langs een provinciale weg langs die Maas. Ik probeer dit deel van het Maasdal normaal gezien te vermijden, omdat het hard en saai is, maar voor de GTN is het misschien een aardige mentale training. Na een ravito en twee kilometer over een wonderschoon paadje dat ik nog niet kende, volgt het parcours weerom kilometers lang asfalt, dit keer een stuk 'ravel', niet meer gebruikte spoorweg die van een laag asfalt is voorzien om dienst te doen als fietspad. Misschien aardig om er te fietsen, maar het lopen over dit soort trajecten is niet echt opwindend. Het is me inmiddels wel duidelijk geworden dat er weinig sprake is van trail, bij de Trail des Gaulois. Ik stel dan ook voor om de trail voor volgend jaar niet meer op de trailkalender van MST te zetten. Ik vrees toch dat de ethische scherprechter in Courmayeur voor de Trail des Gaulois afziet van het predikaat 'trail'.
 
Maar ik zal het verhaal nog even afmaken. Het asfalt mondt uiteindelijk na kilometers uit op een stalen spoorbrug over de Maas, en het is de bedoeling dat de lopers via deze brug de Maas oversteken.
 
Helaas is niet iedereen goed bekend in het gebied, en ik heb het vermoeden dat een paar mensen hier het spoor bijster raakten. De ‘ballisage’ van de Trail des Gaulois met linten en pijltjes van schoolkrijt is sowieso vrij suboptimaal, enige gebiedskennis is bepaald geen luxe. Enfin, na de Maas moeten we natuurlijk het plateau weer op, voor de verandering een halve kilometer door het bos, over een heus pad. En het laatste stuk over het plateau is weer: asfalt! Waarbij opgemerkt dat ik hier op een stuk van tien minuten nog maar één plastic lintje tegenkom. Een aardige puzzel voor mensen die onbekend zijn in het gebied.
 
Het is dat ik mezelf had voorgenomen om weer wat aan asfalt te wennen, voor de saaie asfaltstukken tijdens de GTN, maar anders had ik halverwege waarschijnlijk een shortcut gemaakt. Het trailgehalte van het parcours was op drie kilometer na belabberd, en als ik van verre was gekomen, had ik me zeker bedonderd gevoeld. Maar ach, maar voor zo’n lokaal akkefietje was het ook wel weer geestig... En het is voor zo'n ouwe knar als ik ook wel eens aardig om in de top 10 te eindigen...
 
Mmmm, morgen maar weer eens een echt stuk lopen, want de Spiroflor deed de pezen goed.