Column 100% MIG: Noord-Korea Extreem

Met groeiende verbazing en geamuseerdheid volg ik de discussies van de afgelopen weken op deze site. Ik geef toe dat ik zelf soms ook wat olie op het vuur gooi, maar dat is puur prettig bedoeld. Ik sta versteld van de onzekerheid van menig dappere deelnemer aan al deze mini discussies, over wat een trail nou eigenlijk is, wanneer je tijdens een klim mag of moet gaan stappen, in plaats van lopen, wanneer je het ultrakanon mag inzetten, hoeveel graden tien procent is, welke schoenen je moet aantrekken als het regent, of je stokken moet gebruiken en wanneer dan, en nog tientallen vraagjes en probleempjes waar je behoorlijk wakker van kan liggen. Ik werd bijzonder geraakt door het verhaal van Raymon van den Berg in de Rialp Matxicots, die daar net naast drie punten voor de UTMB greep. Ook dit verhaal verbaasde me en zette me aan het denken. Toen ik vanochtend het verslag van Dennis Vandenbussche  in de Sierra de Prades las, die ook naast zijn punten greep, besloot ik er eens wat woorden aan te wijden.
 
Raymon wilde graag aan de UTMB meedoen van volgend jaar, en was hard bezig daarvoor punten te verzamelen. Ik ken Raymon niet, maar ging zijn sporen eens na. Dat gaf me een sterk vermoeden dat de persoon in kwestie iets najaagt waarvan ik mij afvraag of hij daar goed aan doet. Het lijkt er sterk op dat deze heldhaftige loper gevangen is door het virus van de UTMB, zoals dat velen overkomt. Ik denk dat ik een tijdje door hetzelfde virus werd bezeten. Mijn genezing kwam echter snel na een bezoekje aan Chamonix, ten tijde van de UTMB. Dennis lijkt al te zijn genezen, misschien wel door zijn deelname aan de CCC. Hij schreef aan het eind van zijn verslag wijze woorden.
 
Zeer ok
Zelf werd ik begin juli weer eens ruw met mijn fysieke en mentale (!) beperkingen geconfronteerd in het binnenbocht rondje Andorra (Ultra Mític). Het gebeurde allemaal  in een buitengewoon sympathieke omgeving. Na 38 uur zwoegen kwam de vrouwelijke wedstrijddirecteur mij aan de eindstreep uithoren over mijn laagland ervaringen in het hooggebergte. En zij zat daar niet als sadist, maar eerder als moedereend, bezorgd over haar kuikens. Een bijzonder detail: de UM levert géén UTMB-punt op. Vast te eenvoudig.
 
Minder ok
Een week of zes later arriveerde ik in Chamonix, daags voor de deelname aan de TDS, een onderknuppelig zijdeurtje van de UTMB, een uitdaging qua afstand en hoogteverschil vergelijkbaar met de UM in Andorra. Maar dat was het dan ook wel, wat overeenkomsten betreft! In Chamonix werden wij lopers geacht ons wedstrijdnummer op te halen in een megalomane sporthal. Om bij die sportkathedraal  te komen moest ik me eerst door een heus instantdorp van aanbieders van allerlei soorten tijdsmeting, schoeisel, kleding, voeding en ander sporttuig worstelen op een groot plein, niet ver van de sporttempel. Het aantal banners en andere welig tierende reclame-uitingen ontnam me het zicht op de Mont Blanc, die sereen kilometers boven het bergdorp uittornt. Tussen alle commercie en de sporthal in was het druk. Duizenden reeds in hun kekke sportpakjes (Gideon noemde die mooi ‘Salomonvachten’) gestoken mensen vormden samen een soort gezellige sportgeüniformeerde massa. Helaas net niet het soort gezelligheid dat mij trekt. Het was er zien en gezien worden. Diverse kleurcode systemen (wedstrijdnummers en polsbandjes) stonden toe om elkaar, na het passeren van de 20- euro-borg-voor-de-chip-stand, de racenummer-stand, de rugzakcontrole-stand, en zo nog wat stands binnen in de sporthal, de maat te meten. ‘Ah! Een groen bandje, dat is een CCC- ertje.’ Of: ‘Oei! Een rood bandje. Dat is een stoere UTMB- er. (Dat was Hagrid. Toegegeven, die ziet er ook zonder rood bandje al indrukwekkend uit).’ En: ‘Hé, die Truus heeft ook een blauw TDS bandje. Hoe denkt zij met zo’n derrière de wedstrijd uit te lopen? Kan die niet beter een groen bandje regelen?’
 
Noord-Korea
Na een uurtje Chamonix had ik het helemaal gehad. Ik overwoog ernstig om alsnog af te zien van de start. Al die mensenmassa’s, al die sportcommercie, zo’n op Noord- Korea lijkende organisatorische ordening en waterdicht ogende perfectie. Het stond allemaal wel erg ver af van de Andorreense moedereend, de wedstrijdjes met 124 deelnemers, de ultra-anarchisten uit Tennessee of andere vrolijke loperij. Dit was allemaal bloedserieus! En toch had ik ergens ook wel weer bewondering voor dit mega-fenomeen (of wellicht is ‘verwondering’ een beter woord, maar dat levert een krocht van een zin op). En een ruim half etmaal later stond ik dan toch aan de start in Courmayeur, samen met Gideon, Guillaume en 1397 andere lopers. Ik had nog nooit van mijn leven temidden van zoveel deelnemers gestaan. En besloot na het aanhoren van vreselijke pre-departure filmmuziek en een overvliegende film helicopter dat ik dat ook maar nooit meer ging doen. Het was me toch iets te gelikt allemaal.
 
Pisnicht
Na afloop van mijn wedstrijd kreeg ik dan een heus stuk finishers textiel, met daarop een UTMB logo en de tekst ‘finisher TDS’. Het textiel op zichzelf is al een drama. Een jasje zonder mouwen. Een bodywarmer, noemden we dat in de jaren tachtig. Een pisnichterig gevalletje waar ik nooit mee over straat heb durven lopen. Spuuglelijk! Maar die tekst ‘finisher TDS’ maakt het allemaal mogelijk nog dramatischer. Door met die bodywarmer rond te lopen laat je iedereen zien dat jíj in staat bent om de TDS uit te lopen. Big deal! Daar heeft toch niemand wat mee te maken? En ik vind het ook niet van collegialiteit getuigen naar die 800 deelnemers die geen recht hadden op zo’n geval, omdat ze halverwege moesten afhaken.
 
Je hoeft zo’n kledingstuk natuurlijk niet aan te trekken. Maar het feit dat ze worden uitgedeeld zegt waarschijnklijk dat veel lopers het wél belangrijk vinden om met zo’n ego-uithangbord rond te lopen. Tijdens de OSO twee jaar geleden liep een aantal mensen rond met finishers textiel van stoere tochtjes. Het lijkt een soort dress code, en het maakt het makkelijker om je eigen kudde te herkennen. Hilarisch. Wat een egolikkerij. Aan mij is het niet besteed.
 
Ik ontving dit weekend weer een nieuwsbrief van de UTMB. De organisatie zegt zich in die brief te schamen voor alle lege gel tubes en andere troep, die na afloop van de drie wedstrijden werd teruggevonden op het verschillende parcoursen. Mij en Gideon was al die zooi ook al opgevallen. De moderne trailrunner ziet in het verrichten van een grootse sportprestatie kennelijk een vrijbrief om zich een varken te gedragen. Dat was de laatste druppel. De megalomane trailfestijnen gaan uit mijn systeem!
 
Ik hoop met dit verhaaltje de pijn van Raymon wat te verzachten en het betoog van Dennis te ondersteunen. En ik hoop Raymon en Dennis snel eens te ontmoeten tijdens een lang project, waar niets moet, we geen punt verdienen en we vooral veel lol  hebben.
 
Cheers!