Grand Trail du Nord: een geasfalteerd slagveld (RR)

In het Noord-Franse Terdeghem staat de teller op 75 km. De ‘ravito Terdeghem’, ergens midden in het grensgebied tussen het Franse en het Belgische Vlaanderen, heeft postgevat in een voetbalkantine. De GTN loopt dwars door een roemrucht slagveld van de Eerste Wereldoorlog, de sfeer is (Franco) Vlaams, met pinten en mitraillettes (stokbrood met een geprakte hamburger, friet, en saus naar keuze). En oorlogsgraven. De grond is hier vruchtbaar van de lijken.
 
Binnen in de ravito is het een drukke bedoening. Het is een typisch geurend allegaartje van uitgestrekte ledematen, vochtige kledingstukken, half lege bekertjes en lopers, die wat rust proberen te pakken op een stoel. Ook dit ademt iets Eerste Wereldoorlogs uit. Alsof de mannen en een verdwaalde vrouw zich gelaten voorbereiden op een weekje loopgraven. Ik meen bij de toiletten wat mosterdgas te ruiken, maar dat zal de verbeelding zijn geweest.
 
In de sportkantine wil ik even languit liggen en ik vind onder drie aaneengesloten tafels een prima plekje in de drukte. Als ik me daar op de grond geïnstalleerd heb, knijp ik in een willekeurige kuit en vraag aan de eigenaar of hij me een fles cola kan doorgeven. De kuiteigenaar reageert verbaasd op het verzoek en vraagt me of hij medische hulp moet regelen. Ik sla het aanbod af. Ik voel me prima zo: Ik wil alleen even twee minuutjes languit liggen en daarna cola drinken.
 
Ik herstel snel en ga na de rust, de cola en nog wat soep en koffie door, de lange nacht in. Het zal een uur of tien zijn geweest. De start was bijna een halve dag eerder op zaterdag, op een lelijk strand nabij het Franse Duinkerken, bezaaid met omgewaaide betonnen bunkers, uit de Tweede Wereldoorlog, neem ik aan. In deze contreien heeft heel wat oorlogsbloed gevloeid.
 
Ik ben halfweg. Van de eerste 75 kilometers van de GTN waren er maximaal twintig onverhard. Een stuk strand en duinen, een pad van zeker vijf kilometer langs een snel stromende loopgraaf waar we tot mijn ontstentenis uiteindelijk doorheen moesten waden, en nog wat omgeploegde bietenvelden. De rest was asfalthard. En over asfalt lopend, is 75 km erg ver.
 
‘Grand Trail du Nord’ is een misleidende naam voor dit evenement. ‘Nord’ is het zeker, en ‘grand’ is het ook. Maar van trail is nauwelijks sprake. De hoogteverschillen zijn niet des trails, en de negentig kilometer asfalt op honderd vijftig km parcours zijn trailtechnisch bezien ‘niet chique’. De hoeveelheid vaak lang rechtdoor lopend asfalt maakt de onderneming een helse mentale beproeving. Als ik dit had geweten was ik hier nooit aan begonnen.
 
De meteo was perfect. Vlak voor de start op het strand was het opgehouden met regenen, na een aantal slechte dagen. Aan de start stond ik samen met Gideon en tachtig andere freaks. Een halve minuut voor het startschot kwam ook Hagrid (Wim Boydens) aangesprint vanaf de dijk. Gideon vertrok ergens van voren, maar Hagrid en ik moesten eerst even wat opwarmen achterin het peloton. We hadden natuurlijk ook even de tijd nodig om wat bij te kletsen.
 

 
Na een paar uur koersen werd wel duidelijk dat het een etmaal asfaltvreten met een modderrandje zou worden. Dat leidt natuurlijk even tot een dipje, of eigenlijk best wel een stevige dip. Je verwacht toch iets met paadjes en bossen, op een 'grand trail'.
 
Geen trail dus, maar wel heel lang, was een tussenconclusie van meerdere lopers om mij heen. Ik besloot er voor mezelf dan maar een serieuze mentale uitdaging van te maken. Bij al dat genieten bij het lopen heb ik sowieso al nooit een best gevoel. Genieten is meer iets voor na het lopen.
 
Deel twee van het parcours was vergelijkbaar met deel één. Met die aantekening dat de laatste zeventien kilometer in een rechte lijn langs een kanaal over het asfalt (het was een grand trail tenslotte…) zelfs de doorgewinterde autisten aan het twijfelen moet hebben gebracht.
 
Aan de finish stond Gideon me op te wachten. Ik had hem inmiddels via de tussentijden op de ravitos beetje bij beetje zien opklimmen in het klassement. Op de meet bleek hij een gedeelde tweede plek te hebben gescoord met een eindtijd van een kleine negentien uur. Zijn commentaar: ‘Het was zo gruwelijk saai dat ik het op tachtig kilometer maar op een lopen heb gezet.’
 
Hagrid heb ik na Terdeghem niet meer gezien. Ik weet inmiddels dat hij net onder de dertig uur binnenkwam. En ik zat er als gebruikelijk ergens tussenin. We kennen ons plekje.
 
Achteraf gezien was de GTN een méér dan boeiende belevenis. De geur van het slagveld, de ontmoetingsplek van Noord en Zuid Europa, de eindeloze desolate agrarische saaiheid, een bijzonder sympathieke low profile organisatie en een bevlogen vrijwilligersleger, met personen die tot wel veertig uur non- stop in de weer zijn geweest, en karakteristieke eeuwenoude dorpjes. En de pint met mitraillette uit de ‘friterie belge, op kosten van de organisatie, precies naast de EHBO post bij de finish. Een sfeertje om verliefd op te worden. Ik ben blij deze trip gemaakt te hebben.
 
Toch zou ik puur-natuur-trail-liefhebbers afraden om naar Lille af te reizen volgend jaar. Het is al met al toch meer iets voor underground ultra-extremisten van een bedenkelijk soort.