Verboden vrucht (OFF)

'Het stond al ruim een jaar op de planning. Mig zorgde -zoals wel vaker- voor het laatste duwtje: "Wanneer gaan we die ZAT nou eens lopen?" Ehm, woensdag 24 oktober? Hmmm, beetje kort op de GTN, weet niet of ik dan al voldoende hersteld ben, maar vooruit."

ZAT staat voor Zwolle-Arnhem-Trail, in wezen een verkeerde naam, want de route die ik heb uitgezet loopt van Wezep (bij Zwolle) naar Rheden (bij Arnhem). Het oorspronkelijke idee is inderdaad om van Zwolle naar Arnhem te koersen, maar dat levert 15 km extra puur asfalt op en daar krijg ik bultjes van. Het idee ontstaat na het uitzetten van de UHT begin 2011: Je neemt de trein naar een station en zoekt de kortste weg naar het volgende station. Een soort NS draaftocht dus. In het geval van de UHT voert die weg over de hele Utrechtse Heuvelrug. Dat smaakt naar meer en na wat turen op de kaart wordt al snel duidelijk dat er nóg een dwingende optie is: De hele Veluwe. In het voorjaar van 2011 verken ik het zuidelijke deel van de Veluwe. Een half jaar later zet ik het traject tussen Wezep en Rheden uit. Een moeizame fysieke gesteldheid maakt dat het lang op de plank blijft liggen. Tot afgelopen woensdag dus.

Mijn lief Mo meldt zich aan als taxi-chauffeuse, persoonlijk begeleider en mobiele verversingspost. Dit blijkt een onmisbare component om onze dadendrift te laten slagen. Na een onrustige nacht, twee koppen koffie en een handvol witte boterhammen in de auto, staan we om 9.30 uur op het station in Wezep. Nog even de kleding schikken, de juiste sokken onderbinden, de veters aantrekken en dan kunnen we van start. De opdracht is simpel: Volg de blauwe lijn op de gps.

Hoe stel je je in op ruim 65 kilometer draven? Voor Mig lijkt het zo langzamerhand een routinekwestie, voor mij is het een nieuwe mijlpaal. Ik zie er niet tegenop, maar ik denk wel dat ik het zwaar ga krijgen. Ach wat. Draven! Rustig aan, dat wel, want we hebben nog even voor de boeg.  Nauwelijks asfalt in de aanloop, want na een paar honderd meter lopen we al vol in het bos. Het is weer even wennen op nieuwe gronden. Hoe zijn hier de bomen gegroepeerd, wat is de functie van prikkeldraad en wat verteld ons de kleur van het mos. Dat leidt direct al tot een lichte desoriëntatie, maar het lukt ons toch met niet al te veel moeite om de snelweg te overkruisen. Het hobbelt wat door het bos. De paden die ik op de kaart dacht te vinden zijn in de voortvarendheid van de hedendaagse bosontwerper uit de realiteit gewist. Men dwingt ons voortdurend om langs een als fietspad voorbestemde betonnen rand te draven. Met het lijf vol natuureigen hormonen laten we dat ons natuurlijk niet opdringen. Daar waar de blauwe lijn staat was ooit een pad en het feit dat hier een onverlaat van een bosbeheerder het nodig heeft gevonden om een houtwal op te werpen kan ons niet stoppen. Het is de kiem van een hele reeks burgerlijke ongehoorzaamheden die we vandaag zullen plegen.

Na een uurtje draven zijn we wel op temperatuur. Mig wil iets harder dan mij lief is, maar het lukt me om mijn eigen tempo vast te houden. Ik vermoed dat het voor hem wat minder comfortabel is: Draven, omkijken, wachten. Als ik harder ga, weet ik zeker dat ik halverwege opgebrand ben, dus hobbel ik op gepaste afstand achteraan. Het bos maakt plaats voor en eerste heideveld.

Licht, lucht en ruimte, lekker! Na een uurtje door het bos is het altijd fijn om weer even wat uitzicht te kunnen genieten. Het is een kort geluk. Al snel duiken we het bos weer in. Een lange kaarsrechte lijn volgt. Ook hier door de woudontwerpers weer regelmatig onderbroken met stapels dood hout en begroeiing. De paden op alle mogelijke internetkaarten zijn in het echt niet meer duidelijk terug te vinden. Dit verhoogt de feestvreugde, want het voegt een licht verboden tint toe aan onze dwaaltocht. Vrij wandelen op wegen en paden, maar wanneer houdt het pad op pad te zijn is de filosofische wending die we hieraan geven. Zo stoempen we voort over knobbelige bosgronden en brede beukenlanen tot we ons na een uur of twee weer in bewoonde wereld begeven. We worden getrakteerd op een paar kilometer asfalt en aan het eind daarvan staat Mo met een wagen vol vast en vloeibaar voedsel. In korte tijd werken we warme chocolademelk, krentenbollen, banaan en een half pak tucjes naar binnen. Ik giet voor de grap een halve beker chocolademelk over mijn broek en Mig vult zijn bidon met cola die hij vervolgens in zijn gezicht laat spuiten. De toon is gezet. Mo heeft een ondankbare taak: Wachten wachten wachten en dan beloond worden met een ontmoeting van luttele minuten. 

Verder gaat het weer. Kilometers lange rechte bospaden door uiterst aangenaam landschap. Ergens in deze tweede etappe betreden we Koninklijke grond. We hebben niet het juiste moment gekozen, want van half september tot half december is het niet de bedoeling dat hier exemplaren van de menselijke soort rondlopen. Gelukkig lopen wij in een rechte lijn en begint de menselijkheid al een beetje uit onze lichamen weg te vloeien. Geen andere hominiden te bekennen. Er heerst een serene rust hier. Sneller dan verwacht dringt de beschaving zich opnieuw op in de vorm van een brede strook asfalt. Even verder vinden we hotel-restaurant Hoog Soeren op ons pad. Tijd voor soep en thee en appeltaart en tucjes en krentenbollen. Mig maakt van de gelegenheid gebruik om zijn spieren even rust te gunnen door zich uit te strekken op de vloer van het hotel-restaurant. De serveerster kijkt wat geamuseerd, maar reageert verder alsof hier dagelijks mensen zo op de vloer liggen. De twee wielrenners op leeftijd laten merken dat dit toch wat ongebruikelijk is. Dat is voor Mig genoeg erkenning. Met voldoening stort hij zich op de bestelling.

Lekker zo'n uitgebreide lunchpauze. We vergeten bijna dat we mannen met een missie zijn. Oh ja en we zijn over de helft en dit is de eerste keer dat ik meer dan 50 km ga afleggen. Alle vorige pogingen zijn jammerlijk mislukt door opvliegers of spierverrekking. Ik moet me nu dus ernstig zorgen gaan maken. We doen de pinguïn-loop. Dat is als alle spieren in je lijf op slot staan en je er voorzichtig weer wat bloed doorheen wil jagen. Een beetje van het ene been op het andere totdat het soepel genoeg is om weer een beetje op lopen te gaan lijken. Als we de kroondomeinen weer betreden worden we gewezen op het feit dat er explosieven uit WOII worden geruimd. We mogen iets niet, maar zijn inmiddels te verdwaasd om het te begrijpen. Ook staat de afzetting niet op het pad, waaruit we opmaken dat we er langs mogen. Een kilometer verder komen we daadwerkelijk langs een terrein waar explosieven worden opgegraven. Het lijkt ineens niet meer zo logisch dat we hier langs draven. We kijken weg van de mannen die aan het werk zijn, want als wij ze niet zien, kunnen ze ons ook niet zien.

Inmiddels doet alles in het onderlichaam pijn. Daar was ik al voor gewaarschuwd en het is dan ook geen reden om nu te gaan piepen. We zijn pas halverwege en het beste moet nog komen. Voort dus. We kruisen een spoorlijn, een snelweg, de weg waarover ik als jongetje naar school fietste en de camping waar ik vroeger kranten rondbracht. Dan passeren we een bordje: geen toegang, ecoduct. 

De enige bewust verboden actie die ik gepland had is het kruisen van het ecoduct. Plaatsen waar geen mens zich mag begeven oefenen altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij uit. Één keer een ecoduct over moet kunnen. Het pad er naartoe eindigt in niets. De snelweg raast voor ons langs. Links van ons is een open plek: Het ecoduct. Licht euforisch staan we op de natuurstrook boven de snelweg. Twee camera's maken opnames van ons. Zwaailichten en sirenes blijven uit, die kunnen wel onderlangs, maar niet er overheen. We moeten door. Mo wacht op ons.

Laatste stop. Kopje noedelsoep, dadels, banaan, rozijnen, tucjes. Even liggen.  We naderen de Veluwezoom. Een fraai panorama ontvouwt zich in de avondschemer. Draven wordt steeds vaker afgewisseld met wandelen. Het onderstel is stijf. Het hoofd verlangt naar het einde. Nog een uur, anderhalf? Een boerderijhond blaft ons terug het bos in. De hoofdlamp moet op. De zoveelste overtreding: "tussen zonsopgang en zonsondergang". De blauwe lijn voert over een steile afdaling. Dan volgt twee kilometer mul zand. Mig vloekt. Zijn nummer één van onbegaanbare paden is mul zand. Het duurt een tijdje voor ik het herken maar dan wordt me duidelijk dat we er bijna zijn. Alles doet pijn, maar ik voel het niet meer. Draven! Nog een kilometer of twee. Het mulle zand gaat over in begaanbaar terrein. Lichtjes in de wei. Vijftig paar schapenogen reflecteren het licht van onze hoofdlampen. Nog een paar honderd meter en het is volbracht.  Wezep-Rheden, 69 km! We dopen onze route:'Verboden Vrucht'.

De blonde in Het Wapen van Rheden smaakt voortreffelijk. De waardin komt bij de tweede pint aan onze tafel staan, nieuwsgierig naar dit sterk ruikend volk in haar uitspanning. Of we gefietst hebben. Nee gelopen… vanaf Zwolle…Haar mond valt open: "Bejje niegoed ofzo?"  Ze haalt haar schouders op, maakt een draai en neemt opnieuw haar plek in achter de toog.'