MudSweatTrails - Het platform van en voor trailrunners in de Benelux

Het platform voor Nederlandstalige trailrunners met actueel nieuws, know-how, reviews, trail events en de meest complete trailkalender

MudSweatTrails op InstagramVolg MudSweatTrails via TwitterMudSweatTrails op FaceBooke-mail MudSweatTrailsdoorzoek mudsweattrails.nl

Dutch Runners - partner van MudSweatTrails

In the Spotlight


​Injinji Run midweigt mini crew

 

 

Sponsors

Retezat Trail Race: stoere verhalen uit Roemenië

Twee jaar terug begeleide ik Radu naar de Venloop, hij was met Marius Ionescu mee voor een weekendje hardlopen in Nederland. Eigenlijk hebben we het toen enkel over trailrunning gehad. Radu heeft zich intussen ontwikkeld tot succesvol trailrunner en organisator van verschillende trails door Roemenie.

Op een dag tagde Radu me bij een Facebook post van de Retezat Trail Race (RTR). Ik begon te rekenen: een maand voor de Eigertrail en ik kan wel wat bergervaring gebruiken. Ongeveer de helft van het aantal kilometers en tweederde hoogtemeters, het klonk als een goed idee. En zo geschiedde mijn inschrijving.

 Wat volgt zal ongetwijfeld klinken als een stoer verhaal. Want er iets anders van maken zou gebaseerd zijn op onwaarheden. RTR is immers een stoer verhaal dat jaarlijks plaatsvind in een klein dorpje in de Karpaten en wordt georganiseerd door de warme trailcommunity van Roemenie.

Terwijl ik wacht tot mijn tas op de bagageband verschijnt bel ik Radu: 'Ik kan je niet zelf komen halen maar een taxi wacht op je buiten het vliegveld. De chauffeur is een vriend van me en zal zaterdag ook meelopen.' De chauffeur blijkt weinig spraakzaam maar niet onaardig, maar goed ook want later zou hij mijn tentgenoot te worden.

 's-Avonds eten we ergens, praten wat en lopen terug naar huis. Alwaar ik door zijn moeder en zusje een bord schnitzels en pilaf met Heineken bier voorgeschoteld krijg terwijl we Uruguay – Engeland kijken. En terwijl het doorregen val ik op de bank in slaap.

 's-Ochtends staan we vroeg op, eten wat en vertrekken bijtijds. We moeten zes uur rijden en daarbij zijn er wegwerkzaamheden in het dal waar we doorheen moeten. Hierdoor is de weg slechts twee uur  geopend. We ontmoeten de medereizigers, duidelijk te herkennen aan de  sportieve uitstraling van een trailrunner. Opgelucht ben ik over ons vervoermiddel, een nieuwe stationwagon leasebak. Blij dat een vooroordeel onbevestigd is gebleven beginnen we aan de reis, die ik grotendeels slapend doorbreng.

De laatste uren naar Cheille Butii, waar de RTR plaatsvind, gaat door een dal met door leegloop getergde mijnstadjes. Deze zijn gebouwd onder het gezag van Ceaușescu en geven door een combinatie van slechte bouw en totaal gebrek aan onderhoud een troosteloze indruk. Sinds de mijnbouw in het Juilui-dal werd gestaakt wonen er enkel pensionarissen en zij die er van leven. Ondertussen neemt de natuur langzaam bezit van het verlaten industrieel erfgoed. Daarmee komt er plaats voor nieuwe industrie: die van het (adventure) toerisme.

 Na een paar uur over de smalle slechte wegen, met hier en daar een situatie die je kent van Zuid Amerikaanse bergwegen, komen we aan bij het bergpension Cheille Butii. Deze plek zal een weekend het kloppend hart zijn van trailend Roemenie.

Tenten worden opgezet, handen geschud, praatjes gemaakt en pasta gegeten. Omdat ik er niet veel van versta besluit ik de laatste kilometer van het parcours te verkennen. Dat gaat door het bos, heeft ruim 250 negatieve hoogtemeters en bevestigde mijn grootste angst voor de volgende dag: de afdaling vanaf het hoogste punt (2421m) naar de finish (861m) in 10km. Voordat ik mijn tent opzoek luister ik nog even naar briefing van de organisatie. Vertaald door Rob, de Roemeens sprekende Amerikaan, tevens mijn enige medebuitenlander. Het heeft de laatste twee weken geregend en de hele avond blijft het buiig. Er wordt gewaarschuwd voor extra gladheid, mist en regen op de top van de berg. Daarop besluit ik mijn Eigertrail pakketje in te pakken en mijn Speedcrossjes klaar te zetten. Kan ik nog een nacht nadenken of ik ze echt nodig heb.

Die nacht moet ik eruit gezien hebben als een roosje, want zo voelde ik me. Om half acht werd er aan de tent gerammeld en kwam Radu's hoofd naar binnen.

'What are you still doing in bed?!'

 Daarop schoot ik mijn wedstrijd outfit aan en kroop de tent uit. De lucht was aan het openbreken en de zon scheen, zo nu en dan onderbroken door een wolkje. Anderhalf uur was genoeg tijd om wakker te worden met koffie en een scheutje wifi. Daarna slenterde ik een wat rond en vond Rob die voor de gelegenheid zijn fietsshirt met ster en American Eagle had aangetrokken. Hij was ook net wakker en we besproken de komende race, materiaal en gedane ervaring. Halverwege het gesprek besloot ik dat het te warm was voor een slecht weer outfit, Rob was het ermee eens. Ik ontdeed me van mijn thermoshirt en wisselde mijn Eigeruitrusting in voor een klein rugzakje met groot watterreservoir en een windjack. Toen Radu me in mijn korte broek en mouwen zag zei hij me, dat een lange broek verplicht was vanwege het weer. Misschien onderschatte hij mijn inschattingsvermogen en rade me voor de zekerheid aan warm te kleden. Ik zei hem dat die in mijn rugzak zat,  gokkende dat daar niet op gecontroleerd zou worden, ik gokte goed. Ook de Speedcrossjes bleven thuis en omhulden de Kinvara TR's mijn voeten. Minder comfortabel maar voor de korte technische afstand heb ik liever deze vederlichte neongele racepata's waarmee ik mijn passen messcherp kan neerzetten. Daarbij stonden ze ook veel beter bij het gele logo op mijn t-shirt.

 Zo verschenen we aan de start. Nog een paar laatste foto's en doen we nog een rondje beloftes: Radu gaat voor onder de vier uur, Rob vind dat ook een goed idee en ik houd het erop zo dicht mogelijk bij de vier uur uit te komen. Juist als Rob verteld dat er voor de start meestal wordt afgeteld klinkt het startschot. Gopro aan en de pas erin.

De eerste kilometer gaat hard, zoals voorspeld door Radu, half over onverhard pad en de andere helft over asfalt. Bewust temperde ik mijn snelheid, mezelf kapot lopen door een te snelle start had ik al gedaan in Gulpen en behoefde geen herhaling. Al snel draaiden we van de weg af een weide op.

“Kaj! Do you hear that?!”, riep Rob van achter me.

“What?!”

“The mountains!”

“What 'the mountains'?!“

“The mountains are calling us!”

“Hell yeah!”, was het meest toepasselijke dat me te binnen schoot. Ik heb altijd meer tijd nodig om in te gaan op serieuze zaken. “Gas erop”, dacht ik.

De weide ging over in een breed modderig pad welke snel steiler werd tot bijna standje muur. Het besluit niet te rennen, de stokken erbij te pakken en mijn hartslag geleidelijk te laten wennen aan het ritme van de komende uren, was snel genomen.

Het brede pad kwam uit bij een weide met de eerste drankpost, die eerste vijf kilometer was er snel doorheen. We konden een paar meter rustig joggen maar snel stegen we verder. Nu over glibberige single tracks door het bos. Dit ging onverminderd over in weide die opdook toen de boomgrens zich aandiende. Stijgen was het devies, totdat we na ruim zeven kilometer bijna duizend hoogtemeters verder waren en we eindelijk een paar kilometer over een met gras begroeide bergrug galoppeerden. Hier viel het me op dat vanaf het bos, we niet meer over paden liepen en ieder zijn eigen weg zocht van lintje naar lintje.

Na een kilometer of twee ging de met gras begroeide bergrug over in een rotsachtige graat waarmee een gedeelte van klimmen en traverseren aanbrak. Dit maakte hardlopen opnieuw onmogelijk. Was het niet door een bijna loodrechte klim dan was het wel, om bij het volgende lintje te komen, een vrijwel loodrechte rotswand die getraverseerd diende te worden. Ook hier geen paden, wat mij er aanvankelijk niet van weerhield behoorlijk de pas er in te houden.

 Doch toen ik eens weggleed en in een mum van tijd -gelukkig slechts- een meter lager lag besefte ik dat de volgende vijftig meter ook dicht bij zijn. Reality check! Nee, de routine van het zeventienjarige wonderkind, Clinciu Catalin, dat voor me uit huppelt mis ik als lompe boer uit de klei. Ook al loop ik van kinds af door de Alpen en heb ik een diepgegronde passie voor alles wat hoog boven de aarde uittorent overgehouden, voor routine is meer nodig. Wat niet is kan nog komen, maar voor nu een tikkie terug en een dubbele portie focus op waar ik mijn voeten plaats.

 Gelukkig kan ik wel vertrouwen op domme kracht en haal hem weer bij voor de eerste bergtop. Maar,  what goes up must go down, het afdalen gaat volgens hetzelfde recept als de weg naar boven. Steil, grote passen naar beneden en kleine stapjes om je voeten op te zetten. Dat maakt Cliniu niks uit, die dwarrelt behendig de helling af. Ik daarentegen weeg zo'n dertig kilo meer en heb benen die perfect zijn ingespeeld op de stuwwallen en heuvelruggen met boomwortels maar die ervaring blijkt hier totaal zinloos. Het duurt dan ook even voordat mijn benen geleveled waren met de ondergrond. Maar voordat ik beneden was, had ik het door. Het zou te ver gaan te stellen dat ik spelenderwijs naar beneden flaneerde, maar de term 'redelijk soepel' was zeker op zijn plaats. Desondanks was de anderhalve kilometer vals plat singletrack door de bossen een welkome afwisseling. Het was een soort N70, geüpgrade met extra boomwortels, keien en rotsen. Even flink vaart maken en spelen totdat een volgende weide leidde naar Cabana Buta (+/-1550m), de ravito halverwege.

Dit is de plek waar de 22km lopers zich afsplitsen en hun afdaling naar het dal beginnen. Ik integendeel, vul mijn maag nog eens met bananen, cake, gels en limonade en stuif met een rotvaart het pad naar boven op. Vanaf nu begint de klim naar Muntii Custera (2421m) en mijn verstand zegt dat ik deze sprint nooit kan volhouden. Dit wordt vijf minuten later ook empirisch bevestigd door de driehonderd meter hoge graswand die voor me staat. Maar tot mijn verrassing maakt deze weinig indruk op me. In de afgelopen uren heb een dermate goede relatie gekregen met mijn stokken (mede dankzij Dunkies stokken stoomcursus) dat ik met een gedegen pas de helling op ram. Enkele verbaasde Roemenen achter me latend. Als er een vraagt waar ik vandaan kom, kan ik het niet laten met een grijns te antwoorden: “Netherlands, sealevel, zero meters”.

 Na de helling neemt het stijgingspercentage iets af waardoor de passen en snelheid iets groter worden, maar rennen is nog ondenkbaar. Het wordt mistig, begint te hagelen en het wordt tijd om mijn windjack uit de rugzak te trekken. Top na top doemt op maar Custera lijkt altijd de volgende te zijn. Na de tweede of derde klim over losliggende keien zie ik de Roemeense vlag verschijnen. Boven zitten een stel vrijwilligers die me een half bekertje Red Bull en een bekertje water geven. Vanwege het slechte weer hebben ze niet meer naar boven kunnen krijgen, daar moeten we het dus mee doen.

Wat we ermee moeten doen is een kleine 1600m dalen in de tien kilometer tot de finish. Waarvan we de eerst 1200 negative hoogtemeters ons in de volgende vijf kilometer om de oren zullen vliegen. De eerste tweehonderd zijn nog goed te doen, over met rotsen gevuld terrein met een enkel sneeuwveld, goed voor een paar meter wintersportplezier. Nog een klein hobbeltje, nawee van de beklommen bergtop, en nog wat rotsachtig terrein die vergeleken met wat komen zou, aanvoelt als een roltrap. Fijn dus.

Want een paar honderd meter later was het over met de pret. De wolken trokken op en voor me uitgestrekt lag een drie kilometer lange grashelling die een kleine duizend meter de diepte in duikt. Zoals te verwachten was het geen glad tapijtje maar knollen en gras tot de knie. Dus geen grip, geen zicht op waar je je voeten neerzette en natuurlijk ook geen pad. De beste manier om beneden te komen was verstand op nul en vloeken, veel vloeken. Toen eindelijk bomen in zicht kwamen die de route over een bospad verder leiden, wilde ik op mijn knieën de hemel bedanken. Echter zouden mijn quadriceps hier niet van gediend zijn en aangezien het nergens toe zou leiden besloot ik gewoon te genieten van het bospad. Deze ging over in een breed karrenspoor met een laatste ravito waar ik nog even een complete maaltijd wegwerkte. Om weer verder te gaan richting de finish. Mijn voeten voelden inmiddels als mals geslagen biefstukken en de het laatste stukje laf klimmen moest ik zodoende afwisselend joggen en wandelen. Toen het pad weer uitvlakte zette ik met alle tegenzin weer een looppas in.

Toen de boog van de laatste kilometer in zicht kwam kreeg ik weer wat kracht. Dit herkende ik van mijn verkenning van gisteren en wist dat het nu een kwestie was van 250m dalen over een mooi steil bospad. Stukje glibberen door de modder en een eindsprint over vals plat vlak asfalt, voor een mooie finishfoto. 4:45:06, ruim binnen de 5 uur. Wel ruim anderhalf uur na Ionut Zinca die het rondje in 3:07 wist te volbrengen. Maar van de nummer twee van de Skyrunning Series 2013 (iets meer dan een minuut achter Kilian Jornet) kan ik het hebben.

Snel had ik mijn grijns hervonden, binnen vijf uur gefinished en zoveel had ik toch niet afgezien? Die grijns werd nog breder toen ik Radu vond, die vol ongeloof uitriep: “you're an animal!”. Want van de mensen met wie we hier naartoe waren gereden, was ik degene zonder enige bergrace-ervaring, die toerist uit Nederland. Maar was -na Radu- de eerste finisher.

Douches waren er niet, ja, een koude buitendouche. Dus deed de rest van de dag niks meer, gooide er een biertje in en we aten wat in het restaurant. 's-Avonds was er kampvuur die zorgde voor de broodnodige warmte in alle afgepeigerde lichamen. In een grote kring met een gitaar en verjaardagsliedjes. Moe als ik was zocht ik bijtijds mijn tent op. Want de volgende dag zouden we weer vroeg vertrekken, met de auto door smalle slechte bergweggetjes, richting Bucharest.

Alles bij elkaar is Retezat Trail Race een geweldige ervaring. Behalve een race is het ook een weekendje weg. 28Km lijkt kort maar door de hoeveelheid hoogtemeters en het zeer technische parcours ligt de grens van de top vijftig bijna exact op de vijf uur. Hetgeen deze race toch een hele dagbesteding maakt. Is deze race het waard om te gaan? Ja, mits je het goed organiseerd. Het is niet bepaalt makkelijk te bereiken maar eenmaal daar, zit je in het warm nest der Roemeense trailers en kun je je laven aan een achtbaan van een trail, met een hoop loopings. 


Website Retezat Trailrace

Berichttype: 

Reacties

We nodigen je uit je reactie te posten of vraag te stellen. Op die manier kunnen we als community elkaar inspireren en van elkaar leren. De redactie heeft het recht kwetsende of zuiver commercieel geladen boodschappen van het forum te verwijderen.

Leuk verhaal! En goed gedaan!

Mijn 40km en 2200 hoogtemeters tijdens Trail des Ecrins lijken bijna een eitje ;-)

Coole naam voor een trail. laugh

Sponsors

 

site: IanusWeb