Trail ça Flémalle, oui ça fait mal!

Trail ça Flémalle, oui ça fait mal!

Zaterdag 6 augustus 2011 – gisteren is loopmaatje Bas Koenders naar België afgezakt omdat hij de Trail ça Flémalle wil lopen. En wat doe je als goede vriend, naast het drinken van Belgisch bier de avond ervoor? Ook meelopen natuurlijk! En zo stond ik ineens aan de start van deze trail. 30 km, 1250 hoogtemeters, staat er op de website. Ik laat me verrassen. 

Bescheiden start

Bij de start treffen we Max Bemelmans. Het core team 2011 van Mudsweattrails is dus goed vertegenwoordigd. Er is een internationaal deelnemersveld, we praten Engels, Frans, Nederlands en ik hoor alle soorten Vlaams om me heen. Koen Neven zal ook starten.

Zoals bij veel trails gaat de start langzaam, bijna aarzelend, alsof iedereen elkaar heel beleefd voor wil laten gaan. 'Ga maar voor, ik raap u wel op bij kilometer 20 als u kapot bent' lijken de ervaren lopers te zeggen met de ontspannen eerste kilometer.

Ik rol in mijn eigen tempo (altijd snel startend) vooraan mee. Rugzakje mee zoals de organisatie verplicht stelt. Het lijkt een beetje overdreven, het parcours slingert rondom Flémalle en je bent nooit ver van de bewoonde wereld. Het is bewolkt , windstil en warm. Drukkend benauwd om te lopen. Ik zweet onmiddellijk na de start en ben blij met de bidon drinken in mijn rugzak. 

Flémalle ligt aan de Maas, vlak bij Luik. De geschiedenis laat zich lezen in het landschap: steengroeves, terrils, industriegebouwen. En het prachtige kasteel van Aigremont, dat   met indrukwekkende rode stenen muren hoog boven de Maas uitkijkt en de boel in de gaten houdt. We komen een aantal keren langs dit kasteel en één keer lopen we zelfs over de 'cour'. Het rechte grindpad door de strakke Franse tuin contrasteert eventjes met de rest van het parcours. We zijn lopers van adel van korte duur. Want voortdurend slingeren we door het hellingbos. Het parcours gaat omlaag, omhoog, omlaag, meer dan 50 keer in die 30 km. Steeds korte hellinkjes, maar best wel steil. Regelmatig blokkeert mijn lichaam, omdat ik vergeten ben mijn verstand thuis te laten.'Neeee, hier ga je niet naar beneden!' zegt dat verstand. Om na een aarzeling toch schuifelend, soms met behulp van een liaan of boomtak, naar beneden te gaan. Desnoods op de billen 'Stomme kaaskop, je blijft een stomme Hollander' zegt de impulsieve trailloper in mij tegen mijn verstand. Tsja, trailen lijkt een schizofrene bezigheid met al die stemmetjes in je hoofd.

Bonuskilometers

Bij 10 km is een ravito met water en eten. Ik stop om even goed bij te tanken en zie een loper van ver terug komen om een bekertje, dat een andere loper heeft laten vallen, in de vuilniszak te gooien. Wat een milieubewustzijn, daar word ik blij van! Het parcours is uitgezet met pijlen van kalk op de grond, met rood-witte linten in de bomen en met gele bordjes met een rode pijl. Zeer nauwkeurig en duidelijk allemaal. Toch twijfel ik soms of ik wel goed zit, omdat we door terrein gaan waar normaal geen mens zich lijkt te begeven. Ik loop alleen, maar na de ravito zit ik in een groepje met 2 mannen. We volgen de pijlen en zitten ineens op een afdaling tussen andere lopers, die veel langzamer lopen. 'We zitten verkeerd, hier waren we al eens' roep ik. Maar de mannen ontkennen dit. Of ze verstaan mijn rare Frans gewoon niet. Twee kilometer later geven ze me gelijk. We lopen dan maar door, om opnieuw langs de fotografen te komen die bij kilometer 11 alle lopers fotograferen. Met een big smile natuurlijk. Dat was een toegift van 2 of 3 kilometer. Bonuskilometers, dat is het lot van de trail-loper.

Trompeuse grandiose

Nu loop ik midden in de grote massa. Ik ga lopers inhalen, veel lopers. Niet gemakkelijk op de kleine tracks en trails. 'Vous avez tromper?' Is het verbaasde commentaar van velen die ik inhaal. 'Ouioui, je suis la trompeuse grandiose', verzin ik ter plekke. Het klinkt als een circusact. Eigenlijk baal ik er helemaal niet van. Ik loop hier toch al zonder voorbereiding of doel, maar het inhalen geeft me een focus.

Er komt wat wind, de lucht trekt open en we lopen een aantal kilometers bovenop het plateau. Door graanvelden, over graspaden, met zicht op de andere kant van de Maas en de dorpjes, wordt het parcours een tijdje wat milder. Golvend door het open land leeft de kaaskop in mij helemaal op en ik zet als een diesel op mijn hoge basissnelheid de tocht voort. Bij kilometer 17 kom ik Bart de Bergé tegen die wandelt. Ik heb hem nooit eerder gezien, maar herken onmiddellijk dat hij een goede loper is die problemen heeft. Achteraf hoor ik dat hij hier verleden jaar heeft gewonnen. Ik stop even om hem drinken te geven uit mijn rugzak en hij vertelt dat hij pijn heeft. Als ik verder loop en een fijne afdaling in ga, zet ook Bart zijn tocht voort en we lopen een tijdje in de buurt van elkaar. Helaas heeft Bart veel pijn in zijn linkerbeen en stapt hij een aantal kilometers later uit de wedstrijd. Ik merk dat niet omdat het parcours een dorp in rolt over asfalt, zo steil naar beneden, oef dat doet pijn aan de benen en eist al mijn concentratie op. Daarna gaat het een straat verder net zo steil weer omhoog. Wat een sadistisch parcours! Ik blijf lopers inhalen, het gaat nog altijd relaxed. Er volgt weer een stuk door het bos en door velden, waar we het kenmerkende flatgebouw van de start zien liggen. Maar er volgen nog 5 kilometers en die zouden volgens de organisatie het zwaarste zijn.

Planken en touwen

Het zwaartse is dit misschien niet, maar technisch uitdagend zijn die laatste kilometers wel. Een modderig dalletje waar het over planken en vlonders een piece of cake is, wordt gevolgd door gemene klimmetjes die zo steil zijn dat er touwen hangen om je aan naar boven te trekken. Moet ik nu ook nog mijn spierballen gebruiken? Ja! Er komt een afdaling die is afgezekerd met touwen. Ik hang als een koorddanser aan die touwen, toch nog een circusact voor La Trompeuse. Ik ervaar dat je op die muur eigenlijk best wel zonder touwen naar beneden kan. Eindelijk verliest het verstand en het laatste stuk stort ik met de handen los naar beneden. Jiehaaaa!

De laatste kilometer is dezelfde als de eerste, herken ik, en ik zet nog een eindsprintje in. In 3 uur en nog wat finish ik fris en tevreden. Er is sportdrank en fruitsalade, heerlijk. Tijdens het douchen probeer ik mijn Frans op te vijzelen en ik denk uit het gesprek te begrijpen dat ik tweede vrouw ben. Na afloop drinken Bas, Max en ik nog een Tongerlo en we scoren een heerlijke warme wafel.

We hebben ook alledrie in de prijzen gelopen en met drie korfjes vol streekproducten keren we naar huis. Le  Trail ça Flémalle, oui ça fait mal! Maar is het niet een beetje pijn, goed gedoseerd met flink wat passie voor lopen en gedeeld met kameraden, dat de mooiste herinneringen in je geheugen schrijft? Het was een mooie ervaring en geeft vertrouwen voor volgende week. Monschau Marathon, here I come!

Door: Lara Klaassen, proud member of MudSweatTrails core team 2011

Uitslagen en foto's binnenkort op http://www.trail.funathle.be/

Lees ook het verslag van Max Bemelmans