Andorra XXL: Ultra Mític, Ronda dels Cims

 
Ik tel af. Een kleine week te gaan nog. Voor me ligt een hoge berg van een kleine tienduizend meter hoog, ruim duizend meter hoger dan de Mount Everest, ergens midden in de Pyreneeën. Ik voel een spoor van nietigheid. De meteo voorspelt Spaans zomerweer. Warm, ondanks de hoogte. De start van mijn mini-rondje (toch nog 112 km)  Andorra is gepland op vrijdagavond om elf uur. Tijdens de nachtelijke start zal het verkwikkend koel zijn. Hetzelfde geldt voor de uren van de tweede nacht, waardoorheen de Andorrenen me zullen voeren.
 
Eind mei liep ik nog rond in de Oost-Belgische Hoge Venen onder vergelijkbare omstandigheden, ver en heet, hoewel er toen maar half zoveel hoogtemeters op het menu stonden, bij een afstand van ruim honderd kilometer. Ik blijf dit soort afstanden met een gezond angst en beven benaderen, hoewel ik er in Andorra twee keer zo lang over mag en zal doen, als in België.
 
Er zijn twee strategieën voor de laaglander die zich voorneemt enigerlei inspanning te bedrijven boven de 2500 meter. Of hij acclimatiseert ten minste vijf dagen boven de 1500 meter, of hij gaat voor de ‘hit and run’: Meteen vanaf zeeniveau aan de start verschijnen. De meeste lopers zullen een combi maken, uit praktische overwegingen. Ach, de meeste lopers in Andorra komen eigenlijk helemaal niet uit de Lage Landen, hoewel de Belgische Coureurs Celestes er goed vertegenwoordigd zijn. Maar de Celestes gaan voor een groot deel voor het maxi-rondje, Andorra XXL, zeg maar. Die gladiatorenronde (170 km) is me een stapje of wat teveel van het goede.
 
Er zijn meerdere theorieën over het recupereren van lange afstand-sloperijen(!). Twee jaar geleden was ik nog erg onder de indruk van een oudere loper die me bezwoer dat je maximaal één marathon - of nou ja, allez! twee dan - kon lopen in twaalf maanden, op straffe van vreselijk blessureleed en een vroegtijdige dood. Aan de andere kant hanteert een loper als P’tit Yeti een strategie die hij zelf een ‘mitraillette-aanpak’ noemt. ‘Veel schieten, veel ernaast, maar af en toe goed raak.’ De deelnamelijst van deze loper met een indrukwekkende staat van dienst is dan ook bijna een totaaloverzicht van alle ultratrails op deze planeet. Mijn strategie ligt daar tussenin.
 
Ik bestudeer het ‘roadbook’ van de Ultra Mític en probeer me voor te stellen hoe de tweede nacht zal zijn. Een volle maan, een leeg hoofd, een vermoeid lijf en een na veertig uur zonder slaap bijna afgestorven geest. Wat is dat lopen toch plezant. Wellicht een idee om na een etmaal lopen even een uurtje te gaan liggen en dan mijn vermoeide stelten te strekken. Of ik onderweg kort zal kunnen slapen weet ik niet, misschien is even liggen wel voldoende, maar misschien ook vreet de korte rustactie opeens zomaar drie uur uit mijn schema…. Belangrijk zal het zijn de wegtikkende tijd goed in de gaten te houden. Om vier uur in de namiddag van zondag gaat de arrivée immers op slot.
 
Het is een paar jaar geleden dat ik twee nachten achter elkaar niet of nauwelijks heb geslapen. Drie jaar geleden werd ik met hoge koorts opgenomen in het ziekenhuis. Tijdens de twee nachten in het ziekenhuis kon ik de slaap niet vatten, uit angst dat een nachtzuster die stage liep per ongeluk het verkeerde medicijn in mijn infuus zou gieten. Ze zag er niet zo intelligent uit en sprak met een stevig Haags accent,  ik vertrouwde dat niet… 48 Uur zonder slaap in een ziekenhuisbed overleef ik dus wel, maar of ik zo lang op weet te blijven zónder  doodsangsten voor nachtzusters weet ik niet. De tijd zal het leren.
 
Ik doe op vrijdag een laatste ‘denivellé’- training. Geen idee of daar een net Nederlands woord voor bestaat. Meestal warm ik wat op en dan race ik vijf keer achter elkaar het heuveltje achter ons terrein naar boven. Dat is goed voor vijf keer honderd meter stijgen, en dalen natuurlijk. In maart lukte het me na een winter trainen om daadwerkelijk vijf keer rennend boven te komen. Vooral met de laatste steile meters had ik veel moeite. Zes weken geleden heb ik een nieuw hellinkje gevonden. Langer, steiler en met veel losliggende keien. Wreed loopwerk. Het was iedere keer best een veldslag om mijn ronde af te werken, fysiek en ook mentaal. Vandaag houd ik het op het ‘oude klimrondje’ achter het huis, met het idee om niet te moeilijk te gaan doen, zo vlak voor Andorra. Tot mijn verbazing loop ik vijf keer soepeltjes naar boven, en heb ik zelfs kracht over om de laatste klimmeters wat tempo te maken. Nou ja, tempo..., maar het geeft me toch wat vertrouwen. Zo’n half jaartje wekelijks wat hoogtemeters ‘pakken’ heeft die ouwe botten dan toch goed gedaan.
 
Gideon stelde voor om in Andorra te proberen gelijktijdig rond het zondagontbijt te finishen. Een mooi streven. Hij loopt tegen die tijd 15 uur vóór op mij. Gideon start net als de Celestes in het koningsnummer, op vrijdag in de ochtend. Een gezamenlijk zondagontbijt zou betekenen dat we beiden de finish halen in eindtijden van 30-35 uur in mijn geval en 45-50 uur voor Gideon. Ik verkneukel me nu al over dat ontbijt, al kan ik me voorstellen dat ik naast koffie in eerste instantie niet heel veel naar binnen zal krijgen…
 
http://www.andorraultratrail.com