Ultradraille op weg naar de UTMB (RR)

Het was woensdagnamiddag toen we vertrokken richting Saint-Mathieu-de-Tréviers in de Languedoc in Frankrijk, op slechts een 10-tal kilometer van Montpellier aan de Middellandse Zee. De zaterdag stond er namelijk de Ultradraille op het programma. Dat is een ultratrailrun van 120km met 6000D+, wat direct ook de eerstd 4 punter (UTMB punten) was waar ik aan de start verscheen. Ik moet toegeven dat na mijn opgave in de Ardechois mijn vertrouwen toch niet zo groot was, want dit was stukken zwaarder... We zullen wel zien hoever we komen.
 

Toen we de donderdagmiddag aankwamen na een lange autorit, besloten we nog het laatste stuk van het parcours te gaan verkennen. Een wandeling langs de Pic Saint Loup en dan zo terug naar de auto. Uiteindelijk was het een goeie 20km, maar de beentjes waren losgemaakt voor de zaterdag. De vrijdag was een relax day, lang slapen, startnummer ophalen, babbeltje doen met wat mensen, aan het zwembad zitten, genoeg energie drank drinken en vroeg gaan eten en slapen om de zaterdag ochtend om 3h te kunnen opstaan. Ik voelde me prima, maakte me klaar en het lukte me zowaar om op dit vroege uur wat pastasalade te eten.

Uiteindelijk gingen om 5h 150 ultralopers van start van deze 2de editie. Zoals ik mezelf had voorgenomen, startte ik heel rustig en al na enkele km bleek inderdaad al dat het heel technisch was. Al tijdens de eerste afdaling zorgde je er best voor dat je je voeten op de juiste plaats zette,want het ravijn naast je was redelijk diep. Gelukkig verbeterde het pad nadien weer een beetje en zo gingen we naar het eerste tussenpunt waar ik een stukje voorlag op het schema die ik in mijn hoofd had.

Daarna volgde een schitterend parcours, met waanzinnig mooie vergezichten na de zonsopgang zodat er zelfs geen tijd was om aan afzien te denken! Het is echt daarvoor dat ik voor trailrunning heb gekozen!!! Ook kon ik niet klagen van de zon... een goeie 20°C met toch redelijk wat wolkjes zodat het aangenaam lopen was. Beetje bij beetje haalde ik trailers in en na 11h lopen bereikte het grootste basiskamp, wat ongeveer halfweg koers is qua afstand. Daar stond mijn vrouwtje, zoals op alle andere tussenpunten, mij ook weer op te wachten om me te fotograferen en ze had voor sinaasappels en extra fruitsap gezorgd. Dit eerste hadden ze niet bij de bevoorradingen, maar dat is dan voor mij, het enige negatieve aan deze perfect georganiseerde trail!
 

Na deze bevoorrading volgde weer een heel zwaar stuk. We moesten een 800m klimmen naar “Le Roc Blanc” maar vooral de laatste 200 hoogtemeters waren lang en technisch: een pad ligt er niet echt, en het is meer huppelen en springen van steen naar steen.

Misschien heb ik daar met mijn lange benen wel een voordeeltje, maar die 100kg die ik overal meeneem zorgt dan op veel andere punten voor een nadeel. Na de afdaling van de Roc Blanc was het al weer tijd om ons lichtje uit te halen om zo de volgende nacht in te gaan. Ook kreeg het weerbericht gelijk en begon het ‘s nachts te regenen (eerst gewoon, maar na middernacht begon het pas écht te gieten, bijna zonder ophouden) wat het parcours nog lastiger en gevaarlijker maakte. Als extraatje kwam er nog eens mist opzetten waardoor het soms wat zoeken was om het juiste pad te vinden. Na een goeie 90 km kreeg ik het echt wel moeilijk maar gelukkig kreeg ik aan de bevoorrading een goeie zetel om eventjes uit te rusten, maar begon het daardoor enorm koud te krijgen.

Gelukkig was er een paar minuten na mij nog iemand toegekomen, en we besloten dan maar om samen de volgende 10km af te leggen in de duisternis, wat het toch iets veiliger en aangenamer maakt. Hij was in het vlakke wat beter, ik in het bergop en het grote voordeel is dat je 4 ogen hebt om door de mist te kijken waar het parcours is. Zo bereikten we samen na een goeie 100km Saint-Martin-de-Londres, wat toen al mijn langste wedstrijd ooit qua tijd en afstand zou zijn. Als ik de finish niet zou bereiken, zou dit toch maar een magere troost zijn. In Saint Martin besloot ik om toch eventjes wat tijd te nemen, want met de tijdslimiet moest ik niet meer inzitten (had nog 11h voor kleine 20km), en genoot dan maar van een heerlijke massage en verse warme kleren aan te doen. Ook verse (droge) sokken waren een verademing!

Een klein uur later ging ik toch weer op pad in de nacht en een 2h later was ik in Cazevieille aan de laatste bevoorrading op 7km van de finish. Nu moet het zeker lukken tot de finish, maar wat ik niet wist, was dat de regengoden nu pas echt wakker waren. Het begon water te gieten, het pad was in een rivier veranderd met af en toe een rots dat uitsteekt. Soms zat ik tot mijn enkels in de 7km lange rivier. Bij zoiets komen wandelstokken toch ook goed van pas als extra steun.

Uiteindelijk deed ik meer dan 2h over die laatste 7km en bereikte ik na 28h36 supertevreden en supermoe de finish. Daar vernam ik dat de wedstrijd na mij geannuleerd was wegens het te slechte weer en te gevaarlijk, wat ik niet kan ontkennen. Alle anderen die nog in de controlepost van Cazeveille aankwamen, werden uit koers genomen. 

Door de slechte weersomstandigheden moesten ook de andere wedstrijden van de zondag (marathon en 17km) geannuleerd worden, wat deze prima organisatie eigenlijk niet verdient. Toch ben ik gelukkig dat ik niet langer gewacht had in Saint Martin maar ben doorgegaan en zo als één van de laatsten de echte finish heb kunnen bereiken.
 

Voor mij doen was het de perfecte wedstrijd, de kater van de Ardechois is doorgespoeld, en het vertrouwen voor de UTMB is met een pak gestegen. Volgens Wouter H is het daar dan ook een autostrade ter vergelijking met de UltraDraille.
 

Toch moet ik nog heel speciaal mijn vrouwtje Vicky bedanken, die ook haar verlengd weekend opgeofferd heeft om mee te gaan met mij, de ganse wedstrijd heeft rondgereden met de auto om toch aan alle bevoorradingen te kunnen staan met extra materiaal en kleren, die ook de nacht heeft doorgedaan met af en toe een slaapje in de auto en dan ook (een stukje) met de auto naar huis is gereden.
 

Met deze wedstrijd sluiten we deel 2, het middengebergte, af en vatten in het derde deel het hooggebergte aan. Daarbij staan er 3 zaken op de planning: marathon du Mont Blanc, beklimming van de Mount Kinabalu in Borneo (wel niet de wedstrijd, maar heb toch een permit kunnen bemachtigen om hem in 1 dag op en af te lopen) en dan natuurlijk nog UTMB.