Bijna UTMB...

Het gonst in trail-Chamonix. Nou ja, meer in mijn mailbox. Om de zoveel weken rolt er een UTMB-soort achtige nieuws update in mijn digitale postluik. Op het vervelende af eigenlijk. Maar allez, de organisatie zal het goed bedoelen en de commercie zal ook meespelen. Ik kijk een beetje met ‘mixed feelings’ vooruit.

Die gevoelens lopen qua aard dus uiteen. Ik zal het proberen uit te leggen. Ik ben vooralsnog aardig onder de indruk van mensen uit de (MST) omgeving die hun kansen gaan wagen in de Ultra Trail du Mont Blanc zelf en de drie (CCC, TDS, PTL) wedstrijden eromheen. Honderd mijl lopen en een kleine tienduizend meters klimmen en dalen zijn imponerende getallen. Twee aspirant-UTMB’ers lieten via MST artikelen of persoonlijk wat informatie los over hun aspiraties en voorbereidingen. Jolanda, de enige Nederlandse vrouw die deelneemt aan deze wedstrijd, liet weten een uur of 25 per week te trainen (dat is meer dan mijn werkweek) in de aanlooppiek naar de UTMB, en de periode vlak voor de wedstrijd te gaan acclimatiseren in berghutten in de buurt van Chamonix, het epicentrum van de race. Geen kinderachtige aanpak. Jolanda hoopt stiekem dan ook op een mooie plek in het klassement, na haar overwinning vorig jaar in de TDS. Hoe reëel een en ander is? Geen idee. Ze zal in ieder geval stevige concurrentie te duchten krijgen. Zo vond ik bij de ingeschreven vrouwen de Belgische Janick Delva, die als vrouw zomaar even alle Belgische deelnemers (en heel veel andere trailextremisten) voorbleef in de Ronda dels Cims in Andorra, een ruime maand geleden. Maar natuurlijk zijn bij de vrouwen alle ogen vooral gericht op superwoman Lizzy Hawker uit het Verenigd Koninkrijk die de UTMB drie keer won en een keer tweede werd, en de Spaanse Nerea Martinez Urruzola die Janick net voorbleef in Andorra.

Traillegende in wording (volgens mij moet je officieel eerst dood gaan voor je een legende wordt) KJ doet niet mee aan de UTMB 2012. Hij heeft zijn sporen meer dan voldoende nagelaten in Chamonix en hij houdt zijn kruit dit jaar droog voor de Grand Raid de Reunion in oktober. Dat geeft oud en nieuw talent de hoop om het tot veler verbeelding sprekende ‘rondje Mont Blanc’ dit jaar op zijn naam te zetten.

Jolanda wordt op de Nederlandse deelnemerslijst geflankeerd door zes andere UTMB’ers uit de laagste landen, en wat deelnemers aan de CCC en de TDS, het kleinere broertje en zusje van de 100 mijler. Er doet geen Nederlandse equipe mee aan de Petite Trotte a Leon (PTL) met zijn 290 km lengte en uitdagende parcours een nog veel grotere beproeving dan de UTMB zelf, hoewel de PTL geen wedstrijd is met een officieel eindklassement.

De UTMB en de telgen Courmayeur-Champex- Chamonix (CCC, 99 km) en de Sur les Traces des Ducs de Savoie (TDS, 112 km) zijn in Nederland (nog) niet zo populair. In België wél. Op het lijstje Belgische deelnemers aan de vier wedstrijden die de laatste week van augustus plaatsvinden prijken alleen al onder het subkopje ‘UTMB’, meer dan zeventig namen. En de Belgen zijn sterk vertegenwoordigd in de PTL.

Ik schreef hierboven over twee mij bekende aspirant-UTMB’ers. Naast Jolanda maakte ik dit jaar ook kennis met Wim Boydens. Wim is een verhaal apart. Afgelopen weekeinde bezocht hij mij in ons bos. In het kader van de hoogtetraining voor de Alpen wilde hij wel in de boomhut (http://purnode.blogspot.nl/) overnachten.  En hij deed natuurlijk geen oog dicht, zo gaat dat bij je eerste hoogtenacht. Onder het genot van een Brugse Zotte (Wim komt uit Brugge) vertelde hij over zijn voorbereidingen op de UTMB. Die waren ook indrukwekkend. Wim liep namelijk twaalf trails dit jaar, en hij beklom een flinke berg op Borneo. Hij deed ter voorbereiding niets meer en niets minder. Ik ben erg benieuwd of het Wim lukt om de finish te halen met die voorbereiding, want verder doet hij niet aan training. Mocht hij binnen 46 uur na de start weer in Chamonix arriveren, dan betekent dat in ieder geval dat schema’s en doelgerichte training niet absoluut noodzakelijk zijn voor het volbrengen van deze monstertocht. Ik kan me er moeilijk een beeld bij vormen. Maar toch, als je redelijk ongetraind de Ultradraille uitloopt (zie een eerder verslag van hem), dan maak je ook een zeer goede kans om de UTMB uit te lopen. Op 2 september zullen we weten hoe de hazen liepen.

Nog meer mixed feelings. De UTMB is naar trailmaatstaven te vergelijken met het New York van de marathons. Spreek ‘New York’ uit, en de marathonloper gaat een beetje glazig voor zich uit staren. Spreek ‘UTMB’ uit en veel trail fanatici krijgen jeuk in hun knieholtes. Met alle gevolgen van dien. Zoveel toeloop als New York heeft Chamonix niet, maar de UTMB is een wedstrijd met grote getallen. Ook als het om deelnemersaantallen gaat. Zelfs aan de CCC en TDS nemen meer dan 1000 man deel. Misschien ben ik niets gewend, misschien vallen de aantallen mensen op de paden uiteindelijk wel mee, maar toch… Nou ja, het betekent statistisch gezien in ieder geval dat er ook een hoop prettig volk bij zal zitten!

Wat je er ook van vindt, de UTMB is een spraakmakend  evenement binnen de trailwereld. De UTMB organisatie is de bron van enkele belangrijke richtlijnen binnen de langere wedstrijdtrailerij. Collega-organisaties kopiëren ‘en masse’ delen van het reglement en de opzet van de UTMB, waarmee de verplichting om onderweg een aantal attributen mee te nemen, het niet uitbetalen van geld aan de winnaars, een soortement ‘trailethiek’ en een vorm van ecologisch réveil de afgelopen jaren hun intrede deden binnen grotere delen van de (Europese) langere-trail-wereld. En welke trailer weet inmiddels niet van het bestaan van de UTMB punten, die veel lopers driftig bij elkaar aan het sprokkelen zijn. Je weet tenslotte nooit of die punten je eens van pas komen… Niet iedereen is blij met de UTMB deken die merkbare  invloed heeft gekregen op ‘ons wereldje’. Maar velen kunnen prima leven met deze basisstructuur die zijn oorsprong heeft aan de voet van de hoogste berg van het continent.

MST stuurt een klein leger verslagleggers naar de Franse Alpen, de komende weken. Naast Jolanda en Wim zullen ook Gideon en wellicht anderen van zich laten horen, na hun gelopen race. En anders maak ook  ik wel wat lawaai...