Start to trail @72

 “Struinen door de duinen” de Duinentrail in Schoorl, een impressie...

Vooraf
“Duinentrail is een schot in de roos” kopte het Noord Hollands Dagblad van 12 oktober jl. Marc Weening, één van de oprichters van MudSweatTrails wordt hierin geciteerd. Een paar voor deze trails kenmerkende uitspraken: “Je bent geen concurenten van elkaar, maar mede-genieters” en “het is vooral de beleving". Je bent dichtbij de natuur, je neemt je eigen verantwoordelijkheid en ook het sociale aspect is belangrijk”.

Zelf was ik al geïnteresseerd in trailruns, zeker door de grote aandacht in de vakbladen.

In RUNNER’s World Magazine van oktober j.l. is bijvoorbeeld een special van 17 pagina’s  opgenomen over dit groeiend fenomeen, getiteld “In het wilde weg”, met een beschrijving van mooie trails, handige tips etc..Een aantal jaren heb ik veel aan crossen gedaan en in de categorieën M-60 en M-65 met succes aan NK’s meegedaan. Wedstrijden die vooral op competitie gericht zijn met alle spanningen die deze wedstrijden, in ieder geval voor mij, met zich meebrachten.

Mijn nieuwsgierigheid om andere loopervaringen op te doen maakte dat ik mij inschreef voor de duinentrail die voor het eerst in Schoorl is georganiseerd. Gekozen voor de korte trail (14 km). Mijn voornemen was vooral: de sfeer proeven,  de verschillen ervaren met de reguliere wedstrijden wat betreft organisatie, omgang van deelnemers met elkaar, etc. Daarnaast voor de wedstrijd zelf: niet mikken op een snelle tijd, wel op ontspannen lopen.

De trail
Het ontspannen lopen startte al in het startvak. Gesprekjes werden met onbekenden gevoerd: “En, heb jij al eerder trails gelopen?”, of, “Jou ken ik van de stukjes in avVN-nieuws, vandaag maar ’s van de gebaande paden af gaan?”

Na het startschot rustig weggegaan. Bij het bezoekerscentrum wachtten steile trappen. Zestig adembenemende meters met als beloning idem uitzicht. Daarna bekende en onbekende paden, soms met een mogelijkheid om lopers te passeren, vaak ook niet.

Op die momenten genoot ik van het ‘niet hoeven’, plek en tijd zijn niet belangrijk, relaxed lopen wel.

Op het brede goed te belopen strand met wat wind in de rug kon ik het toch niet laten om even ‘los te gaan’ .Thuis kon ik op de computer aflezen dat ik daar de snelste km’s heb gelopen (5’ 3’’ en 5’ 9’’) Overall kwam ik op precies 6’ uit per km op de totale afstand van 14.45 km. De eindtijd, 1: 26: 39.

Het viel mij op dat er veel samengelopen werd, in tweetallen of in kleine groepjes. Als het terrein het toeliet werd er met elkaar  over van alles gesproken. Een groot verschil met andere (wedstrijd)lopen  waar vaak gevloekt, gezucht, op hielen getrapt etc. wordt.

Omgaan met zuurstofschuld is nieuw voor mij. Mijn gemiddelde HS was 150 met uitschieters naar 165. Met de ‘gewone’ duurlopen, van anderhalf uur, ook in de duinen, zijn deze cijfers 130 en 150. Een flink verschil. Het maakte dat ik moe maar ook tevreden over de finish kwam.

Tot slot
“Het smaakt naar meer”. In vier woorden de ervaring van mijn eerste trail samengevat. 

De samenvatting uiteengelegd:

• De sfeer voor, tijdens en na de trail heeft mij erg aangesprokenen.
• Het niet of minder gefocust zijn op tijd en plek waardoor ik ontspannen heb gelopen.
• Ik heb de zoektocht weer ervaren van evenwicht en balans in lastige terreinstukjes. Heel vroeger ging mij dat goed af en was dat leuk en spannend.
• Ergens ook gelezen dat trailrunning het kind in je weer wakker schudt. Een nieuw inzicht dus, een aha-erlebnis. De organisatie ziet mij in 2013 terug!

Door: Walter van Gelderen (72)