Door: Elebert Noordam
Inschrijving
Vorig jaar heb ik mij samen met Steven ingeschreven voor de Ultra Trail Snowdonia. De trail gaat door het Eryri National Park (Snowdonia). De filmpjes op de website van deze race zagen er erg mooi en uitdagend uit. Het zou de zwaarste trail in Europa zijn, echter het was me toen nog niet duidelijk waarom. Ja behalve de 103 km en 6400 hoogtemeters zouden er weinig geplaveide paadjes zijn. Dus ja laten we het maar gewoon doen en met één druk op de knop was het geregeld.
Voorbereiding
De voorbereiding ging met vallen en opstaan. In december vorig jaar deed ik mee aan de Bruggeenloop. Ik had daaraan voorafgaand een lange periode wat meer intervaltraining gedaan en qua belasting ging het steeds beter. Vanaf de start was ik te gretig en dat werd helaas direct afgestraft met een hamstringblessure. Je kunt dat pech noemen maar ook niet helemaal. Het herstel duurde enkele maanden en ik besloot veel te wandelen en heuvels op en neer te dribbelen. Alles met rustige tempo’s afwisselend met wandelen om zo lang mogelijk bezig te zijn. Goed genoeg om in maart mee kunnen te doen met de 50 km van de Salland trail. Fysiek voelde ik me stabiel en kon ik de duur goed aan. Desondanks speelde wederom een blessure op met pijn op het hielbot en een ontsteking tot gevolg. Dat was te verwachten met verkeerde schoenen en teveel harde ondergrond. Aanpassing schoenen, extra zooltjes, fysio met shockwave zorgden ervoor dat ik gewoon door kon trainen zonder verder te forceren. Met nog twee “hill repeat”-challenges op de Rotterdamse Alp en een trainingsstage in Engelberg was de voorbereiding compleet.
Reis
Dinsdagavond vertrokken Steven en ik met de nachtboot vanuit Hoek van Holland naar Hull. De volgende dag zijn we het Engelse heuvellandschap overgestoken naar Caernarfon in Wales. Het linksrijden in de stad was best uitdagend, terwijl de snelweg een stuk makkelijker ging.
Verkenning
Donderdag een verkenning gedaan van Mynydd Mawr ,de éénnalaatste klim, die waarschijnlijk in de nacht moet worden gedaan. Het was best een grote geruststelling dat zowel de klim als ook de afdaling goed te doen was. Het geluk lacht ons toe dacht ik nog. Onderweg heeft Steven nog mooie opnamen gemaakt met zijn drone in het overweldigende mooie groene gebergte van Snowdonia.
Hoogteprofiel
Het hoogteprofiel bestond uit een 7-tal bergen en evenzoveel verzorgingsposten. Nu is het belangrijk om de namen te kennen met de km punten, stijging/daling, “cut off”-tijden en kenmerken van de klim en daling zoals erg technisch, rotsformaties, losse rotsen en stenen, modder, grassig, drassig, moeras, technisch bos, steile klim/daling, “scrambling” (klauteren met handen en voeten). Steven had mooie afdrukken gemaakt en geplastificeerd met daarop ook alle relevante kenmerken en info. Nu zijn de namen in Wales volstrekt abracadabra met veel medeklinkers, niet uit te spreken. Ook het uit je hoofd leren is een “mission impossible”. Bovendien had ik te weinig tijd genomen en dan kun je de problemen verwachten. Maar door het profiel aan de binnenkant van mijn startnummer te plakken misschien toch niet.
Startnummers en laatste loodjes
Wales staat bekend om zijn grillige klimaat met veel regen, wind en kou. Daarom had ik me op het ergste voorbereid, echter geen idee wat dat precies inhield. Gelukkigerwijs was de weersverwachting juist veel zon. Sterker nog er kwam een bevestiging van de organisatie dat behalve de gebruikelijke verplichte uitrusting ook de warm weer uitrusting verplicht was, waaronder de Sahara cap. Tijdens de startnummeruitgifte moesten alle verplichte spullen worden getoond en werden die minutieus gecontroleerd.

Eet, drink en slaapstrategie
Vanwege de aangekondigde warmte had ik de hele week een strak drinkregime doorgevoerd. Zaterdagochtend zouden we om 4:30 uur gaan starten. Ja wat doe je dan en hoe deel je de dag in. Naast de drankinname twee warme maaltijden als stevige basis met langzame suikers. Tussen de middag hebben we een pizza gegeten. Daarna op de kamer alle spullen organiseren. Dus niet alleen het racevest maar ook een “drop bag” voor halverwege en een “finish bag”. Goed nadenken wat je erin stopt, denken in “what if”-scenario’s en keuzes maken, want de ruimte is beperkt. Enkele uren na de pasta maaltijd aan het einde van de middag heb ik geprobeerd een beetje te slapen met op de achtergrond lekkere muziek van het café onder ons. Om half één ’s-nachts ging de wekker en het kwam plots het besef dat het nu echt ging beginnen. Dit gaf de nodige kriebels. Opnieuw wat eten en drinken en ruim op tijd vertrokken richting de “car park”, vanwaar we met een pendelbus naar de start in Llanberis werden gebracht. Ik dacht in de bus nog even de slang van de drinkzak goed te begeleiden en had niet in de gaten dat het water er uit gutste. Toen ik opstond voelde het alsof ik in mijn broek had geplast.
Start
Het startgebied was nog erg rustig en ik was reeds in vol ornaat in de race outfit gekleed maar het was steen maar dan ook steenkoud. Schuilend in een grote tent tegen de wind heb ik gauw wat warms aangetrokken en wilde ik nog even geen spullen inleveren. Uiteindelijk de “bags” ingeleverd en samen met Steven naar de start gegaan. Nee we zouden niet samen gaan lopen. Dan zit je aan elkaar vast en kun je niet je eigen tempo lopen. Zeker als de één sneller klimt of daalt. Jammer genoeg was het een stille start om geen overlast voor de omgeving te veroorzaken. Na elkaar succes te hebben gewenst gingen we van start. Het eerste stuk is vlak en een beetje vals plat voordat het echte klimmen begon. Ik startte rustig op en trok me weinig aan van de lopers die me voorbij liepen.
Klim
De eerste klim was Bwlch Glas, een pittige klim maar een beetje “business as usual”. De beloning was een mooie zonsopkomst. Het plezier was echter van korte duur, want voordat ik er erg in had begon de afdaling. En hoe. Het was een technische afdaling met grote en soms kleinere rotsblokken. Af en toe even stil gestaan om een foto te maken van het fantastische uitzicht met de opkomende zon. Voordat ik het wist kwam ik bij de eerste verzorgingspost Pen-y-Pass. Snel de “soft flakes” vullen, nog wat van de tafels meenemen en weer door.
Eerste uitdaging
Geen vlak stuk gelopen, want direct na de post moest er weer worden geklommen. Tijdens de klim merkte ik een steeds pijnlijker wordende plek boven mijn linkerwreef. Op die plek had ik nooit eerder pijn ervaren en begreep eigenlijk niet waar de pijn vandaan kwam. Het betrof een ligament aan de voorkant met de overgang naar het scheenbeen. Waarschijnlijk doordat de klim erg steil was. Ik was erg blij toen ik eindelijk boven was op de Glyder Fawr en waar ik meteen aan de super technische afdaling begon. Behalve dat het erg steil was, kwamen alle verschillende versies van rotsformaties tot aan losse stenen voorbij. Als je het ziet denk je: Niet te doen. Een ware aanslag op je enkels en dan hopen dat je niet onderuit gaat. Na de afdaling kwam er een glooiend stuk met een korte klim. De pijn aan de ligament bleef gelukkig beperkt. Bij de verzorgingspost Glan Dena heb ik mijn standaard bijvulactie gedaan en wilde eigenlijk naar de wc. Met slechts één wc en 6 wachtenden deed me besluiten om toch door te gaan.
Inzinking
De klim van de Carnedd Llewelyn bestaat uit twee delen. Eerst een hele steile klim en vervolgens een stuk over een graat naar de top. Bij de meeste steile klimmen kun je net als bij een trap op redelijk vlakke rotsen stappen. In deze klim zaten weinig oneffenheden waardoor je voeten onder maximale spanning worden gebracht. De optelsom van de eerdere klimmen met deze zorgde er voor dat het rechter hielbot weer pijnlijk werd. Ja inderdaad precies degene die ook opspeelde tijdens de Salland trail. Dit kun je pech noemen, maar eigenlijk was dit te verwachten. Ook de pijn aan het ligament boven de wreef was weer goed merkbaar. Met kunst en vliegwerk en creatieve voetplaatsingen kwam ik boven. Het laatste stuk was klauterend omhoog. Doordat ik me volledig concentreerde op mijn voeten, was ik vergeten energie aan te vullen. Ik voelde me slap en moe, kon al niet meer goed nadenken, de zon was killing en vroeg me af of ik wel door moest gaan met pas 30 km op de klok. Voor de afleiding begon ik wat meer foto’s en filmpjes te maken om het plezier en wat positiviteit terug te vinden. Omdat er in geen velden of wegen een koe te bekennen was moest een schaap het ontgelden om mijn behoefte te stillen: een selfie. De weg over de graat was fantastisch mooi en ondanks de losse stenen relatief makkelijk.
Lekkende telefoon
Ineens schrok ik vreselijk want de batterij van mijn telefoon had nog maar 20%. Nu lijkt dat niet zo heel erg bijna halverwege, maar er was meer aan de hand. Een week geleden kreeg ik van Samsung de update van UI7. Sinds die tijd lijkt het of er een gat in de batterij van mijn telefoon zit en die versnelt leeg loopt. Ik had al meer dan 500 foto’s en filmpjes gemaakt, maar er ook reeds twee powerbanks doorheen geholpen. Gelukkig zit er in mijn “drop bag” nog een powerbank, waarmee ik de telefoon 2 maal kan opladen. Kortom ik moet de komende twee uur de telefoon in leven proberen te houden. Ik ben verplicht bereikbaar te zijn, anders volgt direct diskwalificatie. Het besluit was eigenlijk heel simpel: geen foto’s meer maken, tenzij ik een koe zie.
Moeras
Na de echte top begon glooiende afdaling met veel drassige stukken. Af en toe was er een stuk klim maar de drassigheid bleef steeds terugkomen, waarbij je soms wat verder wegzakte in het moeras. Nu is het de laatste tijd erg droog geweest, maar normaal is dit één groot moeras waarbij je tot je knieën en soms tot je liezen wegzakt. Ja dat geluk hadden we vandaag. Ineens was daar de volgende verzorgingspost Lynn Eigiau. Nu moest ik echt naar de wc voor een grote boodschap, want er was geen houden meer aan. Er waren er slechts 2 wachtenden. Enorme opluchting om alles kwijt te zijn en ik had er weer veel zin in. De eerdere pijntjes verdwenen als sneeuw voor de zon, voelde langzaam de energie weer terugkeren en ging dansend door het moeras.
Navigatiefoutje
De zon in de open vlakte kreeg wel steeds meer impact. Ik gebruikte de Sahara cap om mezelf af te koelen zodra ik ergens water zag door deze volledig onder te dompelen en met een bak water over mijn hoofd te gieten. In één van de weinige stukken door het bos ging het mis. Ik was een beetje aan het dagdromen en op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik al een tijdje geen linten of vlaggetjes van de route had gezien. De bevestiging kwam via mijn horloge waarop ik zag dat ik aardig stuk van de route was. Dat hele stuk teruggegaan met gratis hoogtemeters. Ondanks dat leken de km’s steeds sneller te gaan en voordat ik het wist naderde verzorgingspost Capel Curig.
Drop bag
Ik had er ruim 11 uur opzitten toen ik bij de post aan kwam. De telefoon had het laatste stuk gelukkig overleefd met 9% resterend. Nadat ik mijn “drop bag” in ontvangst had genomen, sloot ik als eerste de powerbank op de telefoon aan. Daarna ging ik alle kleding en schoenen wisselen. Vervolgens de camelbag en de “soft flakes” bijgevuld, waarna ik rustig de tijd nam voor een kleine pasta maaltijd die zo waar makkelijk naar binnen ging. Links en rechts van alles van de tafel gegraaid en een paar bekers Cola gedronken. Ik merkte precies zoals ik had verwacht dat de schoenen als fluwelen pantoffeltjes aanvoelden. Ik had heel bewust de meest comfortable schoenen voor het 2e deel gereserveerd.
Flow
Wederom een hele pittige klim naar de Moel Siabod moest worden volbracht. Ik weet niet wat precies de oorzaak was maar ik had ineens energie voor 10. Ik voerde de forcing van de klim met een lekker tempo aan met 6 á 7 hijgende achtervolgers in mijn nek. Dit duurde ongeveer een uur tot de top werd bereikt. De pijn die ik had aan het ligament lag blijkbaar aan het te strak strikken van de veters van de vorige schoen, want daar voelde ik helemaal niets meer van. De pijn aan het hielbot voelde ik nog wel en soms werd het best pijnlijk maar ik forceerde het met deze schoenen niet verder. Een geruststellende gedachte. De afdaling vond ik echt een feest. Niet super steil door het grasland met veel oneffenheden. Ik merkte dat mijn enkels sterk genoeg waren om een “steady” tempo te lopen. Ondertussen maakte ik nog wat foto’s en filmpjes van het mooie landschap en de vergezichten. Voor ik het wist kwam de volgende verzorgingspost Gwastadanas al, terwijl ik nog steeds lekker in mijn flow zat. Wetende dat de zwaarste klim naar de Yr Wyddfa (Snowdone) er aan kwam deed ik er verstandig aan om alles even goed aan te vullen.
Inschattingsfout
Ik was me mentaal al aan het opladen om aan de lange technische klim te gaan beginnen. De concentratie was even wat minder en in een “split second” stootte ik keihard met de voorkant van mijn schoen tegen een rots, die gedeeltelijk meebewoog. Ik kon me nog net staande houden en voelde een immense pijn in de tenen. Dat worden op zeker drie nieuwe blauwe nagels. Iedere keer als het terrein een beetje omhoog ging, hoopte ik dat de serieuze klim zou beginnen. Keer op keer werd ik teleurgesteld en merkte dat mijn gemoedstoestand daar ook onder te lijden had. Hoe kan het nou dat dat het zo lang duurt. Ineens dacht ik aan het hoogteprofiel aan de achterkant van het startnummer. Ik stopte even en probeerde het kaartje te bestuderen. Ik wist eigenlijk al dat ik niets op het kaartje zou kunnen lezen, want ik had uit nood de voorkeur gegeven aan lenzen waarmee ik goed veraf kon zien. Met name bij het afdalen is dit van levensbelang. Ook het hoogteprofiel was erg klein en kon nog net zien dat er een vlak stuk aan de klim vooraf zou gaan. Maar ja, hoe lang nog? Uiteindelijk na ongeveer 10 km over golvend terrein te hebben gehobbeld, was het zover.
Bruut, bruter, bruutst
Meerdere keren veranderde de klim van heel steil, naar minder steil. Lekker afwisselend en prima te doen. Ik had nog een kleine hoop om met de zonsondergang boven op de top te zijn. Alleen had ik geen idee hoe ver ik nog moest. Aangezien ik het hoogteprofiel toch niet kon lezen, probeerde ik mezelf in het moment te plaatsen en niet te ver vooruit te kijken. De klim werd niet alleen steiler en technischer, maar ook gevaarlijk. Meerdere keren moest er worden gescrambeld met links en rechts diepe afgronden. De extra dimensie die er bij kwam was dat het in “no time” enorm was afgekoeld. Een harde noordoostenwind liet meer van zich horen en zorgde tijdens de klim voor balansverstoringen. Zo bruut had ik het nog niet eerder meegemaakt. Ik stopte een paar keer kort om van de zonsondergang enkele foto’s te nemen, maar het moment voor een echte “time-out” was aangebroken. Waarom kon ik niet meer helder denken en bleef ik maar doorgaan. Ik moest mezelf even toespreken, waar is mijn gezonde verstand gebleven. Er waren twee belangrijke punten van aandacht. Ik was met stokken in mijn hand aan het scrambelen, terwijl ik de handen juist vrij moest hebben. Die stokken deden functioneel niets meer. Dus opbergen die handel. Ik had het in korte tijd zo koud gekregen, dat het niet lang zou hebben geduurd voordat ik onderkoeld zou raken. Racevest afgedaan en extra kleding aangetrokken. Terwijl ik bezig was, realiseerde ik me dat het ineens donker was geworden. Ook dat leek niet tot me door te dringen. Dus meteen de hoofdlamp geïnstalleerd. Tijdens de klim zag ik afwisselend dat anderen mij voorbij liepen of ik lopers inhaalde. Snel ging het allang niet meer.
Misselijk
Ik zag ineens een man voor me op een rots zitten. Hij zag er niet goed uit. Ik vroeg: “How are you and can I help you”. Hij (Wilco) keek me aan en zei: “Je kunt gewoon Nederlands praten hoor”, want hij zag de vlag op mijn startnummer. Ik heb weinig energie en voel me draaierig en misselijk nadat ik een gelletje op had, dus ik rust even uit. Mijn compagnon wacht iets verderop op mij. Dus ga gerust verder. Ok sterkte, en ik vertrok. Inmiddels was het pikke donker en barbaars koud. Ik merkte dat ik erg vermoeid was en nam een gelletje. Nog enkele scrambling stukken volgden toen ook ik me ineens draaierig en misselijk voelde. Je denkt het valt wel mee, maar het viel niet mee. En dan ook nog op gevaarlijke stukken. “Zitten” zei ik tegen mezelf, net zolang tot het weg is. Ik at en dronk voorzichtig wat en hoopte dat ik me snel beter zou voelen, want het was bere koud. Nu werd ik aangesproken door andere lopers of het wel goed met me ging. Gelukkig kon ik na een tijdje weer verder en de top was naderbij. Ik zag erg tegen de afdaling op en probeerde toch maar wat energie tot me te nemen. En ja hoor weer misselijk. Deze keer kon ik beschut gaan zitten. Ik praatte op mezelf in dat ik vooral rustig moest blijven.
Treintje
Na mezelf fysiek en mentaal te hebben opgepept, begon ik aan de afdaling. Wat ik helemaal niet had verwacht is dat het een drukte van belang was en niet alleen met trailrunners. Deze mythische berg trok namelijk ook avonturiers die ’s-nachts op de berg wilden overnachten. Links en rechts van het pad zag je enkele plekken waar tentjes werden opgezet. Terwijl het al bijna middernacht was liepen nog steeds mensen naar boven en beneden. De afdaling was weliswaar minder heftig dan de klim, echter nog steeds lastig met alleen maar rotsen in alle formaten, soms vast, soms los. Ik had de stokken weer tevoorschijn gehaald voor de balans tijdens het afdalen en volgde het spoor van mijn voorganger. Het tempo beviel zo goed dat ik er lekker achter bleef hangen. Uiterst geconcentreerd, want één misstap en je gaat vol op je plaat. Er moesten bijna 1000 hoogtemeters worden afgedaald en er leek geen einde aan te komen. Er ontstond tijdens de afdaling een gevoel van saamhorigheid. Het treintje van een tiental lopers dat zich had gevormd, gedroeg zich heel gedisciplineerd, gaf elkaar de ruimte, bleef netjes achter elkaar en had maar één doel om heelhuids beneden aan te komen.
Op het verkeerde been
In de verzorgingspost Bron-y-Fedw heb ik alles weer aangevuld. Net toen ik de post wilde verlaten zag ik Wilco zitten die net was aangekomen. Gezellig wat ervaringen uitgewisseld en hij was benieuwd wat nog ging komen. Ik zei dat ik de volgende klim naar Mynnydd Mawr donderdag al had verkend en de makkelijkste van allemaal was om hem gerust te stellen. Eenmaal onderweg herkende ik het stuk door het bos en daarna de open vlakte. Omdat het zo donker was had ik niet het besef waar ik precies was en herkende af en toe nog maar iets. Vooral toen het ineens heel technisch en steil omhoog ging begreep ik er niets meer van. Nee ik was deze keer niet verkeerd gelopen en dacht nog even aan wat ik tegen Wilco had gezegd. Hij zal me nu wel vervloeken. Het stuk over de graat naar de top herkende ik wel weer, maar daarna de afdaling leek ook veel technischer. Na dit alles overleefd te hebben kwam ik bij de laatste verzorgingspost Betws Garmon.
Laatste berg
Ik wist niet wat ik van de laatste berg kon verwachten en bereidde me op het ergste voor. Na een lang glooiend stuk, begon een lange klim door het grasland. Toen ik schuin naar beneden keek kon ik een groot meer zien en die had een mooie oranje gloed. Ook aan de horizon was een dunne oranje band zichtbaar. Ik snapte er niets van en dacht werkelijk dat die band de hele nacht zichtbaar was als bijzonder natuurverschijnsel. Ik had totaal geen tijdsbesef en ging er van uit dat het midden in de nacht was. Pas veel later toen ik bijna boven op de Moel Eilio was kreeg ik de bevestiging via mijn horloge dat het gewoon de zonsopkomst was die ik had gezien. Blijkbaar kun je door weinig slaap en vermoeidheid niet meer helder denken.
Energieboost
Het eerste stuk van de afdaling was erg steil en ik nam daar geen risico door heel rustig te stappen. Ik had wel nog wat extra gegeten en gedronken en merkte dat ik me weer sterk voelde. Alhoewel het nog een kilometer of 7 was tot de finish, maar het glooiend aflopende terrein een hoger tempo toeliet, liet ik me verleiden om te gaan versnellen. Onderweg heb ik een 10-tal lopers ingehaald. De laatste die ik inhaalde was degene die voor me liep tijdens de afdaling van de Yr Wyddfa (Snowdone). Ik ging naast hem lopen en bedankte hem voor het “down hill pacen”. Vervolgens versnelde ik en merkte dat ook hij een versnelling inzette. Pas de laatste km’s nam ik verder afstand en kwam ik uiterst fit en met een sprong over de finish.
Anti climax
Na 25 uur en 55 minuten ben ik gefinisht. Niet verwacht dat ik het zou halen en super trots dat het toch is gelukt. Vooral omdat ik me na zoveel uur en zo weinig slaap me nog zo goed voelde. Het was veruit de zwaarste trail tot nu toe en dan had ik nog het geluk dat het weer niet des Welsh was en de meeste moerassen waren opgedroogd. Een paar dagen na de trail las ik een artikel over Stephanie Case die een trail heeft gelopen van 100K en die tijdens de verzorgingsposten haar baby borstvoeding heeft gegeven. Ze wint de race bij de vrouwen in een ongelofelijke tijd van 16 uur en 53 minuten. Bleek het om dezelfde Utra trail Snowdonia te gaan als die van mij, alleen liep zij hem 9 uur sneller dan ik. Hoe dan…?









