Tim en Tim: terug naar Limone
Woensdagochtend zes uur, we zitten met zijn allen in de auto. Michel (Buijck), Tim (Pleijte), mijn vader Rian en ik. Tim en ik zijn anderhalf jaar geleden al een keertje in Limone sul Garda geweest voor een week trainen met de Salomon Youth Academy. Vol met verhalen van toen gingen we nu op pad. Pleijte zou de bijrijder zijn en op de weg letten. Maar precies zoals altijd, na vijf minuten lag hij al weer lekker te snurken…

Op vrijdag was het al de hele dag aan het regenen en is de organisatie genoodzaakt om de Vertical op een alternatief parcours te organiseren. Balen op dat moment! Maar de omstandigheden laten het echt niet anders toe. Het parcours is nu meer dan 6 kilometer lang geworden. De écht steile en technische stukken zijn eruit gehaald.
Ik heb zelf een verleden op de atletiekbaan dus afzien en diep gaan is mij niet onbekend. Ik denk dat zoiets mij nu ook te wachten staat… De start is om half zeven ’s avonds en het regent met bakken uit de lucht. Uiteindelijk heeft iedereen zijn plekje bij de start gevonden rond vijf voor half zeven maar worden we opeens anders gestuurd richting de tent en zouden we een aanlooprondje doen. Wat een chaos! Ik heb heel wat starts meegemaakt die chaotisch en duw en trekwerk waren maar nog nooit zoiets als dit meegemaakt. De toplopers liepen namelijk opeens relatief achteraan in plaats van op de eerste rij. Volle bak weg gesprint en ik blaas mijzelf in de eerste kilometer al lekker op. Fijn wanneer je dan nog een kilometer of 5 mag lopen.
Bijna boven en volledig doorweekt van de regen zie ik opeens een flits waardoor het opeens helemaal licht werd. Ik dacht eerst dat 

Het was de steilste klim van de dag, waaronder een deel van de originele Vertical KM. Met kramp in je bovenbenen is dat niet echt heel erg fijn. Ik zit er dan halverwege de klim dan ook fysiek en mentaal volledig doorheen. Ik kijk op mijn klokje om te zien hoe ver het nog is. Nog 17km te gaan! Dit wordt een hel .. Ik wist dat op 20km een punt zat waar je heel makkelijk weer terug bij het hotel kon komen en dit was dus ook mijn doel om daar uit te stappen en het voor gezien te houden. Bijna boven kom ik Martina Valmassoi tegen, een fotografe van Salomon die ik nog kende via de Salomon Running Academy. Ze moedigde me aan met c’mon Tieem you can do thies waarop ik antwoordde.. Aarghh… cramp! Ze lag gelijk in een deuk…
Eenmaal na een lange lijdensweg boven aangekomen lang stilgestaan bij de post om bij te tanken, bananen en chocolade naar binnen 
Deze mini-vakantie had ik niet willen missen! Ontzettend veel (van mezelf) geleerd, kunnen lachen en dollen met de rest van de mannen. Daarnaast ontzettend blij dat ik de wedstrijd toch nog gefinished ben, misschien niet met het gewenste resultaat, maar toch een ervaring rijker. Al met al, een weekend om nooit meer te vergeten. Leuk dat er zoveel Nederlanders waren om er een druk/sterk bezet NK van te maken. Volgend jaar weer/meer ?
Resultaten zijn terug te vinden op de Facebook pagina van het NK Skyrunning