Wicklow Round attempt 2017
‘Don’t come in August. Your chances of finishing the round will be very limited’.
The round
In augustus 2012 heb ik contact met Gareth. Hij reageert op mijn forumvragen over de route. De Wicklow Round binnen 24 uur lijkt me op dat moment een haalbare onderneming. 120 kilometer / 7.000 hoogtemeters / 26 toppen tot 1.000 meter hoogte. Cijfers die een indicatie geven, maar ook een aantal dimensies weglaten.

In het gebied is het vaak mistig wat het zicht in het donker nihil maakt. In het gebied wordt, op de Wicklow Way na, niet veel gewandeld. Paden en bordjes zijn er niet / nauwelijks. Navigeren door het terrein is dus een van de uitdagingen.
Een andere factor is de ondergrond en vegetatie: de ondergrond varieert van veenachtig, boggy, terrein tot velden met varens van 1,5 meter hoog. Deze moeten worden doorkruist om naar de volgende top te komen. Alternatieve routes tussen de toppen bedenken, om dit terrein te vermijden, betekent meer kilometers maken en het asfalt betrekken. Dit is vanuit het karakter van the round geen optie. De rotspassages in de ronde zijn beperkt tot 1 sectie (afhankelijk van je parcours keuze).
Vanuit de afstemming met Gareth nemen we mee dat de grond in juni het minst zompig is. En de vegetatie nog op het niveau is dat je er doorheen kunt komen.
De wind en de regen hebben vrij spel, bomen zijn er alleen in de valleipassages. De term exposed zal deze trip een nieuwe inhoud voor me krijgen. Ook hoe de weersinvloeden het open landschap hebben gevormd. Menig maal laten we ons foppen door wat op afstand een strak groen tapijt lijkt. In de praktijk is dit vaak een mos / moeras combinatie.
Gareth benadrukt daarnaast het belang van een crew. Er zijn 8 doorkomsten voor support. Hij adviseert om bovenstaande redenen parcoursverkenningen te komen doen. Uiteindelijk kiezen we door beperking in tijd voor een on-sight benadering.
Timing
De timing van ons avontuur is dus essentieel. Bart en ik besluiten om half juni te gaan. Het dagvenster is maximaal (15 uur), de begroeiing en het weer is in deze periode het meest gunstig.
Maandag 13 juni: we vliegen op Dublin en een uur zuidwaarts rijden we de Wicklow Mountains binnen. In samenwerking met base camp coördinator Jan Lucas hebben we het kaartwerk thuis zorgvuldig gedaan. De onmogelijke namen van de toppen (Mullaghcleevaun..Camenabologue..Corrigasleggaun.. Knocknacloghoge..) duiden we onderling als ‘die hoogste top in de zuidelijke lus’ of die eerste klim na de post in Glendalough. En er worden wat eenvoudigere nicknames bedacht.
Dinsdagochtend: ik haal broodjes in het dorp. Op de hoek van de buurtwinkel staat de Gardai (politie) de centrale weg door de Wicklow Mountains te blokkeren. Er schijnt een ongeluk met een motor te zijn geweest vertel ik aan het ontbijt. Na het ontbijt is het tijd om passages van het parcours te verkennen. We hebben vanuit het kaartwerk een aantal vragen openstaan. Rivier oversteken en plekken die zijn aangeduid als mash of gewoon op de kaart te weinig indicatie geven over wat voor een terrein we kunnen verwachten en hoe we daar kunnen navigeren.
“You can’t accomplish anything without the possiblity of failure” ~ Lazarus Lake
Killing
De weg door de Wicklow Mountains is nog steeds afgesloten. Via Twitter kijk ik wat voor een motorongeluk dat geweest moet zijn. Er 
Onze poging stellen we in ieder geval een dag uit. Met hulp van de Gardai en locals vinden uiteindelijk een alternatief om de 26 toppen te kunnen ronden. De route wordt wat langer en lastiger. Bart is off-focus door het continu bedenken van alternatieve scenario’s. Onze voorbereidingen hebben er duidelijk anders uitgezien dan vooraf gepland. We laden ons op voor een poging op woensdagnacht.
Attempt

Na een kilometer lopen staan we in het moeras. De zwarte veengrond lijkt in de mist op afgrond. De mist verhuld de top met de zendmast bij Kippure. Achter ons zien we wel de lichten van Dublin. Onze aanlooproute van top 1 naar top 2 is verdekt, eventuele lastige vragen vanuit de lijkenzoekende politie voorkomen we daarmee. De hoofdlamp kan om 04.00 uur al uit. M’n schoen zuigt vast in het terrein en blijft achter. Met moeite graaf ik m weer uit de modder. Ik had verwacht in het begin meer snelheid te kunnen maken. De zon komt achter ons door de mist op en een serie van toppen ligt in een lijn op ons te wachten. We genieten van het ultieme gevoel van vrijheid en weten weer waarom we dit doen!
Het vinden van de absolute top, nodig voor het voltooien van de hele ronde, is niet altijd eenvoudig. Meestal zijn ze gemarkeerd door een stapel stenen. Na een uur of 5 is onze eerste supportmoment in zicht. Bart zijn gebroken stok wisselen we in voor het setje dat Jan Lucas gelukkig heeft meegenomen. De pannenkoeken schuiven we naar binnen. We stoppen niet te lang om de midges niet te veel bijtkans te geven. Het stuk richting Table Mountain is vechten voor elke meter. Bart wordt wat stiller en heeft moeite met zijn intake. Bij Lugnaquilla zien we voor het eerst ook wandelaars. De top van de ronde (931m hoog) geeft een mooi uitzicht over het gebied.
Het meest zuidelijke puntje is gerond als we bij de verzorging in Drumgoff aankomen. Koffie! Spaghetti! Pannenkoeken! En zelfs 
T
Voor het eerst in deze ronde kom ik in een rotspassage terecht. 3 meter hoge cliffs waar lastig traverseren is. De richting is een setje autolichten die in de verte al staat te wachten. Jan Lucas komt een stuk het veld in, Eline heeft me op dit stuk als achterwacht vergezeld. Het voelt veiliger dit terrein samen door te trekken. In het zicht van Jan Lucas duik ik ondersteboven de prikkels in. De dag voor de attempt hebben we nog lacherig gedaan over iemand die op dit punt de ronde was gestaakt…
D
WR in review
Het lopen van de Wicklow Round geeft invulling aan een bepaalde behoefte. De behoefte aan een groter project waarin meerdere dingen samenkomen. Een puzzel van logistiek / fysiek / mentaal / navigatie / teamspirit en materiaal. De Wicklow Mountains zijn even mooi als ruig. En geven het avontuur een stevige kans op niet slagen mee.
Dikke dank aan teammaten Bart (runner), Jan Lucas (base camp coördinator}, Charissa en Eline (support). Dank aan de IMRA voor het neerzetten van deze challenge en de bereidwillendheid vanuit verschillende hoeken om mee te werken aan informatievoorziening en verkenning.